Ο Μαμντάνι, ο Σάντερς και η Οκάσιο-Κορτέζ θυμίζουν το αυτονόητο: Να πληρώσουν περισσότερα όσοι έχουν περισσότερα

Την ώρα που ο πλούτος συγκεντρώνεται σε πρωτοφανή επίπεδα και ένας μόνο άνθρωπος διαθέτει περιουσία μεγαλύτερη από τις οικονομίες ολόκληρων κρατών, ένα πολιτικό ρεύμα στις Ηνωμένες Πολιτείες επιμένει να υπερασπίζεται μια ιδέα που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητη: η φορολογία πρέπει να είναι πραγματικά αναλογική προς τον πλούτο.

Ο Μπέρνι Σάντερς, η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ και ο Ζόχραν Μαμντάνι δεν ζητούν την κατάργηση της επιχειρηματικότητας ούτε την τιμωρία της επιτυχίας, όπως συχνά τους καταλογίζουν οι αντίπαλοί τους. Υποστηρίζουν ότι σε μια δημοκρατία κανείς δεν μπορεί να συσσωρεύει αμύθητες περιουσίες και ταυτόχρονα να συνεισφέρει αναλογικά λιγότερο από τους εργαζόμενους που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας.

Αυτό είναι, στην ουσία του, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός στην πράξη. Όχι κρατισμός, όχι ισοπέδωση, αλλά η πεποίθηση ότι η αγορά οφείλει να λειτουργεί μέσα σε δημοκρατικά καθορισμένους κανόνες και ότι η κοινωνία έχει δικαίωμα να διεκδικεί μέρος του τεράστιου πλούτου που παράγεται συλλογικά. Σχολεία, νοσοκομεία, δημόσιες συγκοινωνίες, κοινωνική ασφάλιση και αξιοπρεπείς μισθοί δεν αποτελούν φιλανθρωπία των δισεκατομμυριούχων. Αποτελούν πολιτική επιλογή.

Για δεκαετίες, η νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία επέβαλε την αντίληψη ότι η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου είναι επικίνδυνη, ενώ η λιτότητα για τους πολλούς είναι αναπόφευκτη. Το αποτέλεσμα ήταν η διεύρυνση των ανισοτήτων, η αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους και η μεταφορά ολοένα μεγαλύτερης ισχύος σε μια οικονομική ελίτ που συχνά διαθέτει μεγαλύτερη επιρροή από εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Ο Μαμντάνι, ο Σάντερς και η Οκάσιο-Κορτέζ υπενθυμίζουν ότι η φορολόγηση του υπερπλούτου δεν είναι πράξη εκδίκησης απέναντι στους πλούσιους. Είναι πράξη δημοκρατικής ισορροπίας. Είναι η αναγνώριση ότι η οικονομική ελευθερία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε ανεξέλεγκτη πολιτική ισχύ και ότι η ευημερία μιας κοινωνίας δεν μετριέται από το μέγεθος των περιουσιών των λίγων, αλλά από την ποιότητα ζωής των πολλών.

Σε μια εποχή όπου η ανισότητα παρουσιάζεται ως φυσικός νόμος, η μεγαλύτερη πολιτική ριζοσπαστικότητα ίσως είναι να επαναφέρεις το αυτονόητο: όποιος έχει περισσότερα, οφείλει να συνεισφέρει περισσότερα.