ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ: Οι πολιτικές “κονταρομαχίες”στη ΔΕΘ, οι «μεταγραφές», τα νεύρα στον ΣΥΡΙΖΑ και τα εκλογικά επιτελεία της κεντροαριστεράς

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου δεν είχε τίποτε από πολιτική ραστώνη. Αντιθέτως, πίσω από τις τελευταίες ανάσες των διακοπών, ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ. μπήκαν ουσιαστικά σε προεκλογική διάταξη, ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί χώρο και ρόλο στο νέο σκηνικό, η Νέα Αριστερά προσπαθεί να διατηρήσει την αυτονομία και τη συνοχή της και οι βουλευτές της ευρύτερης Κεντροαριστεράς μετρούν πλέον όχι μόνο πολιτικές αποστάσεις, αλλά και… εκλόγιμες θέσεις.

Και πάνω απ’ όλα βρίσκεται η ΔΕΘ. Όχι απλώς ως βήμα οικονομικών εξαγγελιών, αλλά ως η πρώτη μεγάλη πίστα στην οποία Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Ανδρουλάκης θα επιχειρήσουν να αποδείξουν ποιος μπορεί να μετατραπεί στον πραγματικό αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η «2η Σεπτέμβρη» του Τσίπρα απέναντι στην 3η του Σεπτέμβρη

Στη Χαριλάου Τρικούπη δεν πέρασε απαρατήρητος ο προγραμματισμός του Αλέξη Τσίπρα. Κάθε άλλο. Η επιλογή της ΕΛ.Α.Σ. να παρουσιάσει το οικονομικό της πρόγραμμα στη Θεσσαλονίκη στις 2 Σεπτεμβρίου, μία ημέρα πριν από την ιστορικά φορτισμένη 3η του Σεπτέμβρη του ΠΑΣΟΚ, έχει διαβαστεί ως πολιτική κίνηση με πολύ συγκεκριμένο αποδέκτη.

Η μάχη δεν αφορά πλέον απλώς το ποιος θα εμφανιστεί πρώτος στη Θεσσαλονίκη. Αφορά το ποιος θα καταφέρει να οικειοποιηθεί πολιτικά την έννοια της «προοδευτικής εναλλακτικής διακυβέρνησης».

Ο Τσίπρας επιχειρεί να περάσει πάνω από τα ενδιάμεσα κόμματα και να συνομιλήσει απευθείας με τον Μητσοτάκη. Ο Ανδρουλάκης, από την άλλη, γνωρίζει ότι αν επιτρέψει να παγιωθεί αυτή η εικόνα, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να δίνει μάχη όχι για την κυβέρνηση, αλλά για τη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας του στον χώρο που εκτείνεται από το Κέντρο έως την ανανεωτική Αριστερά.

Και γι’ αυτό η ΔΕΘ είναι πολύ μεγαλύτερη υπόθεση από μία ομιλία.

Τσίπρας: Θέλει να εμφανιστεί ως αρχηγός της πραγματικής αξιωματικής αντιπολίτευσης

Το μήνυμα που εκπέμπεται από την πλευρά Τσίπρα είναι σχεδόν μονοσήμαντο: «αντίπαλός μας είναι ο Μητσοτάκης».

Δεν πρόκειται απλώς για επικοινωνιακή διατύπωση. Πρόκειται για στρατηγική. Ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί να μην εγκλωβιστεί σε έναν εμφύλιο με το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, αλλά να παρουσιάσει τη νέα παράταξη ως ήδη εγκατεστημένο δεύτερο πόλο.

Στη Θεσσαλονίκη αναμένεται να παρουσιάσει το τρίπτυχο έντιμη διακυβέρνηση – δίκαιη ανάπτυξη – παραγωγική ανασυγκρότηση, επιχειρώντας παράλληλα να συνδέσει την οικονομική του πρόταση με την «πραγματική σύγκλιση» της Ελλάδας με την Ευρώπη.

Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας θέλει να ξαναφορέσει το κοστούμι του υποψήφιου πρωθυπουργού και όχι του αρχηγού ενός ακόμη κόμματος της αντιπολίτευσης.

Πρώτα οι φορείς, μετά το πρόγραμμα και ύστερα η συνέντευξη

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μόνο τυχαίο δεν είναι. Τη Δευτέρα ο Τσίπρας προγραμματίζεται να συναντηθεί με παραγωγικούς φορείς της πόλης, έχοντας μαζί του, μεταξύ άλλων, τον διευθυντή του γραφείου του Γιώργο Βασιλειάδη και τον γραμματέα της ΕΛ.Α.Σ. Μίλτο Χατζηγιαννάκη.

Θα ακολουθήσει η παρουσίαση του προγράμματος και στις 9 Σεπτεμβρίου η συνέντευξη Τύπου.

Τρεις διαφορετικές εικόνες, ένα μήνυμα: κόμμα που θέλει να κυβερνήσει.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς εδώ. Η Αμαλίας δεν οργανώνει μόνο μια καλή εμφάνιση στη ΔΕΘ. Οργανώνει την εικόνα ενός κόμματος που επιδιώκει να αποκτήσει χαρακτηριστικά κυβερνητικής μηχανής.

Η ΕΛ.Α.Σ. απέκτησε οργανωτικό στρατό

Το δεύτερο μεγάλο νέο του Σαββατοκύριακου βρίσκεται πίσω από τις κάμερες. Η Πολιτική Επιτροπή της ΕΛ.Α.Σ. ενέκρινε τη συγκρότηση του Οργανωτικού Γραφείου, τον επιμερισμό αρμοδιοτήτων και το δίκτυο των περιφερειακών συντονιστών.

Στο κεντρικό Συντονιστικό Οργανωτικού τοποθετήθηκαν οι Σωτήρης Αλεξίου, Στέλιος Αποστόλου, Τζένη Διαμαντοπούλου, Κώστας Μπουλμέτης, Ελένη Σταυρακάκη, Δημήτρης Χαλαζωνίτης, Αγγελίνα Χατζοπούλου και Θάνος Χρονάς.

Η Χατζοπούλου αναλαμβάνει τη Γραμματεία Οργάνων, ο Αποστόλου Εκδηλώσεις, Κινητοποιήσεις και Μέλη, ενώ ο Χρονάς αναλαμβάνει οργανωτικός υπεύθυνος Εκλογών, με αναπληρωτή τον Θάνο Τασίκα. Στον Τομέα Νέας Γενιάς τοποθετείται ο Δημήτρης Πατερέλης.

Η πολιτική μετάφραση είναι απλή: ο Τσίπρας περνά από το κόμμα της προσωπικότητας στο κόμμα του μηχανισμού.

Και στις εκλογές, όπως γνωρίζουν πολύ καλά όσοι έχουν περάσει από Χαριλάου Τρικούπη και Κουμουνδούρου, ο μηχανισμός μετράει.

Στο ΠΑΣΟΚ απαντούν με… ΠΑΣΟΚ

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, από την πλευρά του, επιχειρεί να επαναφέρει στο προσκήνιο την ιστορική ταυτότητα της παράταξης.

Με φόντο την 3η του Σεπτέμβρη, το μήνυμα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει «αδιαπραγμάτευτα αυτόνομο» και ότι η χώρα χρειάζεται νέα πολιτική πορεία.

Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Απέναντι σε έναν Τσίπρα που επιχειρεί να οικοδομήσει μια νέα μεγάλη προοδευτική παράταξη, η Χαριλάου Τρικούπη απαντά με την ιστορική νομιμοποίηση του ΠΑΣΟΚ.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν το brand ΠΑΣΟΚ αρκεί από μόνο του όταν ο ανταγωνισμός γίνεται πλέον για το ποιος μπορεί να κερδίσει τη ΝΔ.

