Εκλογές με φόβο και όχι με αυτοπεποίθηση: Το Μαξίμου ψάχνει ημερομηνία διαφυγής από τη φθορά

Η δημόσια συζήτηση που έχει ανοίξει στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας για τον χρόνο των εκλογών δεν είναι μια απλή πολιτική άσκηση στρατηγικής. Είναι η πιο καθαρή απόδειξη ότι το κυβερνητικό στρατόπεδο αντιλαμβάνεται πλέον πως η πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει εισέλθει σε περίοδο φθοράς και αβεβαιότητας. Το αφήγημα της “σταθερότητας” αρχίζει να υποχωρεί κάτω από το βάρος της κοινωνικής κόπωσης, των οικονομικών πιέσεων, των εσωκομματικών ανταγωνισμών και της διάχυτης αίσθησης ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να ελέγξει πλήρως τις εξελίξεις.

Το γεγονός ότι ακόμη και κορυφαίοι υπουργοί μιλούν ανοιχτά για εκλογές το φθινόπωρο, εγκαταλείποντας στην πράξη τη ρητορική περί εξάντλησης της τετραετίας, αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο. Στο Μέγαρο Μαξίμου δεν αναζητούν τον “ιδανικό” πολιτικό χρόνο. Αναζητούν την λιγότερο επικίνδυνη στιγμή για να στηθούν κάλπες πριν η φθορά γίνει μη αναστρέψιμη. Οι αναφορές στις συνέπειες του πολέμου, στην οικονομική αστάθεια και στην πιθανή επιδείνωση του 2027 λειτουργούν περισσότερο ως πολιτικό καμπανάκι πανικού παρά ως στρατηγική ψυχραιμία.

Η εικόνα που περιγράφεται στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ θυμίζει κόμμα που προετοιμάζεται για δύσκολη εκλογική μάχη και όχι παράταξη πολιτικής παντοδυναμίας. Οι “σιωπηλοί”, οι “ανησυχούντες”, οι “επίμονοι”, οι δελφίνοι της επόμενης ημέρας, οι ζυμώσεις για τον γραμματέα του κόμματος και τα σενάρια ανασχηματισμού, συνθέτουν ένα σκηνικό παρατεταμένης εσωτερικής νευρικότητας. Η δημόσια εικόνα της ενότητας διατηρείται με κόπο, όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες κυριαρχεί το άγχος της πολιτικής επιβίωσης.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τις εκλογές. Αφορά και την επόμενη μέρα της ΝΔ. Η αυξημένη κινητικότητα στελεχών όπως ο Κωστής Χατζηδάκης, ο Νίκος Δένδιας, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο Άδωνις Γεωργιάδης ή ακόμη και ο Μάκης Βορίδης δεν περνά απαρατήρητη. Η συζήτηση περί “επόμενης στροφής” της ΝΔ έχει ήδη ξεκινήσει, έστω και υπόγεια. Όσο το πολιτικό κεφάλαιο του Κυριάκου Μητσοτάκη φθείρεται, τόσο θα ενισχύονται οι εσωτερικές ισορροπίες διαδοχής και οι προσωπικές στρατηγικές.

Την ίδια στιγμή, η κοινωνία παρακολουθεί μια κυβέρνηση εγκλωβισμένη στις αντιφάσεις της. Από τη μία μιλά για σταθερότητα και από την άλλη συζητά καθημερινά εκλογές. Από τη μία επικαλείται θεσμικότητα και από την άλλη αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Από τη μία υπόσχεται οικονομική ανθεκτικότητα και από την άλλη κορυφαία στελέχη της παραδέχονται ότι έρχονται ακόμη πιο δύσκολες ημέρες.

Το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο πότε θα γίνουν οι εκλογές. Είναι αν η ελληνική κοινωνία θα επιτρέψει να συνεχιστεί ένα μοντέλο εξουσίας που αναπαράγει ανασφάλεια, ανισότητες και εσωτερική φθορά πίσω από μια επικοινωνιακή βιτρίνα “κανονικότητας”. Γιατί όσο το Μαξίμου μετρά ημερομηνίες, η κοινωνία μετρά απώλειες στην καθημερινότητα, στην αγοραστική δύναμη, στην εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και στην προοπτική της χώρας.