Η Αθηνά Λινού υπέρ της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων

Η παρέμβαση της Αθηνάς Λινού υπέρ της συνεργασίας ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ έρχεται να προστεθεί σε μια συζήτηση που αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο πολιτικό βάρος στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Δεν πρόκειται για μια ακόμη κομματική τοποθέτηση, αλλά για μια δημόσια παρέμβαση από μια προσωπικότητα που έχει συνδέσει την παρουσία της στον δημόσιο βίο περισσότερο με την επιστήμη και την κοινωνική προσφορά παρά με τους μηχανισμούς της κομματικής αντιπαράθεσης.

Η φράση «θα με ενθουσίαζε» δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η Αθηνά Λινού τάσσεται ξεκάθαρα υπέρ της αναζήτησης κοινών βημάτων μεταξύ προοδευτικών δυνάμεων, σε μια περίοδο όπου η κοινωνία εμφανίζεται ολοένα και πιο απογοητευμένη από τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης και την αδυναμία διαμόρφωσης μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης.

Ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει η αιτιολόγηση που συνοδεύει τη θέση της. Η αναφορά της στον «διχασμό», στις «αντιθέσεις» και στη «μη δυνατότητα συνεργασίας» ως μείζον πρόβλημα όχι μόνο της Αριστεράς αλλά συνολικά της χώρας, αγγίζει μια πραγματικότητα που καταγράφεται συστηματικά και στις δημοσκοπήσεις. Ένα σημαντικό τμήμα των πολιτών δεν αναζητά νέες εσωτερικές συγκρούσεις στον προοδευτικό χώρο, αλλά συναινέσεις, συνθέσεις και πολιτικές πρωτοβουλίες που μπορούν να αμφισβητήσουν αποτελεσματικά την κυριαρχία της κυβέρνησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι η συγκεκριμένη τοποθέτηση έρχεται σε μια συγκυρία όπου πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν υπερβάσεις παλαιών διαχωριστικών γραμμών. Η συζήτηση που άνοιξε ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας για την ανάγκη ευρύτερων συνεργασιών φαίνεται ότι βρίσκει απήχηση πολύ πέρα από τα στενά όρια του ΠΑΣΟΚ ή της ΕΛΑΣ. Η δήλωση της Αθηνάς Λινού αποτελεί μια ακόμη ένδειξη ότι το αίτημα της συνεννόησης δεν εκφράζεται μόνο από κομματικά επιτελεία, αλλά και από πρόσωπα που αντιλαμβάνονται πως η κοινωνία περιμένει απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα της εποχής και όχι ατέρμονες εμφύλιες διαμάχες.

Σε τελική ανάλυση, η παρέμβαση της Αθηνάς Λινού αναδεικνύει ένα πολιτικό δίλημμα που θα απασχολήσει όλο και περισσότερο τον προοδευτικό χώρο το επόμενο διάστημα: θα συνεχίσει να αναπαράγει τους διαχωρισμούς του παρελθόντος ή θα αναζητήσει τους όρους μιας νέας προγραμματικής σύγκλισης απέναντι στις κοινωνικές ανισότητες, την ακρίβεια και την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς; Οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα ενδέχεται να καθορίσουν όχι μόνο τις ισορροπίες της αντιπολίτευσης, αλλά και τις πολιτικές εξελίξεις των επόμενων ετών.