..”Κάποιος έπρεπε να (της) απαντήσει επιτέλους…”

Το πρόβλημα φαίνεται πως για κάποιους δεν είναι η ΝΔ. Για κάποιους είναι ότι ο Δούκας απάντησε στην Άννα Διαμαντοπούλου…

Υπάρχουν ημέρες που η πολιτική παράγει στιγμές σχεδόν σουρεαλιστικές. Η Τρίτη ήταν μία από αυτές.

Η Άννα Διαμαντοπούλου επέλεξε να εξηγήσει γιατί η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη παραμένει κυρίαρχη. Τα δημοσιονομικά είναι καλά, η διεθνής εικόνα της χώρας είναι θετική, η κυβέρνηση έχει καταφέρει να συσπειρώσει ένα μεγάλο τμήμα του κεντρώου χώρου και να προσελκύσει ψηφοφόρους που κάποτε ανήκαν στο ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, όπως υποστήριξε, αυτοί οι ψηφοφόροι δεν πρόκειται να επιστρέψουν με συνθήματα ή ευχολόγια.

Το συμπέρασμα που εύλογα προκύπτει είναι ότι όποιος θέλει να ξανακερδίσει αυτό το κοινό οφείλει να κατανοήσει τι έκανε σωστά η ΝΔ και γιατί πέτυχε εκεί όπου οι αντίπαλοί της απέτυχαν.

Στη συνέχεια, η ίδια προειδοποίησε ότι η χώρα δεν μπορεί να μείνει ακυβέρνητη, ενώ έκρινε ότι η συζήτηση για συνεργασίες πριν από τις εκλογές λειτουργεί αποτρεπτικά για τους ψηφοφόρους. Με απλά λόγια, πρώτα η εκλογική συσπείρωση και μετά οι δύσκολες κουβέντες. Η πολιτική ειλικρίνεια μπορεί να περιμένει.

Κι ενώ όλα αυτά συνέβαιναν, θα περίμενε κανείς η δημόσια συζήτηση να αφορά το αν το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κινηθεί πιο κοντά ή πιο μακριά από το μοντέλο που περιέγραψε η κ. Διαμαντοπούλου. Αντί γι’ αυτό, το πραγματικό πολιτικό δράμα της ημέρας ήταν ότι ο Χάρης Δούκας τόλμησε να απαντήσει.

Ο δήμαρχος Αθηναίων υπερασπίστηκε τη θέση ότι η κυβερνητική αλλαγή απαιτεί προοδευτικές συγκλίσεις και ότι η ήττα της ΝΔ δεν θα έρθει από μόνη της. Μια πολιτική διαφωνία, δηλαδή. Όχι ακριβώς κάτι πρωτόγνωρο για ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει.

Κι όμως, η οργή που ακολούθησε θα έκανε κάποιον ανυποψίαστο παρατηρητή να πιστέψει ότι το μείζον πρόβλημα της παράταξης δεν είναι η εκλογική της στασιμότητα, ούτε η αδυναμία της να αμφισβητήσει την κυριαρχία της ΝΔ, αλλά το γεγονός ότι ένα κορυφαίο στέλεχος απάντησε σε ένα άλλο κορυφαίο στέλεχος.

Η ειρωνεία είναι προφανής. Η ΝΔ παρουσιάζεται ως παράδειγμα πολιτικής επιτυχίας. Οι συνεργασίες αντιμετωπίζονται περίπου ως απειλή για την εκλογική συνοχή. Και τελικά εκείνος που βρίσκεται στο στόχαστρο είναι ο άνθρωπος που μίλησε για το πώς μπορεί να ηττηθεί η κυβέρνηση.

Στο τέλος της ημέρας, η συζήτηση δεν περιστράφηκε γύρω από το πώς θα φύγει η ΝΔ από την εξουσία. Περιστράφηκε γύρω από το αν έπρεπε να απαντήσει ο Δούκας στην Άννα Διαμαντοπούλου.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι ο Χάρης Δούκας δεν είπε κάτι εξωτικό, ούτε παρουσίασε κάποια πρωτοφανή πολιτική θεωρία. Επανέλαβε μια θέση που έχει ήδη εγκριθεί από το 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο προβλέπει την ανάγκη διαλόγου, προγραμματικών συγκλίσεων και συνεννόησης των προοδευτικών δυνάμεων με στόχο την πολιτική αλλαγή. Με άλλα λόγια, ο δήμαρχος Αθηναίων υπερασπίστηκε μια ψηφισμένη κομματική κατεύθυνση. Η δε Άννα Διαμαντοπούλου δεν περιορίστηκε σε πολιτική διαφωνία, αλλά χαρακτήρισε «γελοία» την πρόταση για προγραμματικό διάλογο πριν από τις εκλογές. Έτσι, η συζήτηση κατέληξε στο παράδοξο να εμφανίζεται περίπου ως πρόβλημα εκείνος που υπερασπίζεται αποφάσεις συνεδρίου, ενώ ως ρεαλισμός να παρουσιάζεται η απόρριψη μιας επίσημα διατυπωμένης στρατηγικής του ίδιου του κόμματος.

Για όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις, το ερώτημα δεν είναι γιατί απάντησε ο Δούκας, αλλά πότε ακριβώς η εφαρμογή των αποφάσεων του Συνεδρίου μετατράπηκε σε πειθαρχικό παράπτωμα.