Ο Χάρης Δούκας έβαλε τα σχολεία πρώτα: Η επένδυση που θα αποδώσει στην Αθήνα για δεκαετίες – Η μάχη του “αυτονόητου” συνεχίζεται

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Στη δημόσια διοίκηση υπάρχουν επιλογές που εξαντλούνται στον συμβολισμό τους και άλλες που παράγουν απτό αποτέλεσμα για την κοινωνία. Η απόφαση του Δήμου Αθηναίων να προχωρήσει σε μια εκτεταμένη ενεργειακή αναβάθμιση των σχολικών μονάδων της πόλης ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Πρόκειται για μια παρέμβαση που δεν αναζητά τον πρόσκαιρο εντυπωσιασμό, αλλά επιχειρεί να αντιμετωπίσει ένα χρόνιο πρόβλημα με όρους οικονομικής λογικής και κοινωνικής ευθύνης.

Η Αθήνα διαθέτει ένα μεγάλο και γερασμένο σχολικό κτιριακό απόθεμα, το οποίο εδώ και χρόνια επιβαρύνει σημαντικά τα οικονομικά του δήμου. Όταν περισσότερα από πέντε εκατομμύρια ευρώ ετησίως δαπανώνται μόνο για ηλεκτρική ενέργεια και θέρμανση, η ενεργειακή αναβάθμιση παύει να αποτελεί μια περιβαλλοντική φιλοδοξία και μετατρέπεται σε αναγκαία πολιτική επιλογή. Η εξοικονόμηση πόρων δεν είναι αφηρημένη έννοια. Μεταφράζεται σε περισσότερα χρήματα για την εκπαίδευση, για τις κοινωνικές υπηρεσίες και για τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών.

Το σημαντικότερο, ωστόσο, δεν είναι το οικονομικό σκέλος. Είναι το κοινωνικό αποτύπωμα μιας τέτοιας επένδυσης. Χιλιάδες μαθητές και εκπαιδευτικοί θα αποκτήσουν καλύτερες συνθήκες μάθησης και εργασίας σε κτίρια πιο ασφαλή, πιο λειτουργικά και πιο ανθεκτικά στις αυξανόμενες ενεργειακές προκλήσεις. Σε μια εποχή κλιματικής κρίσης, η ποιότητα των δημόσιων σχολικών υποδομών δεν αποτελεί δευτερεύον ζήτημα αλλά βασικό δείκτη κοινωνικής προόδου.

Η επιλογή της δημοτικής αρχής να δώσει προτεραιότητα στα σχολεία έχει και μια ευρύτερη πολιτική σημασία. Αποκαλύπτει μια διαφορετική αντίληψη για το τι συνιστά ανάπτυξη σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Ανάπτυξη δεν είναι μόνο οι αναπλάσεις και τα έργα προβολής. Είναι και οι παρεμβάσεις που βελτιώνουν αθόρυβα αλλά ουσιαστικά την καθημερινότητα των πολιτών και ενισχύουν τη λειτουργία των δημόσιων αγαθών.

Ο Χάρης Δούκας επέλεξε να επενδύσει σε έναν τομέα που σπάνια προσφέρεται για εύκολη πολιτική εκμετάλλευση, αλλά παράγει μακροπρόθεσμο όφελος. Η αναβάθμιση των σχολείων δεν είναι μόνο ένα τεχνικό έργο ούτε απλώς μια πράσινη πολιτική. Είναι μια επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιο της πόλης, στην ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης και στην ορθολογική διαχείριση των δημοτικών πόρων.

Οι πόλεις κρίνονται τελικά από τις προτεραιότητές τους. Και όταν μια δημοτική αρχή επιλέγει να κατευθύνει σημαντικούς πόρους στα σχολεία αντί σε έργα βιτρίνας, στέλνει ένα σαφές μήνυμα για το πού αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται το δημόσιο συμφέρον. Στην περίπτωση της Αθήνας, αυτή η επιλογή δεν είναι μόνο οικονομικά συνετή. Είναι βαθιά πολιτική και κοινωνικά αναγκαία.