ΓΝΩΜΕΣ
Από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τις ΗΠΑ: Η προοδευτική πολιτική επιστρέφει στον Δημόσιο Διάλογο
Σχόλιο: Γαβρής Άγγελος- Δημοσιογράφος / Πολιτικός Αναλυτής-Επικοινωνιολόγος
Το πρόγραμμα που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη κινείται σε μια κατεύθυνση που συναντάμε όλο και περισσότερο στη σύγχρονη διεθνή προοδευτική πολιτική και ιδιαίτερα στους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές των ΗΠΑ: επιστροφή στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Μισθοί, ακρίβεια, στέγη, δημόσια υγεία και παιδεία, ενέργεια, μετακινήσεις και φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Από τον Μπέρνι Σάντερς και την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ μέχρι τον Ζόραν Μαμντάνι, το μήνυμα είναι παρόμοιο: η προοδευτική πολιτική αποκτά ξανά κοινωνικό έρεισμα όταν μπορεί να εξηγήσει με συγκεκριμένους όρους πώς θα κάνει καλύτερη την καθημερινότητα του εργαζόμενου, του νέου, της οικογένειας και του συνταξιούχου.
Υπό αυτή την έννοια, ΦΠΑ 6% στα βασικά αγαθά, κατώτατος μισθός 1.000 ευρώ, ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων, δημόσια πολιτική για τη στέγη, ισχυρότερος δημόσιος ρόλος στη ΔΕΗ και μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση του πλουσιότερου 1% δεν αποτελούν απλώς έναν κατάλογο παροχών. Μπορούν να συγκροτήσουν μια διαφορετική πολιτική αντίληψη: ότι η αγορά δεν μπορεί να αποτελεί τον μοναδικό ρυθμιστή για βασικά κοινωνικά αγαθά και ότι η ανάπτυξη έχει πραγματική αξία όταν μεταφράζεται σε μεγαλύτερο διαθέσιμο εισόδημα, κοινωνική ασφάλεια και καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες για τους πολλούς.
Το μεγάλο στοίχημα, βέβαια, είναι η αξιοπιστία και η εφαρμογή. Η σύγχρονη προοδευτική πολιτική δεν αρκεί να απαντά στο συντηρητικό «αυτά δεν γίνονται» με περισσότερες υποσχέσεις. Οφείλει να απαντά με κοστολόγηση, χρηματοδότηση και σχέδιο: «γίνονται — και να πώς γίνονται». Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο μάθημα από τη νέα προοδευτική κινητοποίηση στις ΗΠΑ: λιγότερη διαχείριση του φόβου και περισσότερη πολιτική που αποδεικνύει ότι μπορεί να βελτιώσει χειροπιαστά τη ζωή της κοινωνικής πλειοψηφίας.