Το ιδιωτικό χρέος γίνεται σημαία

Στο επιτελείο Ανδρουλάκη έχουν αποφασίσει ότι η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο συμβολική. Γι’ αυτό και το ιδιωτικό χρέος αναδεικνύεται σε κεντρικό πεδίο αντιπαράθεσης.

Η παρουσίαση των 10+1 προτάσεων του ΠΑΣΟΚ αποτελεί ουσιαστικά την προθέρμανση πριν από τη ΔΕΘ. Η Χαριλάου Τρικούπη θέλει να χτίσει κοινωνικό μέτωπο γύρω από δανειολήπτες, μικρομεσαίους και νοικοκυριά και να εμφανίσει την κυβέρνηση ως πολιτικά ταυτισμένη με τα funds.

Δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι προσπάθεια επιστροφής του ΠΑΣΟΚ σε ένα πεδίο στο οποίο ιστορικά είχε πλεονέκτημα: την κοινωνική εκπροσώπηση της μεσαίας τάξης και των μη προνομιούχων.

Οι «μεταγραφές» είναι ο πραγματικός πόλεμος

Πίσω όμως από τα προγράμματα υπάρχει και το παλιό καλό πολιτικό παζάρι των προσώπων.

Η αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ–ΕΛ.Α.Σ. για ανεξάρτητους βουλευτές και στελέχη έχει ήδη αρχίσει και αναμένεται να ενταθεί όσο πλησιάζουν οι εκλογές.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη Χαριλάου Τρικούπη. Διότι όσο η ΕΛ.Α.Σ. εμφανίζεται δημοσκοπικά ως ισχυρότερος διεκδικητής της δεύτερης θέσης τόσο αυξάνεται η ελκτική της δύναμη για στελέχη που σκέφτονται πλέον με όρους πολιτικής επιβίωσης.

Δεν μετακινούνται όλοι για ιδεολογικούς λόγους. Στην πολιτική υπάρχουν και οι εκλόγιμες θέσεις.

Και όσο πλησιάζουν οι κάλπες, αυτές αποκτούν μια σχεδόν μεταφυσική ικανότητα να μεταβάλλουν πολιτικές πεποιθήσεις.

ΣΥΡΙΖΑ: Ποιος θα πάρει το μικρόφωνο στη ΔΕΘ;

Στην Κουμουνδούρου έχουν ένα διαφορετικό πρόβλημα. Πριν αποφασίσουν τι ακριβώς θα πουν στη ΔΕΘ, πρέπει να αποφασίσουν ποιος θα το πει.

Σύμφωνα με το παραπολιτικό ρεπορτάζ, η ηγετική «τρόικα» Ρένα Δούρου – Νίκος Παππάς – Παύλος Πολάκης καλείται να μοιράσει τους ρόλους: ποιος θα παρουσιάσει το πρόγραμμα, ποιος θα συναντήσει τους παραγωγικούς φορείς και –κυρίως– ποιος θα δώσει τη συνέντευξη Τύπου.

Διότι, όπως συμβαίνει πάντοτε στην πολιτική, το ζήτημα δεν είναι μόνο η αρμοδιότητα.

Είναι και η τηλεοπτική έκθεση.

Και όταν ένα κόμμα παλεύει να επαναπροσδιορίσει την πολιτική του υπόσταση, το ποιος θα σταθεί απέναντι στις κάμερες μόνο δευτερεύον ζήτημα δεν είναι.

Πολάκης: Η ηγεσία δεν έχει τελειώσει

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Παύλος Πολάκης φρόντισε να θυμίσει ότι για τον ίδιο η συζήτηση περί ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί παρελθόν.

Η δήλωσή του ότι η διεκδίκηση της ηγεσίας «δεν έχει κλείσει» είναι πολιτικά βαρύτερη από όσο ίσως φαίνεται.

