Δεν χρειαζόταν η βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης για να μας συστηθεί ως «καρτούν» ο Κυριάκος Μητσοτάκης

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος .

Πρωτότυπο τρόπο διάλεξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να παρουσιάσει την ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης. Χρησιμοποίησε την Τεχνητή Νοημοσύνη για να μας «ξανασυστηθεί» ως καρτούν. Μόνο που, πολιτικά τουλάχιστον, δεν χρειαζόταν η βοήθεια κανενός αλγορίθμου.

Στις 31 Αυγούστου 2026, ημέρα κατά την οποία ολοκληρώνεται το Ταμείο Ανάκαμψης, ο πρωθυπουργός επέλεξε ένα AI animation, με τη δική του φωνή, για να παρουσιάσει τον κυβερνητικό απολογισμό του «Ελλάδα 2.0». Στο βίντεο μιλά για τα 36 δισ. ευρώ, τις επενδύσεις, τις θέσεις εργασίας, την ψηφιοποίηση, την Υγεία, την Παιδεία και καταλήγει ότι «ο εκσυγχρονισμός της χώρας δεν έχει ημερομηνία λήξης».

Η επικοινωνιακή επιλογή έχει ασφαλώς ενδιαφέρον. Ένας ψηφιακός Κυριάκος Μητσοτάκης, καθαρός, τακτοποιημένος, χωρίς ενοχλητικές διακοπές, χωρίς δημοσιογραφικές ερωτήσεις και κυρίως χωρίς την πραγματικότητα να εισβάλλει απρόσκλητη στο κάδρο.

Το πρόβλημα είναι ότι η επταετία που μεσολάβησε από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι σήμερα έχει ήδη δημιουργήσει ένα πλούσιο αρχείο πραγματικών δηλώσεων. Και αυτές, σε αντίθεση με ένα AI animation, δεν χρειάζονται prompt.

Από τον «ψυκτικό στο Περιστέρι» στο Μέγαρο Μαξίμου

Ήδη πριν αναλάβει την πρωθυπουργία, μία από τις φράσεις που σημάδεψαν την πολιτική επικοινωνία του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν η αναφορά στον νέο του Περιστερίου που θα μπορούσε να επιλέξει να γίνει ψυκτικός αντί να ακολουθήσει πανεπιστημιακές σπουδές. Η δήλωση προκάλεσε έντονη πολιτική συζήτηση, με τον ίδιο να επανέρχεται αργότερα υπερασπιζόμενος την ανάγκη σοβαρής τεχνικής εκπαίδευσης.

Η ουσία της πρότασης για αναβάθμιση της επαγγελματικής εκπαίδευσης είναι απολύτως θεμιτή. Το επικοινωνιακό πρόβλημα βρισκόταν αλλού: στην εικόνα μιας πολιτικής ελίτ που συχνά εμφανιζόταν να υποδεικνύει στους άλλους τι είναι αρκετό για τη ζωή τους.

Και αυτή η απόσταση δεν έμεινε στο Περιστέρι.

Τα «λεφτόδεντρα» και η πραγματικότητα του σούπερ μάρκετ

Όταν η ακρίβεια άρχισε να γίνεται κυρίαρχο κοινωνικό ζήτημα, ο πρωθυπουργός επέλεξε επανειλημμένα τη δημοσιονομική επιχειρηματολογία. Τον Φεβρουάριο του 2022 δήλωνε πως «δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα», επιμένοντας στην ανάγκη κάθε μέτρο στήριξης να είναι κοστολογημένο.

Δημοσιονομικά, η θέση είναι αυτονόητη: κανένα κράτος δεν διαθέτει απεριόριστους πόρους. Πολιτικά, όμως, υπάρχει και το ερώτημα πού επιλέγει ένα κράτος να διαθέσει τους περιορισμένους πόρους του και ποιο μέρος του κόστους μιας κρίσης μεταφέρει τελικά στα νοικοκυριά.

Για έναν πολίτη που βλέπει τρόφιμα, ενοίκια και ενέργεια να απορροφούν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός του, το «δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα» ακούγεται διαφορετικά απ’ ό,τι σε ένα κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο.

