Η Δόμνα «παίζει το κεφάλι της» με την καμπάνια των «επιδοματούχων» – Διαφήμισαν τη φτώχεια και περίμεναν χειροκρότημα!

Η Δόμνα Μιχαηλίδου κατάφερε να μετατρέψει μια καμπάνια προβολής της κυβερνητικής κοινωνικής πολιτικής σε επικοινωνιακό πονοκέφαλο για το Μαξίμου. Οι αφίσες του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας στο Μετρό, με χαμογελαστούς πολίτες να παρουσιάζουν την κρατική στήριξη που έλαβαν, προκάλεσαν αντιδράσεις, ειρωνικά σχόλια και διαδικτυακή σάτιρα. Εκεί που περίμεναν συγχαρητήρια, εισέπραξαν κατηγορίες για «διαφήμιση της φτώχειας». Και κάπως έτσι, μια καμπάνια που σχεδιάστηκε για να αναδείξει το κοινωνικό πρόσωπο της κυβέρνησης κατέληξε να ανοίξει νέα συζήτηση για την απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική επικοινωνία και την καθημερινότητα των πολιτών.

Οι αφίσες, οι αντιδράσεις και οι εξηγήσεις που δεν έπεισαν

Στα κοινωνικά δίκτυα, η καμπάνια έγινε αντικείμενο έντονης κριτικής και σατιρικών αναρτήσεων, με πολλούς να επισημαίνουν ότι οι πολίτες χρειάζονται αξιοπρεπείς μισθούς και όχι διαφημιστικές αφίσες με χαμογελαστούς δικαιούχους κρατικών ενισχύσεων. Το υπουργείο έσπευσε να διευκρινίσει ότι η καμπάνια δεν κόστισε ούτε ένα ευρώ, ότι συμμετείχαν εθελοντικά πραγματικοί ωφελούμενοι και ότι μόνο μία από τις έξι ιστορίες αφορούσε επίδομα. Μόνο που το πρόβλημα δεν ήταν αποκλειστικά το κόστος. Ήταν η ίδια η επικοινωνιακή σύλληψη, που έδωσε την εντύπωση ότι η κυβέρνηση ζητά και συγχαρητήρια επειδή προσφέρει κοινωνική στήριξη σε όσους την έχουν ανάγκη.

Και εδώ βρίσκεται το πολιτικό ζήτημα για τη Δόμνα Μιχαηλίδου. Σε μια περίοδο που η ακρίβεια πιέζει τα νοικοκυριά, τα ενοίκια έχουν γίνει δυσβάσταχτα και η αγοραστική δύναμη παραμένει βασικό πρόβλημα, η προβολή της κρατικής βοήθειας μέσα από χαμογελαστά πρόσωπα μοιάζει περισσότερο με κυβερνητικό αυτοθαυμασμό παρά με ουσιαστική κοινωνική ευαισθησία. Η κοινωνική προστασία αποτελεί υποχρέωση της Πολιτείας, όχι προσωπική χάρη του εκάστοτε υπουργού. Και οι δικαιούχοι δεν είναι ευχαριστημένοι πελάτες που οφείλουν να ποζάρουν επειδή έλαβαν μια ενίσχυση.

Το ερώτημα είναι αν η υπουργός αντιλαμβάνεται το πολιτικό κόστος μιας τόσο ατυχούς επικοινωνιακής επιλογής. Διότι, αντί να συζητά η κοινή γνώμη για τις κοινωνικές παρεμβάσεις του υπουργείου, συζητά για τις αφίσες, τα χαμόγελα και την αίσθηση κυβερνητικής αλαζονείας που προκάλεσαν. Και στο Μαξίμου δύσκολα θα θεωρούν επιτυχία μια πρωτοβουλία που χρειάστηκε δημόσιες διευκρινίσεις για να εξηγήσει τι ακριβώς ήθελε να πει.

Η Δόμνα μπορεί να υποστηρίζει ότι έδωσε «πρόσωπο και φωνή» στην κοινωνική πολιτική. Στην πράξη, όμως, βρέθηκε να απολογείται για μια καμπάνια που σχεδιάστηκε για να διαφημίσει το έργο της. Και όταν μια υπουργός καταφέρνει να μετατρέψει ακόμη και την κοινωνική πολιτική σε πεδίο επικοινωνιακής φθοράς για την κυβέρνηση, τότε μάλλον πρέπει να ξαναδεί όχι μόνο τις αφίσες, αλλά και εκείνους που της εισηγήθηκαν αυτή την ιδέα. Όλα λάθος…