Γιατί σε έναν ΣΥΡΙΖΑ που έχει χάσει σημαντικό μέρος της κοινοβουλευτικής και πολιτικής του ισχύος, η εκκρεμότητα της ηγεσίας λειτουργεί σαν μόνιμη υπενθύμιση ότι η εσωτερική αναμέτρηση δεν έχει τελειώσει.

Και απέναντι υπάρχει πλέον ο Τσίπρας με δικό του κόμμα.

Δεν το λες και ιδανικό περιβάλλον για πολιτική γαλήνη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από τους 48 στους 10 και η νέα πραγματικότητα

Η αριθμητική είναι αμείλικτη. Οι αποχωρήσεις της Όλγας Γεροβασίλη και της Νίνας Κασιμάτη έχουν ενισχύσει την εικόνα ενός κόμματος που βλέπει την κοινοβουλευτική του δύναμη να συρρικνώνεται δραματικά σε σχέση με την αφετηρία της περιόδου.

Και κάθε νέα αποχώρηση προκαλεί πλέον διπλό αποτέλεσμα: αποδυναμώνει την Κουμουνδούρου και ταυτόχρονα τροφοδοτεί τα σενάρια για την επόμενη μετακίνηση.

Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος κίνδυνος: να δημιουργηθεί η αίσθηση της αυτοεκπληρούμενης διάλυσης, όπου η προσδοκία νέων αποχωρήσεων παράγει τελικά νέες αποχωρήσεις.

Η Ακρίτα ένωσε για λίγο την αντιπολίτευση

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η υποψηφιότητα της Έλενας Ακρίτα για την αντιπροεδρία της Βουλής δημιούργησε μια ενδιαφέρουσα πολιτική εικόνα.

ΠΑΣΟΚ, Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας τάχθηκαν υπέρ της υποψηφιότητάς της, απέναντι στην άρνηση της ΝΔ.

Το ΠΑΣΟΚ επιχείρησε μάλιστα να παρουσιάσει τη στάση του ως ζήτημα θεσμικής συνέπειας, παρά τις πολιτικές αποστάσεις που το χωρίζουν από την Ακρίτα.

Η κυβέρνηση αντέδρασε σφοδρά, επιχειρώντας να αξιοποιήσει την υπόθεση για να ενισχύσει το αφήγημα περί «αριστερής στροφής» του Ανδρουλάκη.

Και κάπως έτσι, ακόμη και η εκλογή αντιπροέδρου της Βουλής έγινε πρόβα της μεγάλης μάχης για το Κέντρο.

Η Νέα Αριστερά ανάμεσα στην αυτονομία και την πίεση

Η Νέα Αριστερά βρίσκεται σε ακόμη πιο δύσκολη εξίσωση. Από τη μία θέλει να διατηρήσει την αυτονομία της και την πολιτική της ταυτότητα. Από την άλλη, η ύπαρξη μιας ισχυρότερης ΕΛ.Α.Σ. υπό τον Τσίπρα περιορίζει δραματικά τον ζωτικό της χώρο.

Η στήριξη στην Ακρίτα έδειξε ότι οι δίαυλοι στον χώρο της Αριστεράς δεν έχουν κλείσει. Αυτό όμως απέχει πολύ από μια νέα οργανωτική ή εκλογική σύγκλιση.

Το πραγματικό ερώτημα για τη Νέα Αριστερά θα εμφανιστεί όσο πλησιάζουν οι εκλογές και οι δημοσκοπήσεις θα μετατρέπουν τη συζήτηση περί «χαμένης ψήφου» σε καθημερινή πολιτική πίεση.

Τότε θα δοκιμαστούν και οι αντοχές βουλευτών και στελεχών.

Ο Σπίρτζης «ξαναχτυπά» και στην Αμαλίας κρατούν σημειώσεις

Ενδιαφέρον έχει και το μέτωπο Χρήστου Σπίρτζη – Αλέξη Τσίπρα.

