Το “Αftodioikisi” αποκαλύπτει πως οι μελέτες πυροπροστασίας του εργοστασίου “Βιολάντα” έχουν την υπογραφή του νυν Υπουργού Παπαστεργίου

Η τραγωδία στο εργοστάσιο «Βιολάντα», με τον θάνατο πέντε εργαζόμενων γυναικών, εξακολουθεί να γεννά κρίσιμα ερωτήματα που δεν αφορούν μόνο το παρελθόν της συγκεκριμένης εγκατάστασης, αλλά τον τρόπο με τον οποίο το κράτος, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και τα πολιτικά πρόσωπα αντιλαμβάνονται την ευθύνη, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία όταν διακυβεύονται ανθρώπινες ζωές.

Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία από το aftodioikisi.gr, οι αρχικές μελέτες πυροπροστασίας και ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων του εργοστασίου φέρουν την υπογραφή του σημερινού Υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου, υπό την ιδιότητά του τότε ως ελεύθερου επαγγελματία ηλεκτρολόγου μηχανικού. Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι το 2007 συμμετείχε στις μελέτες της πρώτης φάσης εγκατάστασης, διευκρινίζοντας ότι αυτές εγκρίθηκαν από τις τότε αρμόδιες αρχές, μετά από επιτόπιους ελέγχους της Πυροσβεστικής και των υπηρεσιών της Περιφέρειας.

Ωστόσο, προκύπτει εύλογα το ερώτημα αν και σε ποιο βαθμό η ύπαρξη μεταγενέστερων επεκτάσεων, αυθαίρετων κατασκευών και αποκλίσεων από τα εγκεκριμένα σχέδια αλλοιώνει το αρχικό πλαίσιο ευθύνης και, κυρίως, πώς λειτούργησε διαχρονικά ο μηχανισμός ελέγχου.

Ποιοι όφειλαν να διαπιστώσουν την ύπαρξη του υπόγειου χώρου των περίπου 400 τ.μ., ο οποίος –σύμφωνα με το πόρισμα της Πυροσβεστικής– δεν περιλαμβανόταν ούτε στις μελέτες πυρασφάλειας ούτε στα πολεοδομικά σχέδια;

Πότε και από ποιους ελέγχθηκε η πραγματική κατάσταση των εγκαταστάσεων σε σχέση με τα εγκεκριμένα στοιχεία;

Επιπλέον, τίθεται το ζήτημα της θεσμικής συνέχειας. Όταν ένας χώρος βιομηχανικής δραστηριότητας επεκτείνεται επανειλημμένα, ποιος διασφαλίζει ότι οι νέες μελέτες, οι νέες άδειες και οι νέοι έλεγχοι ανταποκρίνονται στην πραγματική εικόνα της εγκατάστασης;

Υπήρξε επικαιροποίηση των μελετών πυροπροστασίας και ασφάλειας με βάση τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στην επιχείρηση; Και αν ναι, ποιοι τις υπέγραψαν και ποιοι τις ενέκριναν;

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά και το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης. Είναι θεσμικά ορθό, πριν ακόμη ολοκληρωθεί η έρευνα της Δικαιοσύνης και των αρμόδιων υπηρεσιών, κυβερνητικά στελέχη να διαβεβαιώνουν δημοσίως ότι «όλα λειτουργούσαν κανονικά» σε θέματα ασφάλειας;

Μπορεί μια τέτοια στάση να εκληφθεί ως πρόωρη εξαγωγή συμπερασμάτων, που ενδεχομένως επηρεάζει το δημόσιο κλίμα και τη συζήτηση περί ευθυνών;

Ο ίδιος ο υπουργός, στην ανάρτησή του, δηλώνει ότι παρακολουθεί με εμπιστοσύνη τη δουλειά της Δικαιοσύνης και της Πυροσβεστικής. Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει αν η πλήρης διερεύνηση της υπόθεσης θα φτάσει σε βάθος χρόνου και ευθύνης ή αν θα περιοριστεί σε επιμέρους τεχνικά ζητήματα, αφήνοντας εκτός κάδρου τις διαχρονικές αδυναμίες ελέγχου και εποπτείας.

Τέλος, ανακύπτει το κεντρικό και αναπόφευκτο ερώτημα: πώς διασφαλίζει η Πολιτεία ότι μια τέτοια τραγωδία δεν θα επαναληφθεί; Με ποια θεσμικά εργαλεία, με ποια ενίσχυση των ελέγχων και με ποια σαφή απόδοση ευθυνών; Διότι η μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν δεν τιμάται με γενικές διαβεβαιώσεις, αλλά με καθαρές απαντήσεις και ουσιαστικές αλλαγές.