Η Δημοσκόπηση της Metron Analysis – η “ταμπακιέρα” και “ώρα μηδέν” για την Κεντροαριστερά

Η δημοσκόπηση της Metron Analysis που παρουσιάστηκε στο κεντρικό δελτίο του Mega με τη Ράνια Τζίμα, χτύπησε το καμπανάκι κινδύνου για τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο. Τα ευρήματα της έρευνας δείχνουν ότι τα προοδευτικά κόμματα όχι μόνο δεν μπορούν να απειλήσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά και αντιμετωπίζουν άμεσα τον κίνδυνο της πολιτικής περιθωριοποίησης.

Η εικόνα που αναδύεται από τη νέα δημοσκόπηση της Metron μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται παράδοξη, σχεδόν «μαγική», ωστόσο ερμηνεύεται με βάση ορισμένα πολιτικά δεδομένα. Η Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει στην πρόθεση ψήφου ποσοστό 22,6%, αυξημένο κατά 1,7% σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση της ίδιας εταιρείας. Ακολουθεί η Πλεύση Ελευθερίας με 10,6%, σημειώνοντας πτώση από το 11,5%. Στη συνέχεια, το ΠΑΣΟΚ καταγράφει 10,5% (από 9,6%), το ΚΚΕ φτάνει στο 6,5% (από 6,3%) και η Ελληνική Λύση επίσης στο 6,5%, υποχωρώντας από το 7,9%. Ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει πτώση στο 4,6% (από 5,3%), ενώ Νίκη, Φωνή Λογικής, Κίνημα Δημοκρατίας, ΜέΡΑ25 και Νέα Αριστερά παραμένουν κάτω από το 3%.

Σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου, η εικόνα είναι εξαιρετικά αρνητική: το 69% των ερωτηθέντων αποδοκιμάζει την κυβέρνηση, ενώ μόνο το 25% εκφράζει θετική άποψη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η παρατήρηση ότι, παρότι η ΝΔ καταγράφει άνοδο στην πρόθεση ψήφου, η συνολική αρνητική αποτίμηση της κυβερνητικής θητείας δεν παρουσιάζει μεταβολή. Ενδεικτικό είναι επίσης ότι το ποσοστό των θετικών κρίσεων για την κυβέρνηση απέχει μόλις 2,4% από εκείνο της ΝΔ στην πρόθεση ψήφου.

Η φαινομενική αντίφαση ανάμεσα στην άνοδο της ΝΔ και στη δριμεία κριτική για το έργο της, εξηγείται από ένα άλλο, εξίσου σημαντικό εύρημα: την ακόμη πιο απορριπτική στάση των πολιτών απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση. Το 81% των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνει δυσαρεστημένο από την αντιπολίτευση που ασκεί το ΠΑΣΟΚ, με μόνο το 10% να δηλώνει ικανοποίηση. Δηλαδή, η απόρριψη είναι εντονότερη για την αντιπολίτευση απ’ ό,τι για την κυβέρνηση.

Με βάση όλα τα παραπάνω, η πολιτική συγκυρία διαμορφώνεται ως εξής: παρά τη μεγάλη φθορά της κυβέρνησης –που αποτυπώνεται τόσο στο 69% των αρνητικών αξιολογήσεων όσο και στο χαμηλό 22,6% της ΝΔ στην πρόθεση ψήφου– δεν διαφαίνεται προοπτική άμεσης ανατροπής της. Αντίθετα, η ΝΔ εμφανίζεται να διευρύνει το προβάδισμά της. Μια διαφορά 12 ποσοστιαίων μονάδων από το επόμενο κόμμα υποδεικνύει ότι, όσον αφορά τον βασικό κορμό της επόμενης κυβέρνησης, η κάλπη ίσως απλώς επικυρώσει ένα ήδη προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Επομένως, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται στο ποιος θα καταφέρει να επικρατήσει στη μάχη για τη δεύτερη θέση και στο ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας ανάμεσα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Η κρίση της Κεντροαριστεράς

Ανεξαρτήτως των εξηγήσεων που μπορεί να δώσουν οι ηγεσίες των προοδευτικών κομμάτων, η σημερινή κατάσταση στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο αποδεικνύεται αδιέξοδη.

• Είναι αδιανόητο να μην υφίσταται σοβαρή απειλή για τη ΝΔ, ενώ καταγράφεται τόσο υψηλό ποσοστό κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβερνητική πολιτική.
• Η «μάχη» για τη δεύτερη θέση αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την πολιτική περιθωριοποίηση του προοδευτικού φάσματος. Αντί για μια αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης, η Κεντροαριστερά κινείται σε ποσοστά κάτω του 15%, επιδιώκοντας απλώς να αποφύγει την τρίτη θέση.
• Η εικόνα είναι ακόμη πιο ζοφερή για τα κόμματα που προέρχονται από τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ (νυν ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Κίνημα Δημοκρατίας). Με δεδομένο το ενδεχόμενο διπλών εκλογών –καθώς δεν διαφαίνεται άμεση συγκρότηση πλειοψηφίας στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση– δεν αποκλείεται το σενάριο να μείνουν εκτός Βουλής τα σχήματα αυτά.
• Το πλέον ανησυχητικό για τους προοδευτικούς πολίτες είναι η απουσία ρεαλιστικής ελπίδας για ανάκαμψη. Παρά τις αποτυχίες του κυβερνητικού έργου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εφαρμόζει βασικές αρχές πολιτικής: οργανωμένο σχέδιο, στοχευμένες παρεμβάσεις σε συγκεκριμένα κοινά, συστηματική παρουσία στα μέσα ενημέρωσης με «ειδήσεις». Αντίθετα, η αντιπολίτευση αποτυγχάνει να υλοποιήσει ακόμη και αυτά τα στοιχειώδη.
• οι “σάλπιγγες ” έχουν ηχήσει. Το κρίσιμο ερώτημα είναι: το ακούν όσοι πρέπει;