Eurostat: Η Ελλάδα στη “μαύρη τριάδα” της φτώχειας

Η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στη «μαύρη τριάδα» της φτώχειας και των στερήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat για το 2024. Με ποσοστό 14% σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης, η χώρα μας κατατάσσεται τρίτη χειρότερη στην Ευρώπη, πίσω μόνο από τη Ρουμανία (17,2%) και τη Βουλγαρία (16,6%). Μαζί με αυτές τις δύο χώρες αποτελεί τη μοναδική τριάδα που ξεπερνά το όριο του 10%, σε μια συγκυρία όπου ο ευρωπαϊκός μέσος όρος διαμορφώνεται στο 6,4%.

Τα στοιχεία καταδεικνύουν με έντονο τρόπο τις κοινωνικές ανισότητες, καθώς οι νέοι κάτω των 18 ετών πλήττονται περισσότερο, με το ποσοστό τους να φθάνει στο 7,9%, ενώ ακολουθούν οι ηλικίες 18 έως 64 με 6,4% και οι άνω των 65 με 5,1%. Παράλληλα, οι γυναίκες βρίσκονται σε δυσμενέστερη θέση έναντι των ανδρών (6,6% έναντι 6,2%), γεγονός που επιβεβαιώνει την έμφυλη διάσταση της φτώχειας.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ζοφερή αν εξετάσει κανείς τα περιφερειακά δεδομένα. Η Δυτική Ελλάδα και τα Ιόνια Νησιά καταγράφουν το υψηλότερο ποσοστό σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης σε ολόκληρη την Ευρώπη, με 28% του πληθυσμού να βρίσκεται σε αυτή τη συνθήκη. Πρόκειται για το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των τεράστιων ενδοχώρας ανισοτήτων, που δείχνει πώς ορισμένες περιοχές βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην ανέχεια.

Την ίδια στιγμή, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες η κατάσταση βελτιώνεται. Η Ρουμανία κατέγραψε μείωση 2,6 ποσοστιαίων μονάδων, η Βουλγαρία 1,4 και η Ιρλανδία 1,5, ενώ στην Ελλάδα σημειώθηκε αντίθετα αύξηση κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες. Η σύγκριση αυτή καθιστά σαφές ότι η χώρα όχι μόνο παραμένει σταθερά στις τελευταίες θέσεις αλλά και επιδεινώνει τη θέση της, σε μια περίοδο που άλλες χώρες με αντίστοιχες αφετηρίες καταφέρνουν να περιορίσουν το πρόβλημα.

Στον αντίποδα, οι χώρες με τις καλύτερες επιδόσεις – Σλοβενία (1,8%), Κροατία (2%), Πολωνία και Λουξεμβούργο (2,3%) – καταδεικνύουν πως με τις κατάλληλες πολιτικές επιλογές η φτώχεια μπορεί να αντιμετωπιστεί. Για την Ελλάδα, τα ευρήματα αυτά αποτελούν ακόμη ένα καμπανάκι για την ανάγκη υιοθέτησης στοχευμένων μέτρων κοινωνικής πολιτικής, με έμφαση στους νέους, τις γυναίκες και τις ευάλωτες περιφέρειες. Η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται και η πίεση προς την πολιτεία να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις εντείνεται, καθώς η χώρα εξακολουθεί να μετρά τις πληγές της σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον που κινείται – έστω και αργά – προς τη μείωση των ανισοτήτων.