Στο “μάτι” του κυβερνητικού συστήματος η Μαρία Καρυστιανού;

Έλεγχος στον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων Τεμπών: θεσμικά ερωτήματα και πολιτικές “σκιές“

Το δημοσίευμα της εφημερίδας Documento για την έφοδο του ΣΔΟΕ στα γραφεία του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών επαναφέρει στο προσκήνιο ένα ζήτημα που ξεπερνά τα στενά όρια ενός διοικητικού ελέγχου και αγγίζει τον πυρήνα της θεσμικής λειτουργίας του κράτους. Πρόκειται για μια υπόθεση που, ανεξαρτήτως προθέσεων, γεννά εύλογους προβληματισμούς ως προς τη χρονική συγκυρία, τη διαδικασία και το συνολικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ασκήθηκαν οι ελεγκτικές αρμοδιότητες.

Σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται στο ρεπορτάζ, ο έλεγχος πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο αυξημένης δημοσιότητας γύρω από τη δράση του Συλλόγου και της προέδρου του, Μαρίας Καρυστιανού, μητέρας θύματος της τραγωδίας των Τεμπών. Το γεγονός αυτό, από μόνο του, δεν συνιστά απόδειξη σκοπιμότητας. Ωστόσο, όπως επισημαίνεται, η επιλογή του χρόνου και ο τρόπος άσκησης του ελέγχου προκαλούν ερωτήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν σε μια δημοκρατική έννομη τάξη.
Το Documento αναφέρεται στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία της ΑΑΔΕ και του ΣΔΟΕ, υπογραμμίζοντας ότι οι έλεγχοι οφείλουν να βασίζονται σε συγκεκριμένα και τεκμηριωμένα κριτήρια, όπως προβλέπεται από τη νομοθεσία και τα σχετικά ΦΕΚ. Στο ίδιο πλαίσιο καταγράφεται ότι, τουλάχιστον δημοσιογραφικά, δεν κατέστη σαφές ποια ήταν τα ειδικά στοιχεία που οδήγησαν στη συγκεκριμένη ελεγκτική ενέργεια, τη στιγμή που άλλες υποθέσεις με ευρύτερο οικονομικό αποτύπωμα παραμένουν εκκρεμείς.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στη διοικητική συνέχεια προσώπων που έχουν υπηρετήσει σε καίριες θέσεις του φορολογικού και ελεγκτικού μηχανισμού τα τελευταία χρόνια. Η ανάδειξη αυτών των στοιχείων δεν συνιστά προσωπική μομφή, αλλά εντάσσεται στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής καταγραφής της θεσμικής πραγματικότητας, όπως αυτή διαμορφώνεται διαχρονικά.
Το κρίσιμο ερώτημα που αναδύεται δεν αφορά μόνο τη νομιμότητα ενός συγκεκριμένου ελέγχου, η οποία τεκμαίρεται μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, αλλά και τη θεσμική εικόνα που εκπέμπεται στην κοινωνία. Όταν συγγενείς θυμάτων μιας εθνικής τραγωδίας βρίσκονται αντιμέτωποι με αιφνίδιες διοικητικές παρεμβάσεις, χωρίς επαρκή δημόσια τεκμηρίωση, δημιουργείται ένα κλίμα καχυποψίας που πλήττει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
Η δημοσιογραφική έρευνα, όπως αυτή παρουσιάζεται, δεν αποδίδει προθέσεις ούτε καταλογίζει ποινικές ευθύνες. Καταγράφει γεγονότα, παραθέτει δεδομένα και αναδεικνύει αντιφάσεις, ασκώντας το κατοχυρωμένο δικαίωμα της ενημέρωσης και του δημόσιου ελέγχου της εξουσίας. Σε μια χώρα όπου η ελευθερία του Τύπου δοκιμάζεται, η διατύπωση ερωτημάτων και η ανάδειξη θεσμικών ζητημάτων δεν αποτελεί πράξη εχθρική προς τη Δημοκρατία, αλλά βασική προϋπόθεση για τη λειτουργία της.