Ο Άδωνις Γεωργιάδης επιμένει ότι η Ελλάδα ζει «την πιο συγκλονιστική περίοδο ευημερίας», σύμφωνα με κείμενο του Npress.gr, επικαλούμενος την ανάπτυξη, τη μείωση της ανεργίας και την αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους κατά την περίοδο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Και πράγματι, για να είμαστε δίκαιοι, η ανεργία έχει μειωθεί σημαντικά και το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ έχει αποκλιμακωθεί.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν από τη βελτίωση συγκεκριμένων μακροοικονομικών δεικτών περνάμε στη λέξη «ευημερία».

Γιατί η ευημερία έχει μια ενοχλητική συνήθεια: πρέπει κάποια στιγμή να γίνεται αντιληπτή και από εκείνον που πληρώνει το νοίκι, το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα, τη βενζίνη και προσπαθεί να βγάλει τον μήνα.

Και εκεί οι αριθμοί γίνονται λίγο λιγότερο… συγκλονιστικοί.

Η αγοραστική δύναμη παραμένει στον ευρωπαϊκό πάτο

Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία της Eurostat για το 2025, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας σε μονάδες αγοραστικής δύναμης βρισκόταν μόλις στο 68% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δηλαδή, έπειτα από έξι χρόνια της περιόδου που ο υπουργός χαρακτηρίζει «συγκλονιστική ευημερία», η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης ως προς την πραγματική οικονομική δυνατότητα των πολιτών.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία του ΟΟΣΑ για τους πραγματικούς μέσους μισθούς. Σε σταθερές τιμές και όρους αγοραστικής δύναμης, ο μέσος ετήσιος μισθός στην Ελλάδα ήταν περίπου 32.442 δολάρια το 2019 και 32.412 το 2025.

Με απλά λόγια, έξι χρόνια αργότερα η πραγματική αγοραστική δύναμη του μέσου μισθού βρίσκεται ουσιαστικά στο ίδιο επίπεδο.

Συγκλονιστική στασιμότητα, ίσως.

Η στέγη τρώει το 36% του διαθέσιμου εισοδήματος

Υπάρχει, όμως, και η κατοικία.

Η Eurostat καταγράφει ότι το 2024 τα ελληνικά νοικοκυριά διέθεταν κατά μέσο όρο 36% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για στέγαση, το υψηλότερο ποσοστό σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν 19%.

Παράλληλα, σχεδόν 29% των πολιτών στην Ελλάδα ζούσε σε νοικοκυριά όπου το κόστος στέγασης ξεπερνούσε το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος — επίσης μία από τις χειρότερες επιδόσεις στην Ευρώπη.

Αν αυτή είναι η «πιο συγκλονιστική περίοδος ευημερίας», τότε προφανώς το ενοίκιο δεν είχε ενημερωθεί.

Η φτώχεια επίσης μάλλον δεν πήρε το μήνυμα

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2025 δείχνουν ότι 27,5% του πληθυσμού — περίπου 2,8 εκατομμύρια άνθρωποι — βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.

Και εδώ υπάρχει μια ακόμη λεπτομέρεια που δεν ταιριάζει ιδιαίτερα με το αφήγημα.

Το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 29% το 2019, έπεσε τα επόμενα χρόνια, αλλά το 2025 ανέβηκε ξανά στο 27,5%, από 26,9% το 2024.

Η Ελλάδα βρέθηκε μάλιστα στη δεύτερη χειρότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πίσω μόνο από τη Βουλγαρία.

Προφανώς πρόκειται για μια ευημερία με πολύ απαιτητικά κριτήρια εισόδου.

Και οι νέοι; Στην «ευημερία» με 16,8% ανεργία

Η συνολική ανεργία πράγματι μειώθηκε. Η ΕΛΣΤΑΤ την κατέγραψε στο 7,9% τον Ιούλιο του 2026, έναντι 8,9% έναν χρόνο πριν.

