Οι Δημοκρατικοί οδεύουν με “φουλ τις μηχανές” να “πάρουν” την Γερουσία και να περιορίσουν το καθεστώς Τραμπ στις ΗΠΑ

Πριν από έναν χρόνο, η ανάκτηση της Γερουσίας από τους Δημοκρατικούς έμοιαζε σχεδόν με πολιτική φαντασία. Το κόμμα έβγαινε τραυματισμένο από την ήττα του 2024, ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεφε θριαμβευτικά στον Λευκό Οίκο και οι Ρεπουμπλικανοί έλεγχαν και τα δύο σώματα του Κογκρέσου. Σήμερα, στο κατώφλι των midterms του Νοεμβρίου, ο χάρτης έχει αλλάξει άρδην — και για πρώτη φορά εδώ και καιρό, το σενάριο μιας Γερουσίας που θα λειτουργήσει ως πραγματικό αντίβαρο στον Λευκό Οίκο δεν είναι απλώς πιθανό, είναι ρεαλιστικό.

Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Δημοκρατικοί εμφανίζονται πλέον ξεκάθαρα φαβορί. Στη Γερουσία, όπου το εγχείρημα ήταν έως πρόσφατα σχεδόν απαγορευτικό, η δυναμική έχει αλλάξει τόσο ώστε η ανατροπή να μοιάζει πλέον εφικτή. Και το διακύβευμα δεν είναι απλώς κομματικό: μια Γερουσία υπό δημοκρατικό έλεγχο θα μπορούσε να περιορίσει αισθητά το περιθώριο κινήσεων της Ουάσιγκτον, από τους διορισμούς έως τη νομοθετική ατζέντα και τις κρίσιμες ψηφοφορίες γύρω από την οικονομική πολιτική — ουσιαστικά, να θέσει τον Λευκό Οίκο υπό πραγματικό έλεγχο για πρώτη φορά στη δεύτερη θητεία Τραμπ.

Η φθορά Τραμπ ως καταλύτης

Ο βασικός λόγος για αυτή την ανατροπή του κλίματος έχει ένα όνομα: Ντόναλντ Τραμπ. Η δημοτικότητά του έχει υποχωρήσει αισθητά μέσα στο 2026, με τον μέσο όρο δημοσκοπήσεων να τον τοποθετεί σε βαθιά αρνητικό έδαφος — χειρότερα από ό,τι στο αντίστοιχο σημείο της πρώτης του θητείας. Η δυσαρέσκεια δεν περιορίζεται πλέον στον παραδοσιακό πυρήνα των Δημοκρατικών, αλλά επεκτείνεται σε καθοριστικές κατηγορίες ψηφοφόρων, με τους ανεξάρτητους να δείχνουν ιδιαίτερα επικριτικοί. Πίσω από αυτή την πτώση βρίσκονται η επιμονή του πληθωρισμού, η γενικότερη οικονομική δυσαρέσκεια και ο πόλεμος στο Ιράν, ο οποίος έχει προκαλέσει ανησυχία ακόμη και μέσα στη ρεπουμπλικανική βάση.

Η αριθμητική είναι απαιτητική αλλά ξεκάθαρη: με 11 έδρες ανοιχτές λόγω αποχωρήσεων και τους Δημοκρατικούς να υπερασπίζονται 9 έδρες έναντι 15 των Ρεπουμπλικανών, το κόμμα χρειάζεται να κρατήσει ό,τι ήδη ελέγχει και να πετύχει τέσσερα «flips» σε πολιτείες που σήμερα εκπροσωπούνται από Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές. Δύσκολο, όχι όμως απίθανο — και τα σημάδια είναι ενθαρρυντικά.

Οι πολιτείες – κλειδιά

Στις τρεις πολιτείες-κλειδιά που καλούνται να υπερασπιστούν, η εικόνα είναι πειστική. Στο New Hampshire, ο ελληνικής καταγωγής Chris Pappas προηγείται καθαρά στις δημοσκοπήσεις, παρά το ισχυρό όνομα του αντιπάλου του. Στη Georgia — πολιτεία που ψήφισε Τραμπ το 2024 — ο Jon Ossoff, ένας από τους πιο χαρισματικούς νεότερους πολιτικούς των Δημοκρατικών, εμφανίζεται μπροστά από τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του, σε ορισμένες μετρήσεις με διψήφια διαφορά. Μόνο το Michigan παραμένει ανοιχτό ζήτημα, καθώς η πολιτεία πέρασε στον Τραμπ το 2024 και οι Δημοκρατικοί καλούνται να ενοποιήσουν το εκλογικό σώμα μετά από μια σκληρή εσωκομματική μάχη — ένα στοίχημα που, αν κερδηθεί, θα αποδείξει τη συνοχή του κόμματος ακριβώς εκεί που χρειάζεται περισσότερο.

