Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ δεν έπληξε μόνο την αξιοπιστία της Ελλάδας, έπληξε δραματικά την υγιή κτηνοτροφία της χώρας

Το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ που αποκαλύφθηκε πρόσφατα έρχεται να φωτίσει για ακόμη μία φορά το πώς η κυβερνητική διαχείριση αγροτικών πόρων καταλήγει να εξυπηρετεί πελατειακά δίκτυα, παρά να στηρίζει τους πραγματικούς παραγωγούς. Ο Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων, θεσμικά επιφορτισμένος με τη διαχείριση των κοινοτικών επιδοτήσεων, βρέθηκε στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών για κακοδιαχείριση, μεθοδεύσεις και σκιές αδιαφάνειας.

Οι επιδοτήσεις, που αποτελούν κρίσιμο στήριγμα για τους αγρότες σε μια εποχή εκρηκτικής ακρίβειας και αυξημένου κόστους παραγωγής, φαίνεται να μοιράζονται με τρόπο που δεν διασφαλίζει την ισονομία. Υποθέσεις «διπλών δικαιούχων», κληρώσεις αγροτεμαχίων σε «ημετέρους», ακόμη και επιδοτήσεις σε ανύπαρκτα χωράφια, δείχνουν ότι το σύστημα έχει μετατραπεί σε ένα εργαλείο εξυπηρέτησης κομματικών και επιχειρηματικών συμφερόντων.

Η κυβέρνηση, που έχει επανειλημμένα διαφημίσει ότι θα βάλει «τάξη και διαφάνεια» στη λειτουργία των θεσμών, αποδεικνύεται ανίκανη να ελέγξει το χάος στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι παραγωγοί διαμαρτύρονται ότι οι πληρωμές καθυστερούν, οι ενστάσεις δεν εξετάζονται, και την ίδια στιγμή βλέπουν «μεγάλους» και διασυνδεδεμένους να λαμβάνουν μερίδια πολλαπλάσια από όσα τους αναλογούν. Αυτό δεν είναι απλώς διοικητική ανεπάρκεια· είναι μια στρατηγική επιλογή που διαιωνίζει τον φαύλο κύκλο του πελατειακού κράτους.

Η αντιπολίτευση κάνει λόγο για «μεγάλο φαγοπότι» στην πλάτη των αγροτών και για κατασπατάληση κοινοτικών πόρων, οι οποίοι μάλιστα προορίζονται να στηρίξουν τις πιο αδύναμες αγροτικές εκμεταλλεύσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που παρακολουθεί στενά τη διαχείριση των κονδυλίων, δεν αποκλείεται να παρέμβει, θέτοντας τη χώρα εκτεθειμένη σε νέες κυρώσεις και περικοπές.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι και βαθιά πολιτικό. Όταν οι αγρότες βλέπουν ότι η σκληρή τους δουλειά δεν ανταμείβεται, αλλά αντίθετα επιβραβεύεται η διαπλοκή και η αδιαφάνεια, χάνουν την εμπιστοσύνη τους στο κράτος. Κι όταν η κυβέρνηση επιλέγει να αποσιωπά ή να αποδίδει τις ευθύνες σε «γραφειοκρατικά λάθη», στέλνει το μήνυμα ότι τίποτε δεν αλλάζει.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μεμονωμένο. Είναι μέρος μιας γενικευμένης κρίσης διαφάνειας που διαπερνά τη δημόσια διοίκηση υπό την παρούσα κυβέρνηση. Κι αν κάτι δείχνει, είναι ότι το «επιτελικό κράτος» δεν είναι τίποτε άλλο από μια βιτρίνα που καλύπτει μηχανισμούς πελατειακών σχέσεων, αδιαφάνειας και εύνοιας προς τους ισχυρούς.

Η ελληνική ύπαιθρος αξίζει στήριξη, όχι εμπαιγμό. Οι αγρότες χρειάζονται δίκαιη διαχείριση των πόρων, όχι ένα σύστημα που θυμίζει περισσότερο κομματικό ταμείο παρά θεσμό χρηματοδότησης. Η αλήθεια είναι σκληρή: όσο αυτή η κυβέρνηση διατηρεί τον έλεγχο, η αξιοπιστία των θεσμών και η ελπίδα για ένα βιώσιμο μέλλον στην αγροτική παραγωγή θα συνεχίσουν να καταρρέουν.