Οι Δημοκρατικοί αλλάζουν τον χάρτη του 2028 – Και μαζί, τον τρόπο που επιλέγουν τον επόμενο ηγέτη τους

Η νέα σειρά των προκριματικών εκλογών δεν αποτελεί απλώς μια οργανωτική αλλαγή. Όπως αναδεικνύει ανάλυση των New York Times, αποτυπώνει την προσπάθεια των Δημοκρατικών να επαναπροσδιορίσουν ποιοι ψηφοφόροι θα έχουν τον πρώτο λόγο στην επιλογή του υποψηφίου τους για τον Λευκό Οίκο.

Οι Δημοκρατικοί στις Ηνωμένες Πολιτείες προχωρούν σε μια σημαντική αλλαγή ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2028. Και αυτή τη φορά η συζήτηση δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα που ενδέχεται να διεκδικήσουν το χρίσμα, αλλά κάτι βαθύτερο: ποιοι θα είναι οι ψηφοφόροι που θα καθορίσουν πρώτοι τη δυναμική της κούρσας για τον Λευκό Οίκο.

Σε πρόσφατη ανάλυσή τους, οι New York Times αναδεικνύουν τη σημασία της απόφασης των Δημοκρατικών να αναδιατάξουν τον χάρτη των πρώτων προκριματικών αναμετρήσεων για το 2028.

Η αλλαγή είναι ιστορική. Η Αϊόβα, που για δεκαετίες αποτελούσε την παραδοσιακή αφετηρία της μάχης για το προεδρικό χρίσμα, μένει πλέον εκτός της πρώτης ομάδας πολιτειών.

Στη θέση της, η διαδικασία θα ξεκινήσει από τη Νότια Καρολίνα στις 22 Ιανουαρίου 2028. Θα ακολουθήσουν η Νεβάδα την 1η Φεβρουαρίου, το Νιου Χάμσαϊρ στις 8 Φεβρουαρίου, το Νέο Μεξικό στις 15 Φεβρουαρίου, το Μίσιγκαν στις 22 Φεβρουαρίου και η Βιρτζίνια στις 29 Φεβρουαρίου, πριν η διαδικασία περάσει στη Super Tuesday.

Δεν αλλάζει απλώς το ημερολόγιο

Πίσω από τις ημερομηνίες κρύβεται μια πολύ πιο ουσιαστική πολιτική επιλογή.

Οι Δημοκρατικοί επιχειρούν να φέρουν στην αρχή της διαδικασίας ένα εκλογικό σώμα που να αντανακλά καλύτερα τη σημερινή κοινωνική και πολιτική τους συμμαχία.

Για πολλά χρόνια, η Αϊόβα και το Νιου Χάμσαϊρ είχαν δυσανάλογα μεγάλη επιρροή στην επιλογή του υποψηφίου. Πρόκειται όμως για πολιτείες που δεν αποτυπώνουν πλήρως τη φυλετική και κοινωνική πολυμορφία της εκλογικής βάσης των Δημοκρατικών.

Το νέο ημερολόγιο μεταφέρει το κέντρο βάρους.

Η Νότια Καρολίνα δίνει από την πρώτη στιγμή σημαντικό λόγο στους Αφροαμερικανούς ψηφοφόρους. Η Νεβάδα και το Νέο Μεξικό ενισχύουν την παρουσία των Λατίνων ψηφοφόρων, ενώ το Μίσιγκαν και η Νεβάδα φέρνουν στο επίκεντρο και την οργανωμένη εργασία και τα συνδικάτα.

Ουσιαστικά, οι Δημοκρατικοί λένε στους επίδοξους προεδρικούς υποψηφίους τους: πριν διεκδικήσετε ολόκληρη την Αμερική, αποδείξτε ότι μπορείτε να μιλήσετε στις διαφορετικές Αμερικές που συγκροτούν τη Δημοκρατική παράταξη.

Το μάθημα του Μπάιντεν

Η επιλογή της Νότιας Καρολίνας δεν είναι τυχαία.

Το 2020 ο Τζο Μπάιντεν είχε ξεκινήσει άσχημα τη διαδικασία των προκριματικών. Η σαρωτική νίκη του όμως στη Νότια Καρολίνα, στηριζόμενος σε μεγάλο βαθμό στους Αφροαμερικανούς ψηφοφόρους, άλλαξε τη δυναμική της αναμέτρησης και αποτέλεσε το σημείο καμπής στην πορεία του προς το χρίσμα.

Η συγκεκριμένη πολιτεία είχε επίσης κρίσιμη σημασία για τον Μπαράκ Ομπάμα το 2008 και τη Χίλαρι Κλίντον το 2016.

Το μήνυμα επομένως είναι σαφές: η ικανότητα ενός υποψηφίου να δημιουργήσει ευρεία κοινωνική και φυλετική συμμαχία δεν θα εξετάζεται πλέον αφού αποκτήσει δυναμική. Θα εξετάζεται από την αρχή.

Από το «momentum» στην αντιπροσωπευτικότητα

Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη πολιτική διάσταση της αλλαγής που περιγράφουν οι New York Times.

