ΔΙΕΘΝΗ
Βρετανία: Η μάχη Labour–Πράσινων και το μεγάλο στοίχημα για το μέλλον της προοδευτικής πολιτικής
Η αναμέτρηση που περιγράφει στο κυρίως θέμα του το iAnatropi.gr υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια μιας αναπληρωματικής εκλογής στο βόρειο Λονδίνο. Στο Holborn and St Pancras δοκιμάζονται στην πραγματικότητα δύο διαφορετικές απαντήσεις στην κρίση της ευρωπαϊκής προοδευτικής πολιτικής: από τη μία, η προσπάθεια της Labour υπό τον Andy Burnham να επανασυνδεθεί με την κοινωνική της βάση μέσα από μια περισσότερο παρεμβατική σοσιαλδημοκρατική ατζέντα και, από την άλλη, η πρόταση του Zack Polanski για μια βαθύτερη αναδιανομή πλούτου και εξουσίας. Η σημασία βρίσκεται ακριβώς εδώ: μετά από χρόνια κατά τα οποία σημαντικά τμήματα της Κεντροαριστεράς υιοθέτησαν τη λογική της διαχείρισης, η πολιτική συζήτηση επιστρέφει στην κοινωνική ανισότητα, τη δημόσια ιδιοκτησία, τη στέγη, τους μισθούς και το κόστος ζωής.
Το κρίσιμο μήνυμα για την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία είναι ότι το προοδευτικό ακροατήριο δεν αρκείται πλέον στην επίκληση της «υπεύθυνης διακυβέρνησης» όταν αυτή δεν συνοδεύεται από απτές αλλαγές στην καθημερινότητα. Η άνοδος των Πράσινων και η επιθετικότερη κοινωνική ατζέντα του Polanski λειτουργούν ως πίεση προς τη Labour, αλλά ταυτόχρονα η στροφή του Burnham δείχνει ότι η μεγάλη σοσιαλδημοκρατική παράταξη μπορεί να ανακτήσει πολιτικό χώρο εφόσον ξαναμιλήσει τη γλώσσα της κοινωνικής προστασίας, των ισχυρών δημόσιων υπηρεσιών και της αποκέντρωσης της εξουσίας. Το δίλημμα, συνεπώς, δεν είναι υποχρεωτικά «μετριοπάθεια ή ριζοσπαστισμός». Είναι εάν η σύγχρονη Κεντροαριστερά μπορεί να μετατρέψει την κυβερνησιμότητα σε εργαλείο πραγματικής κοινωνικής αλλαγής, αντί να την επικαλείται ως άλλοθι πολιτικής ακινησίας.
Και αυτή ακριβώς είναι η ευρωπαϊκή σημασία της βρετανικής κάλπης. Από το Λονδίνο έως την Αθήνα, η προοδευτική πολιτική βρίσκεται αντιμέτωπη με το ίδιο στρατηγικό πρόβλημα: είτε θα ξαναχτίσει δεσμούς με τις κοινωνικές δυνάμεις που πιέζονται από την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση, τις ανισότητες και την ανασφάλεια είτε θα αφήσει το πεδίο ανοιχτό στη λαϊκιστική και εθνικιστική Δεξιά. Το Holborn and St Pancras δεν πρόκειται να δώσει από μόνο του την απάντηση. Μπορεί όμως να αποτελέσει έναν εξαιρετικά καθαρό πολιτικό δείκτη για το πού αναζητά διέξοδο η νέα προοδευτική ψήφος: στην αναγέννηση μιας κοινωνικά τολμηρότερης σοσιαλδημοκρατίας, σε μια νέα ριζοσπαστική πράσινη Αριστερά ή, τελικά, στη δυνατότητα αυτών των δύο ρευμάτων να διαμορφώσουν έναν νέο συσχετισμό απέναντι στη Δεξιά.
