Μπέρνι Σάντερς: «Απαγορεύστε τώρα τα Super PACs στις προκριματικές των Δημοκρατικών»

«Δεν θα αποφασίζουν οι ειδικές οργανώσεις ποιος θα εκπροσωπεί τους Δημοκρατικούς»

Μετωπική επίθεση στο πολιτικό χρήμα και στην επιρροή των ισχυρών συμφερόντων εξαπολύει ο Μπέρνι Σάντερς, καταγγέλλοντας ως «παράλογο» το γεγονός ότι οργανώσεις όπως η AIPAC μπορούν να δαπανούν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για να επηρεάσουν τις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος και, στη συνέχεια, να στηρίζουν Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους στις γενικές εκλογές.

Η παρέμβαση του γερουσιαστή του Βερμόντ έρχεται στον απόηχο της σκληρής μάχης στο Μίσιγκαν και της μεγάλης εκστρατείας που, σύμφωνα με τον ίδιο, πραγματοποιήθηκε εναντίον του Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ. Ο Σάντερς υποστηρίζει ότι η AIPAC δαπάνησε περισσότερα από 30 εκατομμύρια δολάρια στην προκριματική διαδικασία, ενώ κάνει λόγο και για δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία η ίδια οργάνωση σχεδιάζει να διαθέσει δεκάδες εκατομμύρια για τη στήριξη του Ρεπουμπλικανού Μάικ Ρότζερς στις γενικές εκλογές.

Η πολιτική αντίφαση που αναδεικνύει είναι δύσκολο να αγνοηθεί: πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα μπορούν να επιχειρούν να καθορίσουν ποιος θα είναι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών και, εάν δεν πετύχουν τον στόχο τους, να στηρίζουν στη συνέχεια τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του.

«Αυτό δεν είναι δημοκρατία. Αυτό δεν είναι αυτό που θέλουν οι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι», είναι η καθαρή θέση του Σάντερς.

Και δεν περιορίζεται στην AIPAC. Ο ίδιος στρέφει τα πυρά του συνολικά εναντίον του συστήματος των Super PACs, επισημαίνοντας ότι εταιρικά και ειδικά συμφέροντα, από την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη μέχρι τις διαδικτυακές στοιχηματικές εταιρείες, έχουν ήδη διοχετεύσει τεράστια ποσά στην εκλογική διαδικασία.

Στην επιστολή του προς την ηγεσία των Δημοκρατικών, ο Σάντερς θέτει το ζήτημα ως θεσμική κρίση και όχι ως εσωκομματική διαφωνία. Η δημοκρατία, υποστηρίζει, δεν μπορεί να λειτουργεί με τους υποψηφίους να εξαρτώνται από δισεκατομμυριούχους, εταιρικά συμφέροντα και εξωτερικές οργανώσεις που διαθέτουν οικονομική ισχύ πολλαπλάσια από εκείνη των απλών ψηφοφόρων.

Γι’ αυτό και η πρότασή του είναι άμεση: το Δημοκρατικό Κόμμα πρέπει να απαγορεύσει τη συμμετοχή των Super PACs στις δικές του προκριματικές εκλογές. Τώρα.

Ο Σάντερς γνωρίζει ότι η οριστική αντιμετώπιση του πολιτικού χρήματος απαιτεί πολύ βαθύτερες θεσμικές αλλαγές. Επαναφέρει, μάλιστα, την ανάγκη για συνταγματική τροποποίηση που θα ανατρέψει το καθεστώς που διαμορφώθηκε μετά την απόφαση Citizens United του Ανώτατου Δικαστηρίου και τάσσεται υπέρ της δημόσιας χρηματοδότησης των εκλογών.

Αλλά επιμένει σε ένα κρίσιμο σημείο: δεν χρειάζεται να περιμένουν μέχρι τότε.

Η ηγεσία των Δημοκρατικών, σύμφωνα με τον Σάντερς, έχει ήδη τη δυνατότητα να βάλει φρένο στην ανεξέλεγκτη παρέμβαση των Super PACs στις εσωκομματικές διαδικασίες. Και οφείλει να το κάνει.

Η παρέμβαση έχει επομένως και μια δεύτερη διάσταση. Ο Σάντερς δεν ζητά από τους Δημοκρατικούς να συμφωνήσουν ιδεολογικά σε όλα. Αναγνωρίζει ότι το κόμμα είναι ένας μεγάλος πολιτικός συνασπισμός, στον οποίο συνυπάρχουν διαφορετικές τάσεις. Ζητά, όμως, ένα ελάχιστο δημοκρατικό όριο: να μην επιτρέπεται σε οικονομικά συμφέροντα που συνδέονται ακόμη και με το Ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο να καθορίζουν ποιος θα εκπροσωπήσει τους Δημοκρατικούς.

Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη πολιτική σημασία της παρέμβασης Σάντερς. Δεν είναι μόνο μια επίθεση στην AIPAC. Είναι επίθεση στην ιδέα ότι η δημοκρατική επιλογή μπορεί να γίνει προϊόν πλειοδοσίας.

Σε μια Αμερική όπου το πολιτικό χρήμα έχει αποκτήσει τεράστια επιρροή, ο Σάντερς επαναφέρει στο κέντρο της συζήτησης μια παλιά αλλά ολοένα πιο επίκαιρη ερώτηση: ποιος αποφασίζει τελικά στις εκλογές — οι πολίτες ή εκείνοι που έχουν τα περισσότερα χρήματα;

Η απάντηση του Σάντερς είναι σαφής. Οι προκριματικές των Δημοκρατικών πρέπει να ανήκουν στους Δημοκρατικούς ψηφοφόρους και όχι στους δισεκατομμυριούχους, στα Super PACs και στα οργανωμένα ειδικά συμφέροντα.

Και το μήνυμα προς την ηγεσία του κόμματος είναι εξίσου καθαρό: η ώρα για δράση δεν είναι κάποτε στο μέλλον. Είναι τώρα.