Η απόλυτη διαστρέβλωση της αλήθειας από Μητσοτάκη για Πέδρο Σάντσεθ – Τι πραγματικά συνέβη στην Ισπανία

Υπάρχει η πολιτική αντιπαράθεση. Υπάρχει η προπαγάνδα. Και υπάρχει και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας: να παρουσιάζεται δηλαδή ως «αποτυχία των σοσιαλιστών» το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ έφερε προς ψήφιση μια σειρά προοδευτικών μέτρων για τη στεγαστική κρίση και αυτά καταψηφίστηκαν στο ισπανικό Κοινοβούλιο.

Αυτό είναι το γεγονός που εξαφανίζεται πίσω από τη βολική φράση ότι «οι σοσιαλιστές στην Ισπανία απέτυχαν».

Δεν καταψηφίστηκε η «αποτυχία» του Σάντσεθ. Καταψηφίστηκαν συγκεκριμένα μέτρα κοινωνικής προστασίας. Μέτρα για τους ενοικιαστές. Μέτρα απέναντι στις εξώσεις ευάλωτων ανθρώπων. Περιορισμοί στις αγορές κατοικιών από τα λεγόμενα «vulture funds». Πλαφόν στα ενοίκια και προστατευτικές ρυθμίσεις για όσους βρίσκονται αντιμέτωποι με μια αγορά κατοικίας που έχει μετατραπεί σε ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά προβλήματα της Ισπανίας.

Και ποιοι τα καταψήφισαν; Μεταξύ άλλων, το δεξιό Partido Popular και το ακροδεξιό Vox, μαζί με το Junts.

Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Από το «δεν πέρασαν τα μέτρα» στο «απέτυχαν οι σοσιαλιστές»

Και εδώ αρχίζει η πολιτική διαστρέβλωση. Διότι είναι άλλο πράγμα να πει κανείς ότι η κυβέρνηση Σάντσεθ δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να λύσει τη στεγαστική κρίση –κάτι που είναι απολύτως θεμιτό να συζητηθεί και να κριθεί– και εντελώς διαφορετικό να αποκρύπτει ότι η ίδια κυβέρνηση επιχείρησε να ενισχύσει την κοινωνική προστασία και βρήκε απέναντί της μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που μπλόκαρε τα μέτρα.

Αν αυτή είναι «αποτυχία», τότε πρέπει να ειπωθεί ολόκληρη η πρόταση: η προοδευτική κυβέρνηση απέτυχε να περάσει μέτρα επειδή οι ψήφοι δεν υπήρχαν στο Κοινοβούλιο.

Και ο Σάντσεθ δεν κρύφτηκε πίσω από αυτή την ήττα.

Έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τις 29 Νοεμβρίου, μεταφέροντας τη σύγκρουση από τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς στην ίδια την κοινωνία. Και έβαλε στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο τους Ισπανούς. Αφορά σήμερα ολόκληρη την Ευρώπη.

Με ποιους είμαστε;

Το ερώτημα είναι πλέον καθαρό.

Είμαστε με μια πολιτική που αντιμετωπίζει τη στέγη ως κοινωνικό δικαίωμα, επιχειρεί να προστατεύσει τον ευάλωτο οφειλέτη και τον ενοικιαστή και βάζει κανόνες στην κερδοσκοπία;

Ή είμαστε με την αντίληψη ότι η αγορά θα λύσει μόνη της το πρόβλημα, ακόμη και όταν εκατομμύρια Ευρωπαίοι βλέπουν το ενοίκιο να καταπίνει ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους;

Αυτό είναι το πολιτικό δίλημμα που θέτει πλέον η Ισπανία.

Και δίπλα του υπάρχει ένα ακόμη, εξίσου κρίσιμο: θα συνεχίσει η παραδοσιακή ευρωπαϊκή Δεξιά να υιοθετεί τμήματα της ατζέντας και της ρητορικής της Ακροδεξιάς ή θα υπάρξει ένα σαφές δημοκρατικό όριο απέναντί της;

Ο Σάντσεθ επέλεξε να πάει στις κάλπες μέσα σε αυτή τη σύγκρουση. Με το Στεγαστικό στο επίκεντρο και με μια προεκλογική αναμέτρηση στην οποία η σχέση της ισπανικής Δεξιάς με το Vox αποτελεί αναπόφευκτα κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Γι’ αυτό και όσα συμβαίνουν στην Ισπανία έχουν σημασία και για την Ελλάδα.

Διότι πίσω από την προσπάθεια να χωρέσει μια ολόκληρη πολιτική σύγκρουση στη φράση «οι σοσιαλιστές απέτυχαν», κρύβεται το ουσιαστικότερο ερώτημα: ποιος επιχείρησε να νομοθετήσει τι, ποιος το ψήφισε και ποιος το καταψήφισε.

Και εκεί τα γεγονότα είναι πεισματάρικα.

Ο Σάντσεθ έφερε μέτρα κοινωνικής προστασίας για τη στέγη. Το ισπανικό Κογκρέσο τα απέρριψε. Ο ίδιος προκήρυξε εκλογές και επανέφερε τα μέτρα.

Τα υπόλοιπα είναι πολιτική ερμηνεία.

Η μετατροπή, όμως, της κοινοβουλευτικής απόρριψης μιας προοδευτικής μεταρρύθμισης σε απόδειξη ότι «οι σοσιαλιστές απέτυχαν» δεν είναι πλήρης περιγραφή όσων συνέβησαν στην Ισπανία. Είναι μια βολική αντιστροφή της πραγματικής αλληλουχίας των γεγονότων.