Οι νέες αιχμές Σπίρτζη για τη στάση Τσίπρα στο ζήτημα των ιδιωτικών πανεπιστημίων δεν πέρασαν απαρατήρητες από το επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού.

Και προφανώς δεν πρόκειται για μια τυχαία διαφωνία.

Ο Σπίρτζης αποτελεί πρόσωπο με πολιτικές αναφορές τόσο στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ όσο και στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Κάθε δημόσια διαφοροποίησή του επομένως διαβάζεται μέσα από το πρίσμα της νέας αναδιάταξης.

Στην πολιτική, άλλωστε, όταν όλοι μετακινούνται, ακόμη και εκείνος που μένει ακίνητος στέλνει μήνυμα.

Ανδρέας Παπανδρέου στα ψηφοδέλτια; Το όνομα και μόνο αρκεί

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παραπολιτικά του Σαββατοκύριακου αφορά τον Ανδρέα Παπανδρέου, γιο του Γιώργου Παπανδρέου, και τις εισηγήσεις που φαίνεται να υπάρχουν προς τον Νίκο Ανδρουλάκη για πιθανή εκλογική του κάθοδο.

Η σημειολογία είναι προφανής.

Σε μια περίοδο κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να επανασυνδεθεί με την ιστορική του ταυτότητα και να απαντήσει στην πίεση Τσίπρα, η παρουσία ενός ακόμη Παπανδρέου στο ψηφοδέλτιο θα είχε ισχυρό συμβολικό φορτίο.

Το αν θα προχωρήσει είναι άλλο ζήτημα.

Το γεγονός όμως ότι συζητείται δείχνει πόσο έντονα η Χαριλάου Τρικούπη αναζητεί πλέον τρόπους να ξαναενώσει ιστορία, συναίσθημα και εκλογική προοπτική.

Ο Δουδωνής και οι παλιές κόντρες

Ο Παναγιώτης Δουδωνής έκανε επίσης μια ενδιαφέρουσα αναδρομή στις εσωκομματικές του σχέσεις, παραδεχόμενος ότι στο παρελθόν είχε βρεθεί απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη.

Σήμερα αποτελεί ένα από τα πλέον προβεβλημένα κοινοβουλευτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Μικρή αλλά χρήσιμη υπενθύμιση ότι στην πολιτική οι παλιές εσωκομματικές γραμμές δεν εξαφανίζονται πάντοτε. Απλώς, όταν υπάρχει κοινός στόχος, μπαίνουν για λίγο στο συρτάρι.

Και λίγη Επίδαυρος πριν από τη μάχη

Μέσα σε όλα αυτά, ο Νίκος Ανδρουλάκης βρέθηκε στην Επίδαυρο μαζί με τον γιο του Μαρίνο για να παρακολουθήσουν τον «Ίωνα» του Ευριπίδη.

Μια μικρή ανάπαυλα πριν από την πολιτική επιστροφή.

Διότι από εδώ και πέρα το πρόγραμμα δύσκολα θα περιλαμβάνει πολλές θεατρικές παραστάσεις.

Το πραγματικό πολιτικό θέατρο μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη.

Το Μαξίμου θέλει τον Ανδρουλάκη όσο πιο αριστερά γίνεται

Στο κυβερνητικό επιτελείο έχουν αντιληφθεί ότι η μάχη Τσίπρα–Ανδρουλάκη μπορεί να αποτελέσει πολιτική ευκαιρία.

Η στρατηγική είναι εμφανής: κάθε θεσμική ή πολιτική σύγκλιση του ΠΑΣΟΚ με κόμματα της Αριστεράς αξιοποιείται προκειμένου ο Ανδρουλάκης να παρουσιαστεί ως μέρος ενός ευρύτερου «αριστερού μετώπου».

Στόχος είναι οι κεντρώοι ψηφοφόροι.