Μετά ήρθε η… «ολιστική ζωή»

Τον Μάιο του 2022 ο Κυριάκος Μητσοτάκης συζήτησε με νέους για την εργασία και τις προοπτικές τους. Εκεί υποστήριξε ότι ο σκοπός δεν είναι απλώς «πόσα λεφτά θα βγάλω», αλλά ότι πρέπει να βλέπουμε τη ζωή «λίγο πιο σφαιρικά, λίγο πιο ολιστικά».

Η φράση σχολιάστηκε εκτενώς. Και δικαιολογημένα.

Διότι την ώρα που μια γενιά αντιμετώπιζε υψηλά ενοίκια, πληθωρισμό και δυσκολία οικονομικής αυτονόμησης, ο πρωθυπουργός εξηγούσε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν οικογένεια και φίλοι που κάνουν τη ζωή «πιο εύκολη και πιο ευχάριστη».

Δεν χρειάζεται AI για να γίνει καρτούν μια τέτοια πολιτική εικόνα.

Χρειάζεται απλώς η απόσταση ανάμεσα στον άνθρωπο που μιλά και στον άνθρωπο που πληρώνει το ενοίκιο.

Υποκλοπές: «Δεν γνώριζα»

Το 2022 ήρθε η υπόθεση των παρακολουθήσεων.

Για την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ότι δεν είχε ενημερωθεί, χαρακτηρίζοντας το γεγονός «μέγα και ασυγχώρητο λάθος». Αργότερα στη Βουλή επανέλαβε ότι δεν γνώριζε για την παρακολούθηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Η κυβέρνηση υποστήριξε ότι η επισύνδεση ήταν τυπικά νόμιμη, αλλά πολιτικά μη αποδεκτή, με τον ίδιο τον πρωθυπουργό να συνοψίζει: «Αυτό που έγινε μπορεί να ήταν σύμφωνο με το γράμμα του νόμου, ήταν όμως λάθος».

Εδώ ακριβώς εμφανίστηκε ένα από τα μεγάλα παράδοξα της περιόδου: ένας πρωθυπουργός που είχε θέσει την ΕΥΠ υπό την εποπτεία του βρέθηκε να επικαλείται άγνοια για μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις που αφορούσαν τη λειτουργία της.

Δεν είναι καρτούν. Είναι πολιτικό παράδοξο.

Τέμπη: Από το «ανθρώπινο λάθος» στη «θυσία»

Ύστερα ήρθαν τα Τέμπη.

Στην πρώτη δήλωση μετά την τραγωδία, η αναφορά στο «τραγικό ανθρώπινο λάθος» προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις, καθώς εκείνες τις ώρες άρχιζαν να έρχονται στο φως οι χρόνιες αδυναμίες και τα κενά ασφαλείας του σιδηροδρομικού συστήματος.

Ακολούθησε η συγγνώμη και η αναγνώριση ευρύτερων κρατικών ευθυνών.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, όμως, ο πρωθυπουργός μίλησε για την «καλύτερη δικαίωση για τη θυσία αυτών των παιδιών», προκαλώντας νέα πολιτική αντιπαράθεση. Το ΠΑΣΟΚ αντέδρασε τότε δηλώνοντας ευθέως ότι «δεν είναι “θυσία” η τραγωδία στα Τέμπη».

Και όταν αργότερα η δημόσια συζήτηση στράφηκε στις καταγγελίες περί συγκάλυψης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απάντησε: «Να συγκαλύψουμε τι;», υποστηρίζοντας ότι στα Τέμπη συναντήθηκαν «το ανθρώπινο λάθος με χρόνιες παθογένειες της δημόσιας διοίκησης» και αναγνωρίζοντας ότι τα συστήματα ασφαλείας δεν είχαν ολοκληρωθεί.

Εδώ η σάτιρα σταματά.

Γιατί απέναντι στους 57 νεκρούς δεν υπάρχει χώρος για καρικατούρες. Υπάρχει μόνο η απαίτηση για πλήρη διερεύνηση, λογοδοσία και δικαιοσύνη.

Και μετά ήρθε η φέτα των 6,28 ευρώ

Το 2024, με την ακρίβεια να βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε τιμή 6,28 ευρώ για φέτα, προκαλώντας νέο κύκλο σχολίων και αντιδράσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απάντησε σκωπτικά ότι τελικά η συγκεκριμένη τιμή αφορούσε μικρότερη ποσότητα, σχολιάζοντας ότι «η λύση για πιο φθηνή φέτα είναι λιγότερη φέτα».