Το παλιό σύστημα μπορούσε να επιτρέψει σε έναν σχετικά άγνωστο υποψήφιο να δημιουργήσει ξαφνικά δυναμική μέσα από καλές εμφανίσεις στην Αϊόβα και το Νιου Χάμσαϊρ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο Pete Buttigieg το 2020.

Αυτό δεν εξαφανίζεται με το νέο σύστημα. Αλλά γίνεται δυσκολότερο να δημιουργηθεί μια υποψηφιότητα εθνικής εμβέλειας απευθυνόμενη αρχικά σε ένα εκλογικό ακροατήριο που είναι πολύ λιγότερο πολυφυλετικό από τη συνολική βάση του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ο επόμενος υποψήφιος θα πρέπει πολύ νωρίτερα να αποδείξει ότι μπορεί να συνθέσει διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, φυλετικές και εθνοτικές κοινότητες, εργαζομένους και συνδικάτα, προοδευτικούς αλλά και πιο μετριοπαθείς ψηφοφόρους.

Και μια μάχη για την κατεύθυνση των Δημοκρατικών

Η αλλαγή αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον επειδή οι Δημοκρατικοί βρίσκονται μπροστά σε μια ευρύτερη συζήτηση για την πολιτική τους ταυτότητα.

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στην προοδευτική πτέρυγα και τους πιο μετριοπαθείς Δημοκρατικούς δεν έχει λήξει. Αντίθετα, πρόσφατες εσωκομματικές αναμετρήσεις έχουν δώσει διαφορετικά μηνύματα για το ποια κατεύθυνση επιθυμεί η βάση του κόμματος.

Το νέο ημερολόγιο μπορεί να κάνει αυτή τη συζήτηση ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Οι προοδευτικοί υποψήφιοι θα πρέπει να αποδείξουν ότι οι ιδέες τους μπορούν να δημιουργήσουν πλειοψηφίες και μεταξύ των Αφροαμερικανών ψηφοφόρων του Νότου. Οι πιο κεντρώοι υποψήφιοι, από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν να κινητοποιήσουν νεότερους, Λατίνους και εργαζομένους σε κρίσιμες πολιτείες.

Κανείς δεν θα μπορεί εύκολα να κρυφτεί σε ένα μόνο τμήμα της κομματικής βάσης.

Οι προκριματικές ως πρόβα για τις προεδρικές εκλογές

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη στρατηγική διάσταση.

Από τις έξι πρώτες πολιτείες, οι πέντε —όλες πλην της Νότιας Καρολίνας— μπορούν να είναι ανταγωνιστικές σε μια γενική προεδρική αναμέτρηση. Οι υποψήφιοι των Δημοκρατικών θα αναγκαστούν επομένως να δημιουργήσουν οργανώσεις, να επενδύσουν χρήματα και να δοκιμάσουν τα πολιτικά τους μηνύματα σε περιοχές που μπορεί να αποδειχθούν κρίσιμες και τον Νοέμβριο του 2028.

Αυτό δείχνει ότι το νέο ημερολόγιο δεν σχεδιάστηκε μόνο για να επιλεγεί ο υποψήφιος.

Σχεδιάστηκε και για να δοκιμαστεί ο υποψήφιος που μπορεί να κερδίσει την προεδρία.

Ο ίδιος ο πρόεδρος της Democratic National Committee, Ken Martin, έχει παρουσιάσει αυτή τη λογική ως προσπάθεια να προκύψει ένας υποψήφιος «battle-tested» — ένας πολιτικός που θα έχει ήδη αναμετρηθεί με διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και διαφορετικά πολιτικά περιβάλλοντα πριν φτάσει στην τελική μάχη.

Μια αλλαγή με ευρύτερο πολιτικό ενδιαφέρον

Η απόφαση των Δημοκρατικών έχει ενδιαφέρον που ξεπερνά τα αμερικανικά σύνορα.

Αφορά ένα από τα κεντρικά προβλήματα των σύγχρονων κομμάτων: ποιος πραγματικά συμμετέχει στην επιλογή της πολιτικής ηγεσίας;

Όταν το κοινωνικό σώμα αλλάζει αλλά οι μηχανισμοί επιλογής ηγεσίας παραμένουν ίδιοι, δημιουργείται αναπόφευκτα απόσταση ανάμεσα στο κόμμα και την κοινωνική πραγματικότητα που φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει.

Οι Δημοκρατικοί επιχειρούν να απαντήσουν σε αυτό το πρόβλημα αλλάζοντας όχι μόνο τα πρόσωπα ή τα πολιτικά μηνύματα, αλλά τους ίδιους τους κανόνες της εσωκομματικής αναμέτρησης.

Το εάν η επιλογή θα αποδειχθεί επιτυχημένη θα φανεί το 2028.

Το βέβαιο είναι ότι η κούρσα για την επόμενη ημέρα των Δημοκρατικών έχει ήδη αρχίσει.

Και, όπως προκύπτει από την ανάλυση των New York Times, η αλλαγή του εκλογικού χάρτη σημαίνει κάτι περισσότερο από την αλλαγή έξι ημερομηνιών: είναι μια προσπάθεια να αλλάξει ο δρόμος μέσα από τον οποίο αναδεικνύεται ο επόμενος ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος — και ενδεχομένως ο επόμενος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.