Οι «Μπακογιαννικοί» της Αθήνας και η ακροδεξιά τους μετάλλαξη..

Άρθρο γνώμης του Γαβρή Άγγελου

Καθώς είμαστε ακόμη σε mode «Καλή Παναγιά», δεν γίνεται να μην σχολιάσω δημόσια τις ακροδεξιές «κορώνες» που εκτοξεύονται από ορισμένους φανατικούς οπαδούς του “μπακογιαννισμού” και της Δεξιάς στην Αθήνα..

Είναι εκείνο το πολιτικό και ιδεολογικό οικοσύστημα που μπορεί να πανηγυρίζει με σημαιάκια την 4η Ιουλίου, την Ημέρα Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, στην Αθήνα, αλλά όταν η πακιστανική κοινότητα της πόλης γιορτάζει τη δική της Ημέρα Ανεξαρτησίας, ξαφνικά ανακαλύπτει ότι η πολυπολιτισμικότητα, η μετανάστευση και η διαφορετικότητα είναι περίπου… εθνική απειλή.

Η αντίφαση θα ήταν απλώς γραφική, αν δεν έκρυβε κάτι πολύ πιο σοβαρό: μια δεξιά ρητορική που, σε ορισμένες εκδοχές της, φλερτάρει επικίνδυνα με την ακροδεξιά κανονικοποίηση του ρατσισμού.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θέλουν να εμφανίζονται ως θεματοφύλακες της «κανονικότητας», της «τάξης» και του «πολιτισμού», αλλά δυσκολεύονται να δεχθούν μια στοιχειώδη δημοκρατική αρχή: ότι η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στη συλλογική μνήμη δεν έχουν εθνικότητα.

Ας το πούμε καθαρά: αυτό δεν είναι απλώς μια πολιτική αντίφαση. Είναι μια βαθιά προβληματική αντίληψη για το ποιος δικαιούται να γιορτάζει, ποιος δικαιούται να αισθάνεται πατρίδα και ποιος, κατά την αντίληψη κάποιων, πρέπει να παραμένει αόρατος.

Είναι το λιγότερο προκλητικό να εμφανίζονται ως τιμητές του «politically correct» άνθρωποι που φαίνεται να θυμούνται την αρχή της αυτοδιάθεσης μόνο όταν αφορά τους «δικούς τους» λαούς και τις «δικές τους» σημαίες.