Χωρίς ίχνος πολιτικής τσίπας στην κυβέρνηση ΝΔ: Πρώτα κατακρίνουν το έργο Δούκα στην Αθήνα, μετά το οικειοποιούνται επικοινωνιακά

Το μοτίβο επαναλαμβάνεται με τέτοια συνέπεια που δύσκολα μπορεί πλέον να εκληφθεί ως σύμπτωση. Κυβερνητικά στελέχη, που σε πρώτο χρόνο αμφισβητούν, καθυστερούν ή υπονομεύουν παρεμβάσεις του Δήμου Αθηναίων, εμφανίζονται εκ των υστέρων να επιθεωρούν τα ίδια έργα, διεκδικώντας πολιτικό μέρισμα από την ολοκλήρωσή τους. Η πρακτική αυτή, όπως καταγράφεται και σε πρόσφατα παραδείγματα, συνθέτει μια ευρύτερη στρατηγική επικοινωνιακής οικειοποίησης.

Στην περίπτωση της διπλής ανάπλασης στον Ελαιώνα, κυβερνητική παρουσία υπήρξε επανειλημμένα κατά τα τελικά στάδια του έργου. Ο Κωστής Χατζηδάκης, ο Σταύρος Παπασταύρου αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίστηκαν στο εργοτάξιο σε χρονικές στιγμές που το έργο πλησίαζε στην ολοκλήρωσή του, ενισχύοντας την εικόνα μιας πολιτικής «παρουσίας στο νήμα».

Ανάλογη εικόνα καταγράφηκε και στην ανάπλαση της Βασιλίσσης Όλγας. Παρά τις προηγούμενες ενστάσεις και τις δημόσιες αντιπαραθέσεις με τη δημοτική αρχή, κυβερνητικοί παράγοντες επιχείρησαν να εμφανίσουν την ολοκλήρωση του έργου ως δική τους πρωτοβουλία.

Στο πολιτικό υπόβαθρο παραμένει η σκιά του λεγόμενου «Μεγάλου Περιπάτου» της προηγούμενης διοίκησης υπό τον Κώστας Μπακογιάννης, ένα εγχείρημα που είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις για τις επιπτώσεις του στην καθημερινότητα των κατοίκων.

Η κορύφωση αυτής της πρακτικής εντοπίζεται, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στην απόπειρα εγκαινίων έργων της σημερινής δημοτικής αρχής με τη συμμετοχή προσώπων που είχαν προηγουμένως ταχθεί απέναντί τους. Η εικόνα αυτή ενισχύει την κριτική περί «αδηφάγου» πολιτικής διαχείρισης, όπου η αρχική αντίσταση μετατρέπεται σε εκ των υστέρων ιδιοποίηση.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η υπόθεση του αγάλματος του Κωνσταντίνου Καβάφη στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Το έργο, δωρεά του Ιδρύματος Ωνάση προς τον Δήμο Αθηναίων, παρουσιάστηκε από την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη ως πρωτοβουλία του υπουργείου, παρά το γεγονός ότι είχε προηγηθεί θεσμική διαδικασία αποφάσεων και εγκρίσεων από τα δημοτικά όργανα.

Η επιλογή μάλιστα ενός «λειτουργικού» γλυπτού – ενός παγκακιού που ενσωματώνει τον ποιητή στην καθημερινότητα των πολιτών – υπογραμμίζει τον χαρακτήρα της παρέμβασης ως αστικής πολιτιστικής πολιτικής και όχι ως κρατικής εξαγγελίας.

Η επαναλαμβανόμενη αυτή τακτική δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα περιστατικά αλλά συνιστά, σύμφωνα με την κριτική που διατυπώνεται, συγκροτημένη πολιτική γραμμή. Η αντιπαράθεση με τον Δήμο Αθηναίων υπό τον Χάρης Δούκας μετατρέπεται, όταν τα έργα ολοκληρώνονται, σε προσπάθεια συμβολικής επανανοηματοδότησης τους από την κεντρική εξουσία.

Σε αυτό το πλαίσιο, η δημόσια συζήτηση δεν αφορά μόνο την πατρότητα των έργων αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική: ανάμεσα στην ουσιαστική διοίκηση και την επικοινωνιακή εκμετάλλευση.