“Εντιμότητα απέναντι στον ζόφο..”

Γράφει ο Μπάμπης Καραγεωργίου 

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική οφείλει, πριν από οτιδήποτε άλλο, να είναι ειλικρινής. Να κοιτάξει την πραγματικότητα χωρίς φίλτρα, χωρίς επικοινωνιακές υπερβολές και χωρίς την ανάγκη να παρουσιάσει μια κοινωνία διαφορετική από αυτή που πραγματικά είναι.

Η Ελλάδα έχει αφήσει πίσω της την πιο σκληρή περίοδο της οικονομικής κρίσης. Δεν έχει αφήσει όμως πίσω της όλες τις συνέπειές της. Και κυρίως, δεν έχει καταφέρει ακόμη να μετατρέψει την όποια οικονομική βελτίωση σε ένα συλλογικό αίσθημα ασφάλειας και προοπτικής.

Για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, η καθημερινότητα παραμένει ένας διαρκής αγώνας διαχείρισης. Η ακρίβεια, το κόστος της στέγασης, οι μισθοί, η εργασιακή ανασφάλεια, η πίεση στις οικογενειακές δαπάνες και η δυσκολία πρόσβασης σε ποιοτικές δημόσιες υπηρεσίες διαμορφώνουν μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από κανέναν οικονομικό δείκτη.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η πρώτη μεγάλη πολιτική αλήθεια της εποχής.

Η ανάπτυξη έχει αξία μόνο όταν μετατρέπεται σε καλύτερη ζωή. Και αυτό θα είναι το διακύβευμα των επόμενων εθνικών εκλογών όποτε γίνουν αυτές.

Εδώ ακριβώς χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική αφετηρία.

Όχι μια πολιτική που θα προσπαθήσει απλώς να διαχειριστεί καλύτερα την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά μια πολιτική που θα επιχειρήσει να αλλάξει τους όρους με τους οποίους αυτή η κατάσταση παράγεται.

Χρειαζόμαστε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο.

Ένα συμβόλαιο που θα αποκαθιστά τη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος. Που θα αντιμετωπίζει την κοινωνική προστασία ως δικαίωμα και όχι ως περιστασιακή παροχή. Που θα θεωρεί τη μείωση των ανισοτήτων προϋπόθεση μιας δημοκρατικής κοινωνίας και όχι εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη.

Και μαζί με αυτό, χρειάζεται να ξαναμιλήσουμε για τη συμμετοχή.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να εξαντλείται στην ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια. Χρειάζεται διαφάνεια, λογοδοσία, ανοιχτά δεδομένα, ουσιαστική διαβούλευση και θεσμούς που επιτρέπουν στους πολίτες να έχουν πραγματικό λόγο στις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους.

Απέναντι στον σημερινό ζόφο υπάρχουν δύο εύκολοι δρόμοι. Ο ένας είναι η άρνησή του. Να επιμένουμε ότι όλα πηγαίνουν καλά, αρκεί να κοιτάμε τους σωστούς δείκτες. Ο άλλος είναι η παράδοση σε αυτόν. Να πούμε ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι κάθε προσπάθεια είναι μάταιη.

Και οι δύο δρόμοι είναι εξίσου αδιέξοδοι.

Υπάρχει όμως και ένας τρίτος.

Να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα. Να ονομάσουμε όσα δεν λειτουργούν. Να αναγνωρίσουμε όσα βελτιώθηκαν. Να μην χαρίσουμε την κοινωνική αγωνία ούτε στον λαϊκισμό ούτε στην αδράνεια. Και ύστερα να επιχειρήσουμε να οικοδομήσουμε ξανά μια συλλογική προοπτική.

Ίσως αυτό να είναι σήμερα το πιο δύσκολο καθήκον της πολιτικής.

Να προσφέρει ελπίδα χωρίς να λέει ψέματα.

Γιατί η ελπίδα δεν είναι το αντίθετο της εντιμότητας απέναντι στον ζόφο.

Είναι το αποτέλεσμα της.