Το Μαξίμου θέλει τον Τσίπρα να πιέζει το ΠΑΣΟΚ από τα αριστερά και ταυτόχρονα τον Ανδρουλάκη να αναγκάζεται να αποδεικνύει διαρκώς ότι δεν μετακινείται προς τα αριστερά.

Κλασική πολιτική μέγγενη.

Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει μια διαφορά: η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση παραμένει ισχυρή και επομένως η στρατηγική του φόβου απέναντι στην αντιπολίτευση δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αρκεί.

Οι δημοσκόποι επιστρέφουν – και μαζί τους αρχίζει το πραγματικό άγχος

Από τη Δευτέρα επιστρέφουν στα γραφεία τους και οι μεγάλες εταιρείες δημοσκοπήσεων, καθώς το πολιτικό σύστημα περιμένει τις πρώτες μετρήσεις πριν και μετά τη ΔΕΘ.

Αυτές θα κρίνουν πολλά.

Κυρίως θα δείξουν αν η ΕΛ.Α.Σ. έχει σταθεροποιηθεί στη δεύτερη θέση, αν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ανακτήσει έδαφος και εάν η κυβερνητική στρατηγική επανασυσπείρωσης λειτουργεί.

Και υπάρχει ένας ακόμη λόγος για τον οποίο οι αριθμοί ενδιαφέρουν περισσότερο από ποτέ.

Οι δημοσκοπήσεις δεν επηρεάζουν μόνο τους ψηφοφόρους.

Επηρεάζουν και τους υποψήφιους βουλευτές.

Οι βουλευτές κάνουν ήδη αριθμητική

Σε αρκετές εκλογικές περιφέρειες έχει αρχίσει η πιο παλιά πολιτική άσκηση: πόσες έδρες θα πάρει το κόμμα και ποιος χωράει.

Στο ΠΑΣΟΚ υπάρχει ιδιαίτερη προσοχή στην Αττική, όπου η μάχη αναμένεται εξαιρετικά σκληρή.

Στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά η εξίσωση είναι ακόμη πιο πιεστική, καθώς η δημοσκοπική συρρίκνωση μετατρέπει κάθε πιθανή έδρα σε πολιτικό χρυσάφι.

Και στην ΕΛ.Α.Σ. υπάρχει το αντίστροφο πρόβλημα: πολλοί ενδιαφερόμενοι και περιορισμένες ασφαλείς θέσεις.

Κάπως έτσι αρχίζουν οι «μεταγραφές».

Όχι όταν ανακοινώνονται.

Πολύ νωρίτερα, όταν ανοίγουν τα κομπιουτεράκια.

Το πραγματικό μικροσκόπιο είναι στραμμένο στην Κεντροαριστερά

Αν κάτι άφησε πίσω του το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου, είναι ότι το φθινόπωρο δεν θα είναι περίοδος απλής πολιτικής επανεκκίνησης.

Θα είναι περίοδος αναδιάταξης.

Ο Τσίπρας θέλει να μετατρέψει την ΕΛ.Α.Σ. σε κυβερνητικό πόλο. Ο Ανδρουλάκης θέλει να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει ο αυθεντικός φορέας της δημοκρατικής παράταξης και μπορεί να επιστρέψει σε τροχιά εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδείξει ότι διαθέτει λόγο ύπαρξης μετά την αποχώρηση Τσίπρα και τις διαδοχικές απώλειες. Η Νέα Αριστερά πρέπει να επιβιώσει από την πίεση της χρήσιμης ψήφου.

Και το Μαξίμου παρακολουθεί, ελπίζοντας ότι όλοι αυτοί θα εξαντλήσουν τις δυνάμεις τους πολεμώντας μεταξύ τους.

Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια.

Η κοινωνία δεν ψηφίζει υποχρεωτικά σύμφωνα με τα σχέδια των επιτελείων.

Και αυτό είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που θα έπρεπε να ανησυχεί πραγματικά όλους τους παραπάνω.