Ηχηρή παρέμβαση Μαργαρίτη: «Η μάχη ενάντια στην απογοήτευση είναι όρος δημοκρατικής επιβίωσης»

Η δημόσια ανάρτηση του Θοδωρή Μαργαρίτη, μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, διατρέχει τον πολιτικό χάρτη με μια καθαρή, αιχμηρή προειδοποίηση: η μάχη ενάντια στην απογοήτευση δεν είναι αφηρημένη έννοια, αλλά υπαρξιακή ανάγκη για τη Δημοκρατία και τον προοδευτικό χώρο. Η περιγραφή του για το «Μαξίμου ΑΕ» δεν λειτουργεί ως μια εύκολη αντιπολιτευτική ατάκα, αλλά ως συμπύκνωση μιας κοινωνικής εμπειρίας που διαπερνά στρώματα, ηλικίες και γεωγραφίες. Η φράση, την οποία πρώτη είχε διατυπώσει η Φώφη Γεννηματά, μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ, καθώς η κυβέρνηση εμφανίζεται στα μάτια ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας ως κέντρο ισχύος στενά συνδεδεμένο με οικονομικά συμφέροντα και αποκομμένο από την πραγματική ζωή.

Ο Μαργαρίτης αναδεικνύει το πλέγμα καχυποψίας που έχει μπολιάσει την κοινωνική συζήτηση. Είτε υπάρχει είτε όχι πραγματική έκταση «λευκών κολάρων» και διαπλοκών, η εικόνα έχει παγιωθεί: καρτέλ, ολιγαρχικές πρακτικές, ιδιωτικοποιήσεις χωρίς κοινωνικό πρόσημο και μια σταθερή απουσία ενσυναίσθησης από την κυβερνητική ηγεσία. Στην πολιτική, η εικόνα μπορεί να είναι το ίδιο καθοριστική με την πραγματικότητα. Κι εδώ, η Νέα Δημοκρατία πληρώνει το τίμημα μιας στρατηγικής που επενδύει σε λίγους και αφήνει πολλούς πίσω.

Παράλληλα, ο ίδιος επισημαίνει πως η σημερινή δημοσκοπική υπεροχή της ΝΔ δεν προκύπτει από κάποια καθολική αποδοχή, αλλά από ένα μειοψηφικό σώμα που ευνοείται από τις πολιτικές της. Μια συμμαχία προνομιούχων και προσδοκιών ανέλιξης συντηρεί την εικόνα πρωτιάς, ενώ η κοινωνική πλειοψηφία κινείται σε συνθήκη «κοινωνικού ρήγματος», όπως το περιέγραψε ο Μαρσέλ Γκωσέ: ανισότητες, αβεβαιότητα, αίσθηση αποκλεισμού.

Το πιο αιχμηρό σημείο της παρέμβασής του βρίσκεται αλλού: στον κίνδυνο ο προοδευτικός χώρος να αναλωθεί στον «μικρό τελικό» για τη δεύτερη θέση. Ένα πολιτικό παιχνίδι εντυπώσεων, χωρίς στρατηγική αλλαγής συσχετισμών, μπορεί να αποδειχθεί η θρυαλλίδα για περαιτέρω αποχή, τυφλή διαμαρτυρία και άνοδο των άκρων. Η απογοήτευση, αν δεν αντιμετωπιστεί με σοβαρό, αξιόπιστο και πειστικό προοδευτικό λόγο, μετατρέπεται σε δυναμίτη κάτω από τα θεμέλια του πολιτικού συστήματος.

Το μήνυμα του Μαργαρίτη λειτουργεί ως κάλεσμα ευθύνης. Όχι για στείρα καταγγελία, αλλά για συγκρότηση προγραμματικής ηγεμονίας απέναντι σε έναν κυβερνητισμό που φθείρεται, αλλά δεν υποχωρεί. Σε μια περίοδο όπου ο δημόσιος διάλογος απειλείται από κυνισμό και παραίτηση, η προοδευτική αντιπολίτευση καλείται να μιλήσει πειστικά, να ενώσει και να ανατάξει. Γιατί η μάχη ενάντια στην απογοήτευση δεν είναι μια πολιτική ρητορική∙ είναι ο σκληρός πυρήνας της δημοκρατικής επιβίωσης.