Ο Τραμπ απειλεί ευθέως το Δημοκρατικό Πολίτευμα: “Μετά το Ιράν, στόχος η Αριστερά – Το Δημοκρατικό κόμμα”

Η δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με την οποία μετά τον «θάνατο του Ιράν» ο μεγαλύτερος εχθρός της Αμερικής είναι η ριζοσπαστική Αριστερά, δεν είναι απλώς μια ακόμη προκλητική ανάρτηση του προέδρου των ΗΠΑ,αποτελεί μια άμεση υπενθύμιση του πώς η πολιτική εξουσία μπορεί να κατρακυλήσει σε ολιγαρχικό αυταρχισμό και ιδεολογικό σκοταδισμό.

Η γλώσσα και ο τόνος του θυμίζουν τις πιο σκοτεινές στιγμές του Μακαρθισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν οι δημοκρατικές ελευθερίες θυσιάζονταν στο βωμό της υστερικής καταδίωξης «εσωτερικών εχθρών» και της πολιτικής παρανοίας.

Η αναφορά στην «ριζοσπαστική Αριστερά» ως υπαίτιο για όλα τα δεινά της χώρας συνιστά μια κλασική στρατηγική διάχυσης ευθυνών: αντί να αντιμετωπιστούν οι στρατιωτικές περιπέτειες και η οικονομική αβεβαιότητα που ο ίδιος προκάλεσε, η κριτική κατευθύνεται σε πολιτικούς αντιπάλους και κοινωνικές δυνάμεις που απαιτούν δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.

Το παράδοξο της δήλωσης δεν βρίσκεται μόνο στην προφανή ρητορική υπερβολή, αλλά στην ωμή πολιτική απειλή που εμπεριέχει: τελεσίγραφα, επιθετικότητα και στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό, συνθέτοντας ένα σκηνικό που θυμίζει τους χειρισμούς παλαιών ολιγαρχικών καθεστώτων.

Η ιστορική ανάγνωση αυτής της συμπεριφοράς δεν αφήνει περιθώρια για κατανόηση ή συγχώρεση. Οι επιθέσεις κατά της Αριστεράς, όπως και η στοχοποίηση των δημοκρατικών θεσμών, θυμίζουν τη μαύρη περίοδο των ΗΠΑ του 1950, όταν οι «λίστες μακαρθισμού» και οι πολιτικές διώξεις οδήγησαν σε κοινωνική παράλυση, επαγγελματικές καταστροφές και γενικευμένη ατμόσφαιρα φόβου. Σήμερα, ο Τραμπ επιχειρεί να μεταφέρει αυτήν την ίδια μεθοδολογία στον ψηφιακό χώρο και στη δημόσια αρένα, μετατρέποντας το Twitter και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε εργαλεία πολιτικής τρομοκρατίας και ιδεολογικού πολέμου.

Σε ένα σύγχρονο, παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο, η δήλωση αυτή δεν αφορά μόνο την Αμερική· είναι προειδοποίηση για τη δυναμική ενός ολιγαρχικού καθεστώτος που αγνοεί το διεθνές δίκαιο, αψηφά τα ανθρώπινα δικαιώματα και χρησιμοποιεί τη στρατιωτική ισχύ ως μέσο εσωτερικής πολιτικής. Η εκτίμηση ότι η Αριστερά είναι ο «κύριος εχθρός» μετά τον «θάνατο του Ιράν» είναι μια διαστρεβλωμένη ανάγνωση της πραγματικότητας, που επιχειρεί να νομιμοποιήσει πολέμους, καταστολή και ιδεολογικό αποκλεισμό.

Η κριτική απέναντι στον Τραμπ δεν είναι ακαδημαϊκή· είναι δημοσιογραφική, ιστορική και πολιτική: κρεμάει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ στα μανταλάκια της δημόσιας μνήμης για τις δηλώσεις που αναβιώνουν τα πιο επικίνδυνα στοιχεία του Μακαρθισμού και απειλούν τη δημοκρατική συνοχή των ΗΠΑ και της διεθνούς κοινότητας. Κάθε πολίτης που σέβεται την ελευθερία οφείλει να καταδικάσει αυτήν την απόπειρα μετατροπής της Αριστεράς σε εχθρό της χώρας, υπενθυμίζοντας ότι η ιστορία έχει διδάξει πόσο επικίνδυνο είναι να αφήνουμε τέτοιες φωνές να καθορίζουν πολιτικές.