Όταν το “ύφος το πολλά βαρύ” σκοντάφτει στην ορθογραφία..

Υπάρχουν φορές που η πολιτική κριτική καταρρέει όχι από τα επιχειρήματα των αντιπάλων της, αλλά από τα δικά της λάθη. Και τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι και γλωσσικό.

Αυτό ακριβώς συνέβη στην περίπτωση της δημοσιογράφου Ματίνας Βεντούρα, η οποία επέλεξε να εξαπολύσει μια σφοδρή επίθεση κατά του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα με αφορμή τον σχεδιαζόμενο δανεισμό του Δήμου από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Μόνο που μέσα στον οίστρο της καταγγελίας, κατάφερε να προσφέρει και ένα μικρό μάθημα ελληνικής γλώσσας.

«Η ιδιότητα του καθηγητή δεν σε χρήζει τεχνοκράτη», έγραψε χαρακτηριστικά.

Μικρή λεπτομέρεια: το ρήμα «χρήζω» και το ρήμα «χρίζω» δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Το «χρήζει» σημαίνει «έχει ανάγκη», «χρειάζεται». Λέμε, για παράδειγμα, ότι μια κατάσταση χρήζει διερεύνησης ή μια υπόθεση χρήζει εξηγήσεων.

Το «χρίζει», αντίθετα, προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «χρίω» και σημαίνει «ανακηρύσσω», «ορίζω», «καθιστώ κάποιον σε θέση». Κάπως έτσι χρίζεται ένας βασιλιάς, ένας διάδοχος ή ένας υποψήφιος.

Με απλά λόγια, η συντάκτρια ήθελε να γράψει «δεν σε χρίζει τεχνοκράτη» και κατέληξε να γράψει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Το ζήτημα βεβαίως δεν είναι ένα ορθογραφικό ή γλωσσικό λάθος. Όλοι κάνουν λάθη. Το πρόβλημα είναι ότι όσοι εμφανίζονται ως αυθεντίες της δημόσιας ζωής, μοιράζοντας χαρακτηρισμούς περί ανικανότητας, τεχνοκρατικής επάρκειας και διοικητικής επάρκειας, οφείλουν πρώτα να επιδεικνύουν τη στοιχειώδη επιμέλεια στα δικά τους κείμενα.

Διότι όταν γράφεις με ύφος πολιτικού εισαγγελέα αλλά μπερδεύεις βασικές λέξεις της ελληνικής γλώσσας, η αξιοπιστία του “αρθρογράφου” αρχίζει να τρίζει.