«Απολιτίκ; Απαντάμε με τις ιδέες μας!»

Ζούμε σε μια εποχή που η απολιτίκ στάση προβάλλεται ως δήθεν υπέρβαση της πολιτικής. Η αποστασιοποίηση από κόμματα, ιδέες και συλλογικές διαδικασίες, ξαφνικά εμφανίζεται (και πλασάρεται) ως «ανανέωση». Ειδικά στα πανεπιστήμια, το φαινόμενο έχει πάρει διαστάσεις με φοιτητές που «δεν θέλουν πολιτική στις σχολές», που «απεχθάνονται τον παλαιοσυνδικαλισμό» – ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό, που διακηρύσσουν την «ανεξαρτησία» τους, αλλά στην πράξη συντηρούν τον πιο βαθύ κομματισμό: αυτόν που κρύβεται.

Οι λεγόμενες «ανεξάρτητες» παρατάξεις, που ξεφυτρώνουν στις σχολές μας, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της νέας αυτής πραγματικότητας. Δεν έχουν πρόγραμμα, δεν έχουν ιδεολογική κατεύθυνση, δεν έχουν ευθύνη. Αρκούνται σε εύκολες διεκπεραιωτικές προτάσεις, που υπηρετούν τον ατομικισμό της εποχής. Είναι η λογική «εγώ να είμαι καλά και δε με ενδιαφέρει τίποτα άλλο»… Λειτουργούν με μοναδικό στόχο να διατηρήσουν ένα βολικό status quo – συχνά φάσκοντας και αντιφάσκοντας. Κι όμως, παρουσιάζονται ως «καινούργιοι», «καθαροί», «άφθαρτοι». Κάποιος άλλος, βέβαια, θα μπορούσε να τους χαρακτηρίσει απλώς ατσαλάκωτους.

Το πανεπιστήμιο δεν είναι «αποστειρωμένος» χώρος.

Το πανεπιστήμιο ήταν και παραμένει ένας χώρος πολιτικής ζύμωσης. Ένας χώρος όπου οι νέοι και οι νέες αναμετριούνται με τις ιδέες, χτίζουν συλλογική ταυτότητα, οργανώνονται, κοινωνικοποιούνται. Μπορούμε να νιώθουμε περήφανοι γι’ αυτό, αφού είναι δημοκρατικό κεκτημένο μας. Οι ιστορικές φοιτητικές παρατάξεις, με τα θετικά και τα αρνητικά τους τα οποία πρώτοι εμείς με αυτοκριτική πρέπει να αντιμετωπίζουμε, υπήρξαν φορείς αγώνα και δημοκρατίας. Η δική μας παράταξη, η ΠΑΣΠ, για δεκαετίες υπήρξε τέτοια δύναμη: υπέρ της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, της ισότητας, του εκδημοκρατισμού των ιδρυμάτων, της κοινωνικής δικαιοσύνης. Και αυτό δεν είναι «παλιό». Πώς θα μπορούσε να είναι, άλλωστε; Είναι επίκαιρο όσο ποτέ.

Αντίθετα, αυτό που σήμερα πλασάρεται ως «νέο», είναι συχνά μια προσπάθεια αποπολιτικοποίησης. Μια εσκεμμένη στροφή στην απάθεια. Ένα νεύμα προς όσους θέλουν το φοιτητή απλό θεατή, και όχι συμμέτοχο. Το δήθεν «νέο», κατηγορεί το τραπεζάκι στο πανεπιστήμιο, αλλά είναι ταυτόχρονα ο καλύτερος φίλος της καρέκλας – της αδράνειας και, ενίοτε, της εξουσίας. Τι πιο «παλιό»…

Η απολιτίκ στάση είναι πολιτική στάση – και επικίνδυνη.

Η απόρριψη των ιδεολογιών, η απαξίωση των φοιτητικών παρατάξεων, οι γενικεύσεις του τύπου «όλοι το ίδιο είναι», οδηγούν όχι στην επίλυση των προβλημάτων, αλλά στην αδράνεια. Όχι στην πρόοδο, αλλά στην οπισθοδρόμηση. Η ιδεολογική «ουδετερότητα» είναι ένας μύθος, γιατί πίσω της κρύβονται συγκεκριμένες επιλογές: φόβος, βόλεμα, και συχνά, μια νεοφιλελεύθερη laissez-faire λογική που δεν τολμά να πει το όνομά της.

Η απάντηση πρέπει να είναι συλλογική και πολιτική.

Απέναντι σε όλα αυτά, απαντάμε με τις ιδέες μας. Με συμμετοχή, με αγώνα, με ταυτότητα. Με συγκεκριμένες θέσεις και εποικοδομητική κριτική απέναντι στην Δ’ Βιομηχανική Επανάσταση. Όσες/οι θέλουμε να λεγόμαστε προοδευτικοί φοιτητές, οφείλουμε να στηρίζουμε τις δυνάμεις που επιμένουν να μιλούν πολιτικά, να προτείνουν, να συγκρούονται. Γι’ αυτό και στη Νομική στηρίζουμε την ΠΑΣΠ, γιατί ήταν και είναι η παράταξη που υπερασπίζεται το δικαίωμα κάθε φοιτητή να σπουδάζει, να αμείβεται, να ελπίζει. Γιατί η πρόοδος δεν έρχεται με «ανεξαρτησίες» χωρίς θέσεις, αλλά με λόγο, σχέδιο και πολιτική πράξη. Με ρεαλισμό και όραμα.

Είμαι σαφής. Το πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος διαχείρισης. Δεν είναι εταιρία που έχει ανάγκη CEO ή… ΜΚΟ. Είναι χώρος σύγκρουσης ιδεών. Σε αυτή τη σύγκρουση, λοιπόν, παίρνουμε θέση. Όχι για να μείνουμε στο «παλιό», αλλά για να πάμε μπροστά.

Συλλογικά. Πολιτικά. Υπεύθυνα.

Το χρώμα στους αγώνες μας, το δίνουν τα όνειρά μας!

Γιάννης Αυξεντίου

Μέλος ΠΑΣΠ Νομικής Αθηνών