Ράμμος: Καμπανάκι για την ελευθερία του λόγου μετά το περιστατικό λογοκρισίας στη Φλώρινα

Με αιχμηρή, θεσμικά τεκμηριωμένη και βαθιά πολιτική παρέμβαση επανέρχεται στο δημόσιο πεδίο ο πρώην Διευθυντής της ΑΔΑΕ, Χρήστος Ράμμος, θέτοντας στο επίκεντρο ένα ζήτημα που αγγίζει τον πυρήνα της δημοκρατίας: την ελευθερία της έκφρασης και της τέχνης.

Αφορμή, το πρόσφατο και ευρέως καταγγελθέν περιστατικό λογοκρισίας τραγουδιού στη Φλώρινα, με απόφαση του δημάρχου της πόλης, αποκλειστικά και μόνο λόγω της γλώσσας στην οποία αυτό ερμηνευόταν.

Ο Χρήστος Ράμμος δεν περιορίζεται σε μια απλή πολιτική κριτική. Αντιθέτως, επιλέγει να απαντήσει με το ίδιο το οπλοστάσιο του ευρωπαϊκού κράτους δικαίου, παραπέμποντας ευθέως στη σταθερή και διαχρονική νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Υπενθυμίζει ότι η ελευθερία του λόγου και της καλλιτεχνικής έκφρασης προστατεύονται όχι μόνο από το Ελληνικό Σύνταγμα, αλλά και από το δεσμευτικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει στην ιστορική απόφαση Handyside κατά Ηνωμένου Βασιλείου του 1976, θεμέλιο λίθο της ευρωπαϊκής αντίληψης περί ελευθερίας της έκφρασης. Μια απόφαση που, όπως σημειώνει, ακολουθείται αδιάλειπτα εδώ και μισό αιώνα και επαναλαμβάνεται σε σειρά εμβληματικών υποθέσεων, ακόμη και σε περιόδους έντονης πολιτικής και κοινωνικής έντασης.

Η υπενθύμιση είναι σαφής και ενοχλητική για κάθε μορφή εξουσίας που επιχειρεί να «νομιμοποιήσει» τη λογοκρισία: η ελευθερία της έκφρασης δεν αφορά μόνο όσα είναι ευχάριστα, ακίνδυνα ή πολιτικά ακίνδυνα. Αφορά πρωτίστως εκείνα που ενοχλούν, σοκάρουν ή αμφισβητούν. Χωρίς αυτά, όπως τονίζει το ίδιο το ΕΔΔΑ, δεν υφίσταται πλουραλισμός, ανεκτικότητα και ευρύτητα πνεύματος. Και χωρίς αυτά, δεν υπάρχει δημοκρατική κοινωνία, παρά μόνο κατ’ επίφαση δημοκρατία.

Η παρέμβαση Ράμμου λειτουργεί ως αυστηρή υπενθύμιση ότι τα δικαιώματα δεν αναστέλλονται με τοπικές αποφάσεις, πολιτισμικές φοβίες ή μικροπολιτικούς υπολογισμούς. Η δημοκρατία δεν μετριέται στα λόγια, αλλά στην αντοχή της απέναντι στη διαφορετικότητα, στη μειοψηφία και στην ελευθερία της τέχνης.

Το μήνυμα είναι καθαρό και πολιτικά αιχμηρό: περιστατικά όπως αυτό της Φλώρινας δεν συνάδουν με μια ευρωπαϊκή, σύγχρονη και ουσιαστικά δημοκρατική Ελλάδα. Μια Ελλάδα που οφείλει να είναι δημοκρατική όχι μόνο κατ’ όνομα, αλλά και στην πράξη.