Συνεδρίαση ΚΟΕΣ: Το παρασκήνιο – ο αλγόριθμος και η Αντιδεξιά πλειοψηφία

Το ΠΑΣΟΚ βαδίζει προς το συνέδριό του με μια επιλογή που παρουσιάζεται ως οργανωτική αναγκαιότητα, αλλά έχει σαφές πολιτικό αποτύπωμα. Η επιμονή του Νίκου Ανδρουλάκη στην εκλογή συνέδρων με βάση τα ποσοστά ανά δήμο αποτυπώνει μια αντίληψη «θεσμικής κανονικότητας»: το κόμμα συγκροτείται εκεί όπου καταγράφει κοινωνική δύναμη. Ωστόσο, η πολιτική δεν εξαντλείται σε μαθηματικές αναλογίες.

Η συζήτηση στην ΚΟΕΣ έδειξε ότι το ζήτημα δεν είναι διαδικαστικό. Είναι στρατηγικό. Η αντιπαράθεση δεν αφορά την κατανομή εδρών στο συνέδριο, αλλά την κατεύθυνση της παράταξης. Ο Χάρης Δούκας, ο Παύλος Γερουλάνος και ο Μιχάλης Κατρίνης συγκλίνουν σε μια θέση σαφούς οριοθέτησης απέναντι στη ΝΔ. Η επιμονή σε ρητή απόφαση μη συνεργασίας δεν συνιστά εσωστρέφεια· είναι αίτημα πολιτικής καθαρότητας σε μια περίοδο όπου η κοινωνία δυσπιστεί απέναντι στις «γκρίζες ζώνες».

Το ερώτημα που αναδύεται είναι απλό: μπορεί το ΠΑΣΟΚ να διεκδικήσει ρόλο εναλλακτικής δύναμης εξουσίας χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει τη στρατηγική του για την επόμενη ημέρα; Η μέχρι σήμερα τακτική διεμβολισμού της ΝΔ σε επιμέρους θεματικές δεν έχει μεταφραστεί σε ουσιαστική δημοσκοπική άνοδο. Αντιθέτως, τροφοδοτεί την αμφισημία ως προς το πολιτικό στίγμα.

Η σιωπή της Άννας Διαμαντοπούλου, σε αυτό το πλαίσιο, λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι οι τοποθετήσεις δεν εξαντλήθηκαν. Το ίδιο και οι τριβές στον συνδικαλιστικό χώρο, που φέρνουν στην επιφάνεια το διαχρονικό ερώτημα της σχέσης με τα «συστήματα εκπροσώπησης».
Το συνέδριο δεν θα κριθεί από τον τρόπο εκλογής των συνέδρων. Θα κριθεί από το αν θα παραγάγει καθαρή πολιτική γραμμή για την οικονομία, την κοινωνική ανισότητα, το κράτος δικαίου και τις θεσμικές τομές. Χωρίς σαφές αφήγημα ρήξης με τις πολιτικές που γεννούν ακρίβεια και κοινωνική ανασφάλεια, ο «αλγόριθμος» κινδυνεύει να μοιάζει με άσκηση εσωτερικής διαχείρισης και όχι με εργαλείο πολιτικής επανεκκίνησης.