“Παιδιά ενός κατώτερου Θεού” – Yποσιτισμένο βρέφος αποτυπώνει την εικόνα του ολέθρου στη Γάζα

Η Σιουάρ Ασούρ είναι μόλις έξι μηνών. Ένα βρέφος γεννημένο μέσα στον πόλεμο και στην πείνα, που δεν γνώρισε ποτέ ειρήνη ή ασφάλεια. Το αποστεωμένο της σώμα, παγιδευμένο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, έγινε σύμβολο του λιμού στη Γάζα – ένα λιμό που δεν είναι φυσική καταστροφή, αλλά αποτέλεσμα πολιορκίας.

Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου, ζυγίζοντας μόλις 2,5 κιλά. Από τότε, η υγεία της εξαρτάται από μια ειδική φόρμουλα γάλακτος, καθώς παρουσιάζει πρόβλημα στον οισοφάγο και δεν μπορεί να θηλάσει φυσιολογικά. Όμως αυτή η φόρμουλα, όπως και κάθε άλλο μέσο επιβίωσης στη Γάζα, είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Το σπίτι της οικογένειάς της στο αλ-Νουσεϊράτ καταστράφηκε από ισραηλινές βόμβες. Για λίγο έζησαν σε σκηνή, χωρίς τροφή ή νερό, ώσπου κι εκείνη η πρόχειρη ελπίδα χτυπήθηκε. Επέστρεψαν στο μόνο δωμάτιο που απέμεινε από το πατρικό των παππούδων – εκεί γεννήθηκε η Σιουάρ, ανάμεσα σε 11 άτομα.

Η μητέρα της, Νατζουά, μιλά με μια αφοπλιστική απλότητα: «Όταν γεννήθηκε, ήταν όμορφη. Τώρα είναι αφύσικα αδύναμη. Παιδιά στην ηλικία της πρέπει να ζυγίζουν έξι κιλά, όχι δυόμισι». Έγκυος στο δεύτερο παιδί της, ζει με τον φόβο ότι θα χάσει τη Σιουάρ πριν προλάβει να γίνει μεγαλύτερη αδερφή. Ο σύζυγός της, Σάλεχ, είναι τυφλός. Τη συνάντησε στο νοσοκομείο μόλις μία φορά, αφού δεν μπορεί να κινηθεί μόνος του. Όμως η σχέση του με τη μικρή του κόρη είναι βαθιά: «Φοβάται για εκείνη πιο πολύ κι από μένα», λέει η Νατζουά.

Στηρίζονται αποκλειστικά σε κοινωνικά μαγειρεία και σποραδική ανθρωπιστική βοήθεια – αλλά κι αυτά λιγοστεύουν επικίνδυνα. Ο αποκλεισμός ανθρωπιστικής βοήθειας από το Ισραήλ ξεπερνά τις 70 ημέρες. Ο επικεφαλής της UNRWA, Φιλίπ Λαζαρίνι, ήταν ξεκάθαρος: «Η πείνα στη Γάζα είναι τεχνητή και πολιτικά υποκινούμενη – είναι πράξη απόλυτης σκληρότητας».

Η Νατζουά προσπαθεί να θηλάσει, αν και η ίδια υποσιτίζεται. Η Σιουάρ αρνείται το στήθος, κλαίει διαρκώς. «Με απορρίπτει. Γι’ αυτό και χρειάζομαι το γάλα σε σκόνη. Ένα κουτί, που κάποτε διαρκούσε έναν μήνα, τώρα τελειώνει σε λιγότερο από μία εβδομάδα». Στο νοσοκομείο στο Ντέιρ αλ-Μπάλαχ, μια συγκεκριμένη φόρμουλα φάνηκε να την βοηθά – πήρε βάρος, άρχισε να χαμογελά. Ήταν μια στιγμή ελπίδας. Όμως γρήγορα χάθηκε: πήραν εξιτήριο και η Σιουάρ άρχισε πάλι να χάνει βάρος.

Τώρα βρίσκονται στο νοσοκομείο Νάσερ, στη Χαν Γιουνίς. «Οι γιατροί προσπαθούν, αλλά δεν έχουν τίποτα. Ούτε την ειδική φόρμουλα αντέχει πια». Σε κάθε δωμάτιο, έξι ασθενείς. Σε κάθε γωνιά, πόνος. «Υπάρχουν παιδιά σε χειρότερη κατάσταση απ’ τη Σιουάρ», λέει η μητέρα της. «Δεν κοιμάμαι, σκέφτομαι συνέχεια. Κάποιες φορές ξεσπάω σε κλάματα. Το μόνο που θέλω είναι να ζήσει η κόρη μου – όπως όλα τα παιδιά στον κόσμο».

Ο Δρ Άχμεντ αλ-Φαράχ, διευθυντής της παιδιατρικής πτέρυγας, καταγράφει πέντε έως δέκα νέα περιστατικά υποσιτισμού την ημέρα. «Ο υποσιτισμός δεν είναι πια θεωρητικό σενάριο από βιβλία. Είναι δίπλα μας, στα πρόσωπα αυτών των παιδιών. Και δεν έχουμε τίποτα να τους προσφέρουμε – ούτε πρωτεΐνες, ούτε φάρμακα, ούτε βιταμίνες».

Στο νοσοκομείο απομένουν λιγότερες από 48 ώρες καυσίμου για τις γεννήτριες. Ήδη έχουν σταματήσει την παροχή ρεύματος στα διοικητικά γραφεία. Σύντομα, το σκοτάδι θα πέσει και στις πτέρυγες των ασθενών.

«Καλώ τον κόσμο να μας δει σαν ανθρώπους», λέει ο γιατρός. «Δημιουργηθήκαμε όπως όλοι οι άλλοι».