Η Κοβέσι ήρθε, η κυβέρνηση Μητσοτάκη φεύγει..

Σε κλοιό πολλαπλών πιέσεων εισέρχεται η κυβέρνηση ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, καθώς η υπόθεση των άρσεων ασυλίας για τους 13 «γαλάζιους» βουλευτές που εμπλέκονται στις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ μετατρέπεται από εσωκομματικό πονοκέφαλο σε ευρύτερη πολιτική δοκιμασία. Παρά τις αρχικές ενδείξεις αναταράξεων, το Μέγαρο Μαξίμου επιχείρησε συστηματικά να «μαζέψει» τις διαρροές, με πολιτικές παρεμβάσεις και παρασκηνιακή πίεση, οδηγώντας την ψηφοφορία σε μια προβλέψιμη κατάληξη.

Ωστόσο, το πραγματικό μέγεθος της φθοράς δεν θα αποτυπωθεί στο αποτέλεσμα, αλλά στο εύρος της σιωπηρής αποστασιοποίησης, που ήδη διαφαίνεται μέσω αποχών και χαμηλών τόνων από βουλευτές της πλειοψηφίας.
Η επόμενη πράξη εκτυλίσσεται εντός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, όπου το κλίμα μόνο ελεγχόμενο δεν μπορεί να θεωρηθεί. Βουλευτές από την περιφέρεια μεταφέρουν έντονη δυσαρέσκεια από τον αγροτικό κόσμο, ενώ οι σκιές από την υπόθεση Λαζαρίδη και η επιλογή οριζόντιας διαχείρισης των εμπλεκομένων επιτείνουν τη δυσπιστία. Το μήνυμα της ηγεσίας είναι σαφές αλλά πολιτικά αποκαλυπτικό: οι εμπλεκόμενοι θα παραμείνουν στο ψηφοδέλτιο, με ελάχιστες εξαιρέσεις, προτάσσοντας τη συνοχή της ΚΟ έναντι της θεσμικής αποκατάστασης. Σε ένα περιβάλλον δημοσκοπικής καθίζησης, η διατήρηση της εσωτερικής ισορροπίας μοιάζει να υπερισχύει της ανάγκης για καθαρές απαντήσεις.

Καθοριστικό ρόλο στο επόμενο διάστημα αναμένεται να διαδραματίσει η παρουσία της επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, Λάουρα Κοβέσι, η οποία παρακολουθείται με εμφανή αμηχανία από την κυβέρνηση. Οι παρεμβάσεις της και κυρίως το ενδεχόμενο νέων δικογραφιών λειτουργούν ως διαρκής υπενθύμιση ότι το ζήτημα δεν είναι εσωτερικά διαχειρίσιμο.

Η ρητορική περί «σαλαμοποίησης» και επιλεκτικών διαρροών αποτυπώνει περισσότερο την αμηχανία παρά μια συνεκτική στρατηγική άμυνας. Την ίδια ώρα, η επιλογή μεταξύ προανακριτικής και εξεταστικής επιτροπής για τις επιμέρους υποθέσεις παραμένει ανοιχτή, με καθαρά πολιτικά κριτήρια, αποκαλύπτοντας μια κυβέρνηση που επιχειρεί να ελέγξει τον χρόνο και το εύρος της κρίσης, χωρίς να μπορεί να ελέγξει πλήρως την εξέλιξή της.

Η επόμενη δεκαήμερη περίοδος αποκτά έτσι χαρακτηριστικά πολιτικού τεστ αντοχής. Θεσμική πίεση από ευρωπαϊκό επίπεδο, εσωκομματική δυσφορία και κοινοβουλευτική αντιπαράθεση συνθέτουν ένα σκηνικό όπου η διαχείριση δεν αρκεί· απαιτείται πειστική πολιτική απάντηση. Μέχρι στιγμής, αυτή απουσιάζει.