“Δίμηνο επίδομα ανεργίας” – Δεν ήταν ολίσθημα. Ήταν πρόβα.

Του Χρήστου Τσαφούλια

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δήλωσε ότι το επίδομα ανεργίας δεν πρέπει να ξεπερνά τους δύο μήνες, επειδή, όπως είπε, δεν υπάρχει άνθρωπος σε αυτή τη χώρα που να θέλει δουλειά και να μη βρίσκει.

Ξέσπασε θόρυβος και σπεύδουνε να μας εξηγήσουν ότι επρόκειτο για προσωπική του άποψη.

Δεν ήταν όμως προσωπική άποψη. Από ό,τι φαίνεται είναι θέση.

Το επίδομα ανεργίας δεν είναι δώρο του κράτους. Είναι δικά σου χρήματα. Τα πλήρωσες εσύ με τις εισφορές σου, από κάθε μισθό και με κάθε ένσημο, ακριβώς για την ημέρα που κάποιος θα σε θεωρήσει περιττό. Όταν το ζητάς, δεν ζητάς ελεημοσύνη. Διεκδικείς πίσω αυτό που έχεις ήδη προπληρώσει.

Ποιος κερδίζει αν κοπεί το επίδομα

Ας απαντήσουμε λοιπόν στο ερώτημα ποιος κερδίζει αν κοπεί το επίδομα. Μας το είπαν οι ίδιοι. Τα χρήματα προορίζονται για τη μείωση των εισφορών των επιχειρήσεων. Παίρνουν δηλαδή από τον απολυμένο και δίνουν σε εκείνον που τον απέλυσε. Αυτή είναι ολόκληρη η ιδεολογία τους, χωρίς περιτύλιγμα.

Σε μια χώρα όπου οι τράπεζες κέρδισαν 4,6 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε έναν χρόνο, το πρώτο που σκέφτηκαν να περικόψουν είναι τα 565 ευρώ του ανέργου. Όπου υπάρχουν δισεκατομμύρια, κανείς δεν ζητάει αξιολόγηση από το μηδέν. Όπου υπάρχει ένας άνθρωπος χωρίς δουλειά, πιάνουν αμέσως το ψαλίδι.

Όποιος ισχυρίζεται ότι όποιος θέλει δουλειά τη βρίσκει, δεν έχει μιλήσει ποτέ με τη σερβιτόρα στη Ρόδο που κάθε Νοέμβριο μένει χωρίς αντικείμενο εργασίας. Δεν έχει μιλήσει με τους μισούς εγγεγραμμένους ανέργους αυτής της χώρας, που ψάχνουν πάνω από έναν χρόνο δουλειά και όχι απαραίτητα στο αντικείμενό τους. Δεν έχει μιλήσει με τους επτά στους δέκα ανέργους που δεν λαμβάνουν καν επίδομα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι τεμπέληδες. Είναι εργαζόμενοι που περιμένουν να ξαναδουλέψουν.

Η διαχωριστική γραμμή

Εδώ ακριβώς είναι η διαχωριστική γραμμή. Από τη μία πλευρά βρίσκονται όσοι αντιμετωπίζουν το κοινωνικό κράτος ως κόστος που πρέπει να συμπιεστεί. Από την άλλη βρισκόμαστε εμείς, που το θεωρούμε συμβόλαιο αξιοπρέπειας με τους ανθρώπους οι οποίοι σηκώνουν αυτή την οικονομία στην πλάτη τους.

Δεν ήταν ολίσθημα. Ήταν πρόβα.

Και η απάντηση θα πρέπει να δοθεί στην κάλπη.