Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση #νοτ -Του Μπάμπη Καραγεωργίου

Δύσκολη εξίσωση η τρέχουσα κατάσταση στην Κεντροαριστερά και στο πολιτικό σύστημα εν γένει. Και είναι πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά που μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης η “μεγάλη αναταραχή”, παραφράζοντας τον Μάο, αφορά ως επί το πλείστον την αντιπολίτευση. Δύο κόμματα διεκδικούν τη δεύτερη θέση, ίσως και ένα τρίτο. Με μόνη βεβαιότητα την αβεβαιότητα.

Η μετατόπιση του πολιτικού άξονα Δεξιά – Αριστερά πλέον έχει ξεπεραστεί. Όχι για όλους μας, αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση που θα κάνουμε εν καιρώ. Η περίοδος που διανύουμε και θα διανύσουμε το επόμενο διάστημα έχει κάτι από 2011. Ένα πολυκερματισμένο τοπίο, έκδηλη αγανάκτηση του εκλογικού σώματος, στα όρια της κρίσης. Σύστημα – αντισύστημα, μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Κάποιοι παίκτες παραμένουν από τότε, κάποιοι άλλαξαν στην πορεία του καιρού. Και το σίγουρο είναι ότι ορισμένοι άλλαξαν πλευρά.

Αν βλέπαμε τα πράγματα υπό το πρίσμα της περιόδου των Αγανακτισμένων, σίγουρα, παραδείγματος χάριν, δεν θα τοποθετούσαμε τον Αλέξη Τσίπρα στους συστημικούς. Αυτό όμως συνέβη· ο ίδιος – κακά τα ψέματα – το επιδίωξε. Άλλωστε είναι ο τέως Πρωθυπουργός της χώρας, και αυτό από μόνο του αλλάζει τον άξονα της πολιτικής του τοποθέτησης. Με ορίζοντα την 26η Μάη, ο ίδιος θα επιχειρήσει να επανασυστηθεί στους πολίτες. Θα είναι εύκολο; Σαφέστατα όχι. Θα τα καταφέρει; Θα το δείξει ο χρόνος, τα πρόσωπα και το σχέδιο που θα ακολουθήσει. Ο ίδιος επιχειρεί να επανατοποθετηθεί σε ένα νέο πολιτικό περιβάλλον, στο οποίο παραμένει κεντρικός παίκτης της Κεντροαριστεράς, έστω και σε διαφορετική φάση από το παρελθόν του.

Πάμε τώρα στο ΠαΣοΚ. Άλλη μία δύσκολη εξίσωση. Όχι ότι υπάρχουν εύκολες πλέον. Το άλλοτε κραταιό Κίνημα που υπήρξε για δεκαετίες ο στυλοβάτης της Δημοκρατικής παράταξης του τόπου διανύει από το 2021 μία μεταβατική περίοδο ανασυγκρότησης. Έχει επανέλθει στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με μία δυναμική, όχι όμως αρκετή για να του προσδοθούν τα σκήπτρα της κυβερνησιμότητας. Γιατί ό,τι και να γίνει στο τέλος της ημέρας, αυτό θέλουν οι πολίτες. Και είναι η κρίσιμη ώρα για τον προοδευτικό χώρο να αποδείξει ότι δεν έχει χαρίσει τον όρο στη συντηρητική παράταξη.

Για το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη οι επόμενες εκλογές είναι ζωτικής σημασίας. Έχοντας ένα συγκροτημένο πρόγραμμα διακυβέρνησης, θα κληθεί να αποδείξει στους πολίτες ότι μπορεί να καταστεί ξανά κυβερνητικός πόλος. Η σύγκρουση με τον Αλέξη Τσίπρα θα είναι σκληρή. Είναι σαφές πως το ταβάνι και για τους δύο δεν θα είναι ιδιαιτέρως υψηλό, αλλά η δεύτερη θέση θα κρίνει ποιος θα έχει την πρωτοβουλία κινήσεων στον ευρύτερο χώρο. Ο ορίζοντας δεν είναι το 2027, είναι το 2031 ή όποτε στηθούν οι μεθεπόμενες κάλπες.

Τώρα πιο δύσκολο κομμάτι, ο απόλυτος άγνωστος Χ της πολιτικής σκηνής όπως τείνει να διαμορφωθεί. Η Μαρία Καρυστιανού από τον εμβληματικό χώρο του “Ολύμπιον” στη Θεσσαλονίκη ανακοίνωσε την “Ελπίδα για τη Δημοκρατία”, τον νέο της πολιτικό φορέα. Η ίδια σε δηλώσεις της, κατά την έξοδό της, ανέφερε πως στοχεύει στην εξουσία. Καλή η ψυχολογία του νικητή, αλλά το “μέτρο” είναι αναγκαίο. Κυρίως όταν η θεμιτή φιλοδοξία φτάνει στα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου. Οι άνθρωποί της οφείλουν να την συμβουλέψουν σωστά και με σύνεση. Γνώμη μου: στις πρώτες μετρήσεις θα ξεκινήσει “ψηλά” για τα δεδομένα της Αντιπολίτευσης, αλλά δεν θα είναι εύκολο να κρατηθεί. Θα έχει ως βασικούς αντιπάλους από τη μία το ΠαΣοΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, ένα κόμμα με βαθιά ιστορία και ρίζες, και από την άλλη τον νέο φορέα του Αλέξη Τσίπρα, έναν πρώην πρωθυπουργό με εμπειρία και επικοινωνιακή δυναμική.

Δυσκολεύομαι να βγάλω συμπέρασμα – κατακλείδα. Αυτή μάλλον θα τη βγάλει η κάλπη. The battle begins.