Το “κέντρο” είναι σημείο ραντεβού για καφέ, ΟΧΙ πολιτική τοποθέτηση – Γαβρής Άγγελος

Έχω τοποθετηθεί σχετικά και στο παρελθόν, μα δεδομένων των συνθηκών επανέρχομαι. Ακούμε ξανά τα “περί κέντρου” από αναλυτές και πολιτικούς που ίσως δεν έχουν αντιληφθεί καθόλου πως οι καιροί ού μενετοί…

Ο Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία, Ο Μπέρνι Σάντερς, η Alicia Oracio Cortez , o Zohran Mamdani είναι πολιτικά πρόσωπα που έχουν κερδίσει την κοινωνία πλειοψηφικά και δημοκρατικά. Αντιθέτως, πρόσωπα που έχουν ανάγει την μετριοπάθεια και τις “ίσες αποστάσεις” σε πολιτικό attribute ,έχουν υποστεί τις συνέπειες των επιλογών τους. Στην Γερμανία, οι Σοσιαλδημοκράτες, “από υπευθυνότητα και ίσες αποστάσεις” έδωσαν άθελά τους χώρο στην λήθη και .. την Ακροδεξιά ρητορική, στην Κύπρο το ιστορικό ΕΔΕΚ, για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα, δεν εκπροσωπείται στη Βουλή εξαιτίας αυτής της αμφιλεγόμενης μετριοπάθειας που υιοθέτησε τα προηγούμενα χρόνια. Κοινός τόπος; Η πολιτική καθαρότητα στην ριζοσπαστική πολιτική ιδεολογία ως ανάχωμα στην λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού και των καρτέλ της αγοράς που ευνοούν ολιγαρχικά καθεστώτα.

Αυτό που θολώνει το τοπίο, δεν είναι άλλο από την απόπειρα να δημιουργήσει συνθήκες, ο νεοφιλελευθερισμός και η Δεξιά, που θα περάσουν στην κοινωνία- με την βοήθεια των προθύμων ΜΜΕ και δημοσκόπων – ως “politically correct”. Δηλαδή, άλλοι ορίζουν τα όρια της πολιτικής αντίδρασης από αυτούς που θα πρεπε εδώ και καιρό να είναι στα “κάγκελα” αλλά το σύστημα τους καθοδήγησε στο να κρατάνε ίσες αποστάσεις, υπεύθυνες αντιπολιτεύσεις και .. “κεντρώες πρακτικές” που ευνοούν το εγχείρημα της Δεξιάς να διατηρήσει την πολιτική καθαρότητα της και να κουνά το δάχτυλο σε όσους αντιδρούν “παραπάνω από τα τετριμμένα” – τετριμμένα που οι ίδιοι οι ενορχηστρωτές του εγχειρήματος, έθεσαν σε υπαρκτά όρια…

Κέντρο δεν είναι πολιτική τοποθέτηση παρά τα όσα ακούμε. Ναι ο “τρίτος δρόμος” οδηγεί σε έναν “μακρύτερο κατήφορο” που τελειωμό δεν έχει εδώ και δεκαετίες. Κέντρο είναι όταν δίνεις ραντεβού με την παρέα σου να πιείτε ένα καφέ στο Μοναστηράκι. Κέντρο είναι το σημείο που “θολώνει” το ισχυρό πολιτικό ρεύμα της Αριστεράς με το επίσης ισχυρό πολιτικό ρεύμα της Δεξιάς. Με την διαφορά πως όσο πλησιάζεις στο “Κέντρο” όλο και περισσότερο σου φαίνεται “ελκυστικό” και λογικό να πας και λίγο “δεξιότερα”. Αυτό συνέβη, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας και στην δεύτερη περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τον Κώστα Σημίτη και από την τραυματική περίοδο συγκυβερνησης Βενιζέλου-Σαμαρά με μόνο “προοδευτικό διάλειμμα” τις πρώτες 100 μέρες της κυβέρνησης Γ.Α.Παπανδρέου , λίγο πριν την καταστροφή… Την ιδεολογική καταστροφή του ιστορικού πολιτικού ρεύματος της ανατροπής, της αλλαγής που συνδέθηκε όσο κανείς με αυτές τις έννοιες, του ΠΑΣΟΚ που γεννήθηκε στην εξορία, ως ΠΑΚ και συνέχισε να χτίζει δυνάμεις ανατροπής με την Αριστερά , με τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1981 να γίνεται Πρωθυπουργός της χώρας πανηγυρικά, ως ένα αυτονόητο ξεπέταγμα της κοινωνίας.

