Θοδωρής Μαργαρίτης: Όποιος ασκεί κριτική στην γενοκτονία στη Γάζα από την κυβέρνηση του Ισραήλ δεν είναι “αντισημίτης”

Ο Θοδωρής Μαργαρίτης, με το άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: η στρατηγική του Ισραήλ στη Γάζα, υπό την ηγεσία του Μπενιαμίν Νετανιάχου και της ακροδεξιάς συμμαχίας του, δεν είναι μια απλή «αντίδραση» στη Χαμάς, αλλά η τελική φάση ενός σχεδίου εθνοκάθαρσης, που έχει ως στόχο την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τα τελευταία εδάφη τους.

Ο συγγραφέας συνδέει τη σημερινή αιματοχυσία με μια διαχρονική πολιτική μιλιταρισμού του Τελ Αβίβ. Θυμίζει τον ρόλο του Νετανιάχου και του Αριέλ Σαρόν στην προώθηση της αμερικανικής επέμβασης στο Ιράκ το 2003, στηριγμένοι σε ψευδή στοιχεία για «όπλα μαζικής καταστροφής». Η λογική της στρατιωτικής επιβολής, τονίζει, παραμένει αμετάβλητη και σήμερα.

Καθοριστική, κατά τον Μαργαρίτη, είναι η αμερικανοϊσραηλινή διαπλοκή, με τον ρόλο των εβραϊκών λόμπι στις ΗΠΑ να διαμορφώνει αποφάσεις υπέρ των συμφερόντων του Ισραήλ. Αναφέρεται ειδικά στο AIPAC, που επηρεάζει το Κογκρέσο και τα αμερικανικά ΜΜΕ, ενώ επικαλείται το βιβλίο των Μήρσχαϊμερ και Ουώλτ για να τεκμηριώσει πώς αυτή η σχέση καθοδηγεί την εξωτερική πολιτική της Ουάσινγκτον.

Παράλληλα, στηλιτεύει την προπαγάνδα που ταυτίζει κάθε κριτική στο Ισραήλ με αντισημιτισμό, θυμίζοντας ότι ακόμα και ο Μπεν Γκουριόν είχε παραδεχθεί την αρπαγή της παλαιστινιακής γης. Επικαλούμενος ιστορικά παραδείγματα, υποστηρίζει πως η 7η Οκτωβρίου, με την επίθεση της Χαμάς, δεν ήταν η αρχή, αλλά η κορύφωση μιας μακράς πορείας καταπίεσης — αφήνοντας την υπόνοια ότι η Μοσάντ γνώριζε και εκμεταλλεύτηκε το γεγονός για να προχωρήσει σε μαζική στρατιωτική επιχείρηση.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η καταγγελία της «υποκρισίας» της Δύσης: οι ίδιοι που στήριξαν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τον Μιλόσεβιτς και τον Κάραζιτς, σήμερα αμφισβητούν τις κατηγορίες του εναντίον του Νετανιάχου. Η διεθνής κοινή γνώμη μπορεί να έχει κινητοποιηθεί, αλλά η συμμαχία ΗΠΑ–Ισραήλ προχωρά αδιαφορώντας για ΟΗΕ και διεθνείς οργανισμούς.

Το άρθρο καταλήγει με τη διαπίστωση ότι η «τελική λύση» που επιδιώκει το Ισραήλ δεν είναι μαζική εξόντωση, όπως το Ολοκαύτωμα, αλλά η εκδίωξη μέσω βίας, καταστροφής και αποκλεισμού — μια στρατηγική που αφήνει τον παλαιστινιακό λαό χωρίς πατρίδα και τη διεθνή κοινότητα μπροστά σε ένα ιστορικό έγκλημα που εξελίσσεται σε πραγματικό χρόνο.