O Mητσοτάκης ανακοίνωσε Επιστολική ψήφο στις εθνικές εκλογές: «Εθνική επιλογή» ή θεσμικό ρίσκο χωρίς εγγυήσεις;

Ειδήσεις περιείχαν οι δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στο υπουργικό συμβούλιο, με τον πρωθυπουργό να ανακοινώνει την πρόθεση της κυβέρνησης να επεκτείνει την επιστολική ψήφο και στις εθνικές εκλογές. Μαζί με αυτήν, παρουσίασε ένα πακέτο ρυθμίσεων που αλλάζουν εκ νέου τους όρους της εκλογικής διαδικασίας, αυτή τη φορά με επίκεντρο τον απόδημο ελληνισμό και τη διάρθρωση των εδρών Επικρατείας.

Σύμφωνα με όσα δήλωσε, η κυβέρνηση προτείνει τη δημιουργία Ειδικής Τριεδρικής Περιφέρειας Απόδημου Ελληνισμού, την επαναφορά των εδρών Επικρατείας στις 12, ενώ το όριο εισόδου στη Βουλή παραμένει στο 3%. Ο πρωθυπουργός έσπευσε να χαρακτηρίσει την πρωτοβουλία «αυτονόητη εθνική επιλογή», επιδιώκοντας να της προσδώσει υπερκομματικό χαρακτήρα και εκφράζοντας την ελπίδα να τύχει της συναίνεσης όλου του πολιτικού κόσμου. Παράλληλα, προανήγγειλε άμεση έναρξη διαβουλεύσεων.

Ωστόσο, πίσω από τις μεγάλες λέξεις περί εθνικής επιλογής και δημοκρατικής διεύρυνσης, παραμένουν κρίσιμα ερωτήματα που η κυβέρνηση αποφεύγει να απαντήσει με σαφήνεια. Πώς διασφαλίζεται το αδιάβλητο της επιστολικής ψήφου στις εθνικές εκλογές, όταν ακόμη και σε χώρες με μακρά θεσμική παράδοση το συγκεκριμένο μοντέλο συνοδεύεται από αυστηρές δικλείδες και περιορισμούς; Ποιο είναι το πραγματικό χρονοδιάγραμμα και ποιοι θα είναι οι μηχανισμοί ελέγχου, πέρα από γενικόλογες αναφορές σε «καλές πρακτικές»;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνέδεσε, όπως συνηθίζει, την εξαγγελία με το αφήγημα της σύγκρουσης με το «βαθύ κράτος», τη γραφειοκρατία και τις παθογένειες, μιλώντας για ένα κράτος πιο φιλικό προς τον πολίτη. Ένα αφήγημα, όμως, που ακούγεται οικείο, την ώρα που κρίσιμες θεσμικές αλλαγές προωθούνται από τα πάνω, χωρίς ουσιαστικό δημόσιο διάλογο και χωρίς να έχει αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεγάλου μέρους της κοινωνίας στους θεσμούς.

Η επέκταση της επιστολικής ψήφου δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, αλλά βαθιά πολιτική επιλογή που επηρεάζει την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας. Κι όσο η κυβέρνηση επιμένει να την παρουσιάζει ως αυτονόητη και ουδέτερη μεταρρύθμιση, χωρίς να απαντά πειστικά στις ανησυχίες που διατυπώνονται εντός και εκτός Βουλής, τόσο θα ενισχύεται η καχυποψία ότι πρόκειται για έναν ακόμη εκλογικό σχεδιασμό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της.