Ας πρόσεχε με ποιους συνεργάζεται πολιτικά ο Σταύρος Μπένος

Η αποχώρηση του Σταύρου Μπένου από την προεδρία του σχεδίου ανασυγκρότησης του Έβρου, μετά την ενημέρωση για τη δραστική συρρίκνωση του χρηματοδοτικού πλαισίου, επαναφέρει ένα πολύ ευρύτερο πολιτικό ζήτημα: με ποιους επιλέγει κανείς να συνεργάζεται και τι πολιτικό κόστος αναλαμβάνει για αυτή την επιλογή.

Ο ίδιος μίλησε για «μεγάλη προσβολή». Και πράγματι, η εξέλιξη γεννά σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση αντιμετωπίζει έναν άνθρωπο που κλήθηκε να αναλάβει ένα τόσο κρίσιμο εγχείρημα για τον Έβρο. Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά της ιστορίας.

Ο Μπένος δεν εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή χθες. Έχει πίσω του μια πολιτική διαδρομή συνδεδεμένη με το ΠΑΣΟΚ, τον Ανδρέα Παπανδρέου και μια διαφορετική αντίληψη για τη σχέση κράτους, κοινωνίας και Αυτοδιοίκησης. Γι’ αυτό και η επιλογή του να αναλάβει έναν κεντρικό ρόλο σε κυβερνητικό σχέδιο της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν εξαρχής πολιτική επιλογή με συγκεκριμένο ρίσκο.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα 309 εκατομμύρια

Εάν οι αρχικοί σχεδιασμοί για την ανασυγκρότηση του Έβρου πράγματι απομακρύνθηκαν σημαντικά από το αρχικό ύψος των παρεμβάσεων, τότε η συζήτηση δεν μπορεί να περιοριστεί στο προσωπικό παράπονο ενός προσώπου.

Αφορά την ίδια την περιοχή και τους ανθρώπους της.

Ο Έβρος δεν χρειάζεται επικοινωνιακές εξαγγελίες ούτε σχέδια που αλλάζουν στην πορεία. Χρειάζεται σταθερή χρηματοδότηση, παραγωγική ανασυγκρότηση, δημογραφική πολιτική, υποδομές και πραγματικό σχέδιο για την επόμενη ημέρα.

Και εδώ βρίσκεται το πολιτικό ερώτημα που προκύπτει από την υπόθεση Μπένου: όταν ένας άνθρωπος με τη δική του πολιτική διαδρομή επιλέγει να συνεργαστεί με μια κυβέρνηση, δεν γνωρίζει ότι στο τέλος θα κριθεί και από τις κυβερνητικές επιλογές με τις οποίες θα συνδεθεί;

Η πολιτική μνήμη δεν είναι λεπτομέρεια

Ο Σταύρος Μπένος έχει ταυτιστεί ιστορικά με μια συγκεκριμένη σχολή πολιτικής σκέψης. Με την Αυτοδιοίκηση, τις μεγάλες κοινωνικές παρεμβάσεις και την αντίληψη ότι το κράτος οφείλει να σχεδιάζει με ορίζοντα δεκαετιών.

Ακριβώς γι’ αυτό η συνεργασία του με την κυβέρνηση Μητσοτάκη προκάλεσε συζητήσεις πολύ πέρα από το ίδιο το σχέδιο του Έβρου.

Το ζήτημα δεν είναι εάν ένας άνθρωπος της Αριστεράς ή της Κεντροαριστεράς μπορεί να συνεργαστεί με μια κυβέρνηση της Δεξιάς. Φυσικά και μπορεί, όταν υπάρχει συγκεκριμένος σκοπός και σαφές δημόσιο συμφέρον.

Το κρίσιμο είναι τι ακριβώς κερδίζει η κοινωνία από αυτή τη συνεργασία και ποια είναι τα όρια της πολιτικής αυτονομίας εκείνου που συμμετέχει.

Η σημερινή αποχώρηση έχει πολιτικό βάρος

Η φράση περί «μεγάλης προσβολής» είναι ενδεικτική της έντασης που δημιουργήθηκε. Όμως η πολιτική πραγματικότητα είναι σκληρή.

Όταν επιλέγεις να συμμετάσχεις σε ένα κυβερνητικό σχέδιο, η επιτυχία ή η αποτυχία του δεν είναι πλέον μόνο υπόθεση της κυβέρνησης. Αναλαμβάνεις και εσύ μέρος της πολιτικής ευθύνης της επιλογής σου.

Και όταν τελικά διαπιστώνεις ότι οι κυβερνητικές αποφάσεις δεν ανταποκρίνονται σε όσα θεωρούσες ότι είχαν συμφωνηθεί, τότε η αποχώρηση είναι απολύτως θεμιτή. Δεν μπορεί όμως να διαγράφει την προηγούμενη πολιτική επιλογή.

Ούτε μπορεί να αντιμετωπίζεται ως έκπληξη.

Η ιστορία του Σταύρου Μπένου είναι πολύ μεγαλύτερη από μια κυβερνητική θέση ή ένα σχέδιο ανασυγκρότησης. Γι’ αυτό και η υπόθεση του Έβρου αφήνει ένα πολιτικό μάθημα που αφορά πολύ περισσότερους από τον ίδιο.

Ας πρόσεχε, λοιπόν, με ποιους συνεργάζεται ο Μπένος.

Γιατί στην πολιτική δεν αρκεί να έχεις καλή πρόθεση. Πρέπει να γνωρίζεις και ποιος κρατάει το τιμόνι όταν έρθει η ώρα των αποφάσεων.