Αυτό είναι θετικό και δεν χρειάζεται να το αρνηθεί κανείς.

Μόνο που στους νέους κάτω των 25 ετών η εικόνα είναι διαφορετική. Η Eurostat καταγράφει για τον Ιούλιο του 2026 νεανική ανεργία 16,8% στην Ελλάδα, έναντι 15,1% στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και η ανεργία είναι μόνο ένα μέρος της εικόνας.

Το 2025, 30% των νέων 15 έως 29 ετών στην Ελλάδα βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ενώ το 14,7% αντιμετώπιζε σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση.

Για μια γενιά που καλείται να πληρώνει πανάκριβα ενοίκια, να αμείβεται με χαμηλούς μισθούς και να προσπαθεί να αποκτήσει οικονομική αυτονομία, η «συγκλονιστική ευημερία» του Άδωνι Γεωργιάδη μπορεί να ακούγεται κάπως θεωρητική.

Η ακρίβεια δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό

Τον Αύγουστο του 2026 ο εναρμονισμένος πληθωρισμός στην Ελλάδα εκτιμήθηκε από τη Eurostat στο 3,7%, πάνω από το 3,3% της Ευρωζώνης.

Αυτό έρχεται έπειτα από μια πολυετή περίοδο κατά την οποία οι αυξήσεις στα τρόφιμα, στην ενέργεια και στη στέγαση έχουν ήδη σωρευτεί στις τιμές.

Και εδώ βρίσκεται το σημείο που συχνά χάνεται στη συζήτηση: η αποκλιμάκωση του πληθωρισμού δεν σημαίνει ότι οι τιμές επιστρέφουν εκεί όπου ήταν το 2019. Σημαίνει απλώς ότι συνεχίζουν να αυξάνονται με μικρότερη ταχύτητα.

Ο καταναλωτής, δυστυχώς, δεν πληρώνει τον «ρυθμό μεταβολής» στο ταμείο. Πληρώνει την τελική τιμή.

Η οικονομία μπορεί να πηγαίνει καλύτερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολίτες ζουν «συγκλονιστικά» καλύτερα

Εδώ βρίσκεται και η πραγματική ένσταση στη δήλωση Γεωργιάδη.

Ναι, το ΑΕΠ αυξήθηκε. Ναι, η ανεργία μειώθηκε. Ναι, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ υποχώρησε σημαντικά.

Αλλά η ευημερία μιας κοινωνίας δεν μετριέται μόνο με το χρέος προς το ΑΕΠ.

Μετριέται με το τι μπορεί να αγοράσει ένας μισθός.

Με το αν ένας νέος μπορεί να φύγει από το πατρικό του.

Με το πόσο από το εισόδημα εξαφανίζεται στο νοίκι.

Με το πόσοι άνθρωποι βρίσκονται στα όρια της φτώχειας.

Με το αν μετά το σούπερ μάρκετ και τους λογαριασμούς μένει κάτι στον λογαριασμό.

Και στα περισσότερα από αυτά τα πεδία οι επίσημοι ευρωπαϊκοί δείκτες δεν περιγράφουν κάποια «συγκλονιστική περίοδο ευημερίας».

Περιγράφουν μια χώρα που έχει βελτιώσει σημαντικούς μακροοικονομικούς δείκτες, αλλά εξακολουθεί να έχει χαμηλή αγοραστική δύναμη, εξαιρετικά βαρύ κόστος στέγασης, υψηλό κίνδυνο φτώχειας και σοβαρά προβλήματα για τους νέους.

Οπότε μπορεί ο Άδωνις Γεωργιάδης να συνεχίσει να μιλά για τη «συγκλονιστική ευημερία».

Το μόνο που μένει είναι να ενημερωθούν γι’ αυτήν και τα ελληνικά νοικοκυριά.

Ιδίως πριν έρθει ο επόμενος λογαριασμός.