Οι ευκαιρίες που ανοίγουν τον δρόμο για την ανατροπή

Πέρα από την άμυνα, δύο πολιτείες προσφέρουν στους Δημοκρατικούς μια σχετικά καθαρή διαδρομή προς νέες έδρες. Στη North Carolina, ο πρώην κυβερνήτης Roy Cooper, με δημοτικότητα που ξεπερνά κατά πολύ τα στενά κομματικά όρια και απήχηση ακόμη και σε μετριοπαθείς Ρεπουμπλικανούς, προηγείται στις δημοσκοπήσεις — ίσως η πιο ξεκάθαρη ευκαιρία ανατροπής σε ολόκληρο τον χάρτη. Στο Maine, παρά τις αναταράξεις γύρω από την αρχική υποψηφιότητα, ο νέος υποψήφιος Troy Jackson εμφανίζεται με οριακό προβάδισμα απέναντι στην έμπειρη Susan Collins, ανοίγοντας ένα παράθυρο ευκαιρίας απέναντι σε μία από τις πιο σκληροτράχηλες αντιπάλους του κόμματος.

Το πιο εντυπωσιακό, ωστόσο, κομμάτι του χάρτη βρίσκεται εκεί όπου κανείς δεν θα το περίμενε πριν από λίγους μήνες: σε βαθιά συντηρητικό έδαφος. Στο Τέξας, ο μετριοπαθής και εξαιρετικά επικοινωνιακός James Talarico έχει μετατρέψει μια αναμέτρηση που θεωρητικά έπρεπε να είναι εύκολη υπόθεση για τους Ρεπουμπλικανούς σε πραγματικό ντέρμπι απέναντι στον επιβαρυμένο από σκάνδαλα Ken Paxton. Στην Αλάσκα, η Mary Peltola, η οποία έχει ήδη γράψει ιστορία νικώντας τη Sarah Palin το 2022, επιστρέφει με ρεαλιστικές πιθανότητες σε ένα από τα πιο απροσδόκητα battlegrounds της χρονιάς. Στο Οhio, ο έμπειρος Sherrod Brown αξιοποιεί την πολυετή παρουσία και τον ισχυρό μηχανισμό του για να μετατρέψει σε πραγματική μάχη μια πολιτεία που έμοιαζε να απομακρύνεται οριστικά από τους Δημοκρατικούς. Και στη Nebraska, ο ανεξάρτητος Dan Osborn έχει καταφέρει να στριμώξει σε μια πολιτεία που δεν έχει εκλέξει Δημοκρατικό γερουσιαστή από το 2006.

Ένα σενάριο που δεν είναι πια φαντασία

Η εξίσωση παραμένει απαιτητική: οι Δημοκρατικοί χρειάζονται να κρατήσουν αλώβητη την άμυνά τους στο Michigan, στη Georgia και στο New Hampshire, να ολοκληρώσουν τα δύο πιο πιθανά flips στη North Carolina και στο Maine, και στη συνέχεια να πετύχουν έστω δύο ακόμη νίκες-έκπληξη σε πολιτείες όπου, μέχρι πρόσφατα, μια δημοκρατική επικράτηση φάνταζε αδιανόητη. Πρόκειται, αναμφίβολα, για μια αλυσίδα αποτελεσμάτων που απαιτεί όλα τα κομμάτια να μπουν στη θέση τους.

Αυτό όμως που άλλαξε ριζικά μέσα σε έναν χρόνο δεν είναι μόνο η αριθμητική — είναι το ίδιο το κλίμα. Η φθορά του Τραμπ, οι ασυνήθιστα δυνατές υποψηφιότητες που κατάφεραν να στρατολογήσουν οι Δημοκρατικοί ακόμη και σε εχθρικό έδαφος, και τα εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν πλέον οι ίδιοι οι Ρεπουμπλικανοί σε πολιτείες όπως το Τέξας, συνθέτουν μια εικόνα πολύ πιο ευνοϊκή απ’ όσο θα τολμούσε κανείς να φανταστεί πριν από δώδεκα μήνες. Μέχρι τον Νοέμβριο, αυτός ο χάρτης — δύσκολος αλλά πλέον ρεαλιστικός — θα βρίσκεται στο επίκεντρο ολόκληρης της αμερικανικής πολιτικής σκηνής, με το ενδεχόμενο μιας Γερουσίας ικανής να θέσει πραγματικά όρια στον Λευκό Οίκο να μην είναι πια απλώς ευσεβής πόθος.