Το επεισόδιο θα μπορούσε να θεωρηθεί απλώς μία ακόμη επικοινωνιακή αστοχία.

Μόνο που η ακρίβεια δεν ήταν επικοινωνιακό ζήτημα. Ήταν —και παραμένει— υπόθεση του οικογενειακού προϋπολογισμού.

Την ίδια περίοδο ο πρωθυπουργός αναγνώριζε ότι η ακρίβεια αποτελεί μεγάλο πρόβλημα, αλλά τόνιζε παράλληλα ότι «η οικονομία πάει καλά» και ότι οι μισθοί αυξάνονται.

Αυτή ακριβώς η συνύπαρξη δύο εικόνων αποτέλεσε κεντρικό πολιτικό πρόβλημα της κυβέρνησης: από τη μία οι μακροοικονομικοί δείκτες και από την άλλη το «τεφτέρι» του νοικοκυριού, για να χρησιμοποιήσουμε την ίδια την έκφραση του πρωθυπουργού.

Το 2026 ο πραγματικός Μητσοτάκης φοβόταν τα ψεύτικα avatars

Υπάρχει, μάλιστα, μια σχεδόν ειρωνική λεπτομέρεια στην ιστορία.

Μόλις τον Ιούνιο του 2026, σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλούσε για τον κίνδυνο οι επόμενες εκλογές να εξελιχθούν σε μια αναμέτρηση στην οποία ο «πραγματικός Μητσοτάκης» θα ανταγωνίζεται ψεύτικα avatars, εξηγώντας πόσο εύκολο είναι πλέον ένας αλγόριθμος να τον εμφανίσει να κάνει οτιδήποτε.

Δύο μήνες αργότερα, ο ίδιος χρησιμοποιεί την AI για να παρουσιάσει τον κυβερνητικό απολογισμό του.

Δεν υπάρχει ασφαλώς αντίφαση στη χρήση της τεχνολογίας. Υπάρχει όμως ένας επικοινωνιακός συμβολισμός που δύσκολα περνά απαρατήρητος.

Το πραγματικό prompt είναι η επταετία

Το Ταμείο Ανάκαμψης υπήρξε αναμφίβολα ένα τεράστιο ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό εργαλείο. Η κυβέρνηση δικαιούται να παρουσιάσει τον απολογισμό της και να υπερασπιστεί τις επιλογές της. Όπως ακριβώς η αντιπολίτευση, τα μέσα ενημέρωσης και οι πολίτες δικαιούνται να εξετάσουν ποιοι ωφελήθηκαν, πόσο άλλαξε πραγματικά η καθημερινότητα και τι θα μείνει όταν τελειώσει η έκτακτη ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που το όμορφο animation δεν μπορεί να απαντήσει.

Διότι η πολιτική δεν είναι PowerPoint. Και πλέον δεν είναι ούτε AI generated video.

Είναι λογαριασμός ρεύματος. Είναι ενοίκιο. Είναι μισθός. Είναι δημόσιο νοσοκομείο. Είναι τρένο. Είναι θεσμοί. Είναι παρακολουθήσεις. Είναι λογοδοσία. Είναι η απόσταση ανάμεσα σε όσα ανακοινώνει μία κυβέρνηση και σε όσα βιώνει μία κοινωνία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλησε, λοιπόν, στις 31 Αυγούστου 2026 να μας παρουσιάσει μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης την Ελλάδα που, κατά την κυβέρνησή του, άλλαξε.

Δεν χρειαζόταν.

Γιατί από τον «ψυκτικό στο Περιστέρι» και τα «λεφτόδεντρα» μέχρι την «ολιστική» ζωή, το «δεν γνώριζα» των υποκλοπών, το «ανθρώπινο λάθος», τη «θυσία» των Τεμπών και τη φέτα των 6,28 ευρώ, η πολιτική επικοινωνία της τελευταίας επταετίας έχει ήδη δημιουργήσει το δικό της άλμπουμ.

Και το πραγματικό πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου είναι ότι το αρχείο της πραγματικότητας δεν μπορεί να το ξαναγράψει κανένα prompt.

Ούτε καν το καλύτερο.