Φανταστείτε έναν Ανδρέα Παπανδρέου να μιλούσε για “κέντρο” και για “υπευθυνότητα” την στιγμή που “υπευθυνότητα” για παράδειγμα τότε λογιζόταν, χρονικά μάλιστα αλλάζει αυτό, ως “υποτέλεια” στις αιτιάσεις της Ευρώπης των λίγων και Μεγάλων Δυνάμεων. Αν ήταν “κεντρώος και υπεύθυνος” ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν θα είχε πει η Θάτσερ για αυτόν, πως “Δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσει στο τραπέζι και να μην κερδίσει κάτι που δεν ήταν να κερδίσει για την χώρα του”.

Αυτό λοιπόν έρχεται σήμερα και πρέπει να γίνει σαφές. Το “Κέντρο” δεν είναι πολιτική τοποθέτηση είναι σημείο συνάντησης. Από εκεί και έπειτα χαράσσονται οι πολιτικές επιλογές που θα αλλάξουν τα πολιτικά brand οπως τα ξέρουμε στην Ελλάδα και τον κόσμο. Ή κοιτάζεις μεταρρυθμιστικά ρηξικέλευθα και ριζοσπαστικά προς την Αριστερά και την Πρόοδο ή κοιτάζεις στην συντήρηση και την ρητορική της πάλαι ποτέ “παράδοσης” με όρους αταίριαστους με τις απαιτήσεις της κοινωνίας.

Πιο σημαντικό; Το κοινωνικό και οικονομικό αποτύπωμα. Εκεί θα κριθούν όλοι. Γιατί να το πούμε καθαρά, η πολιτική ιδεολογία ΠΡΕΠΕΙ να επιστρέψει ξανά στα σπίτια μας, στις συζητήσεις μας. Και αυτό όσο υπάρχουν “βολικές θολούρες” ευνοεί τα καρτελ εξουσίας και την Δεξιά. Για παράδειγμα: ΦΤΑΝΕΙ πια με την ανοησία που λέγεται φοιτητικές εκλογές – δεν είναι δυνατόν από τόσο νωρίς οι νέοι αντί ζυμώνονται πολιτικά, να απαξιούν για την πολιτική εξαιτίας του φαιδρού γεγονότος να δίνει κάθε παράταξη τα δικά της αποτελέσματα που διαφέρουν μεταξύ τους σημαντικά κάθε χρόνο.. αυτό οδηγεί στην απαξία. Και είναι μόνο ένα παράδειγμα. Σε επόμενο άρθρο θα κάνουμε μία προσπάθεια να αναλύσουμε όλα όσα απαξιώνουν υποσυνείδητα την πολιτική στην Ελλάδα…

Με παρρησία λοιπόν, εμείς, κινούμαστε Προοδευτικά. Πολιτικά υπερ της Αλλαγής και των μεταρρυθμίσεων που μειώνουν τις κοινωνικές ανισότητες και φέρνουν ξανά την ελπίδα πίσω. Και αυτό οφείλει συντεταγμένα η πολιτική ομάδα που δηλώνει προοδευτική, να το αντιληφθεί. Ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία που έχουμε ως γενιά να αφήσουμε έναν καλύτερο και πιο ξεκάθαρο κόσμο στα παιδιά μας. Το χρωστάμε.