Όλες οι δυνάμεις της Προόδου στην Ελλάδα θα έπρεπε – χωρίς ναι μεν αλλά – να είναι με τον Σάντσεθ

Γράφει ο Γαβρής Άγγελος -Διευθυντής του “The Socialist” – Δημοσιογράφος/Πολιτικός Αναλυτής

Σε μια περίοδο όπου η διεθνής πολιτική σκηνή καθορίζεται όλο και περισσότερο από στρατιωτικές κλιμακώσεις, τελεσίγραφα και γεωπολιτικούς εκβιασμούς, η στάση που επιλέγει να κρατήσει κάθε κυβέρνηση δεν είναι τεχνικό ζήτημα διπλωματίας. Είναι βαθιά πολιτική επιλογή. Και αποκαλύπτει σε ποια πλευρά της ιστορίας θέλει να σταθεί.

Ο πρωθυπουργός της Ισπανία και πρόεδρος της Σοσιαλιστική Διεθνής, Pedro Sánchez, έχει επιλέξει μια στάση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Μια στάση που δεν υποτάσσεται σε πιέσεις υπερδυνάμεων και δεν μετατρέπει την Ευρώπη σε στρατιωτικό εξάρτημα γεωπολιτικών σχεδίων άλλων.

Απέναντι στις απειλές του Donald Trump και στην επιθετική στρατηγική του Benjamin Netanyahu στη Μέση Ανατολή, ο Σάντσεθ επέλεξε να υπερασπιστεί μια καθαρή ευρωπαϊκή θέση. Διπλωματία, αποκλιμάκωση, σεβασμός στο διεθνές δίκαιο και άρνηση να μετατραπεί η χώρα του σε επιχειρησιακό εργαλείο μιας νέας πολεμικής περιπέτειας.

Η απόφαση της Μαδρίτης να μην διευκολύνει στρατιωτικές επιχειρήσεις που θα κλιμάκωναν τη σύγκρουση με το Ιράν δεν ήταν μια απλή τακτική επιλογή. Ήταν πολιτική δήλωση. Ήταν το μήνυμα ότι η Ευρώπη μπορεί να έχει φωνή που δεν ταυτίζεται με την λογική των τετελεσμένων.

Αυτό ακριβώς είναι που ενόχλησε ορισμένους. Γιατί η στάση Σάντσεθ αποκαλύπτει κάτι που αρκετοί στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα θα προτιμούσαν να μην φαίνεται. Ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος. Ότι η ευρωπαϊκή πολιτική δεν είναι υποχρεωμένη να κινείται στο πλαίσιο που ορίζουν η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ.

Στην Ελλάδα, η καθαρή πολιτική στήριξη που εξέφρασε ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας προς τον Ισπανό πρωθυπουργό δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική χειρονομία. Αντανακλά μια πολιτική αντίληψη για το τι σημαίνει προοδευτική εξωτερική πολιτική στην Ευρώπη του σήμερα.

Μια προοδευτική πολιτική που δεν μεταφράζεται σε σιωπή όταν απειλείται το διεθνές δίκαιο. Που δεν ταυτίζεται με την στρατιωτική λογική της κλιμάκωσης. Που δεν αντιμετωπίζει τις διεθνείς κρίσεις ως ευκαιρία επίδειξης «συμμαχικής πειθαρχίας».

Η ελληνική προοδευτική παράταξη βρίσκεται μπροστά σε μια καθαρή επιλογή. Να συνεχίσει να αναπαράγει τον αμήχανο ευρωπαϊκό συμβιβασμό που αφήνει τις μεγάλες αποφάσεις αλλού ή να διεκδικήσει μια πολιτική που τοποθετεί την Ευρώπη ως δύναμη ειρήνης και πολιτικής αυτονομίας.

Η στάση του Σάντσεθ προσφέρει ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Δεν πρόκειται για αφηρημένη ιδεολογική συζήτηση. Πρόκειται για συγκεκριμένες αποφάσεις που επηρεάζουν την πορεία της Ευρώπης μέσα σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη γεωπολιτική συγκυρία.

Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν μπορεί να γίνεται με υπαινιγμούς, επιφυλάξεις ή διπλωματικές διατυπώσεις. Οι δυνάμεις της προόδου στην Ελλάδα δεν έχουν λόγο να στέκονται διστακτικά απέναντι σε μια στάση που υπερασπίζεται την ειρήνη, το διεθνές δίκαιο και την πολιτική αυτονομία της Ευρώπης.

Αν η προοδευτική πολιτική έχει ακόμη νόημα στην ευρωπαϊκή σκηνή, τότε η απάντηση είναι απλή. Χωρίς αστερίσκους. Χωρίς «ναι μεν αλλά».

Με τον Σάντσεθ.