“Μadleen” – Όταν το καθεστώς του Ισραήλ φοβήθηκε “μια χούφτα ακτιβιστές” – Το πλοίο της ελπίδας, έφτασε και δεν το πήραν χαμπάρι

Του Γαβρή Άγγελου.

Πεντακόσιες μέρες βομβαρδισμών. Χιλιάδες νεκροί, η πλειοψηφία άμαχοι. Εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπισμένοι. Κανένα νοσοκομείο. Καμία υποδομή. Μια κατεστραμμένη λωρίδα γης, μια φυλακή-τάφος που λέγεται Γάζα.

Κι όμως, αυτό που φαίνεται να τρομάζει περισσότερο το Ισραήλ δεν είναι η Χαμάς. Είναι μια χούφτα ακτιβιστές, με μια βάρκα και μια κάμερα, που επιχειρούν να σπάσουν τον παράνομο ναυτικό αποκλεισμό. Η ίδια η Γάζα είναι ήδη συντρίμμια. Ούτε τρόφιμα, ούτε νερό, ούτε φάρμακα. Κι όμως, ακόμη και μια “συμβολική ποσότητα βοήθειας”, με μια ιστιοπλοϊκή σημαία και μια ευρωβουλευτή επάνω, αρκεί για να σημάνει συναγερμός στην πολεμική μηχανή του Νετανιάχου.

Το σκάφος “Madleen”, ναυλωμένο από τον Freedom Flotilla Coalition, ξεκίνησε από τη Σικελία με προορισμό τη Λωρίδα της Γάζας. Μαζί του, προσωπικότητες με διεθνή αναγνωρισιμότητα: η Γκρέτα Τούνμπεργκ, η γαλλο-παλαιστίνια ευρωβουλευτής Ρίμα Χασάν, ο Τιάγκο Άβιλα, και άλλοι. Όπλο τους, η δημοσιότητα. Στόχος τους, να φτάσουν έστω συμβολικά στην αποκλεισμένη Γάζα και να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια – ή έστω εικόνες από την ντροπή που συντελείται εκεί, εν κρυπτώ και μεθοδικά.

Αλλά ούτε αυτό επιτρέπεται.

Πέντε πολεμικά σκάφη περικύκλωσαν το ιστιοφόρο. Το κατέλαβαν. Οι επιβάτες απήχθησαν. Το Ισραήλ θριαμβολογεί: “Οδηγήσαμε το σκάφος με ασφάλεια στο Ισραήλ, οι επιβαίνοντες θα απελαθούν”. Όχι, δεν υπάρχει ειρωνεία. Υπάρχει χυδαιότητα.

Το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ, μέσα στον πανικό του να αντικρούσει τις εικόνες που ίσως ξεφύγουν προς τη Δύση, περιέγραψε την επιχείρηση ως “Instagram προβοκάτσια με λιγότερη βοήθεια απ’ ό,τι ένα φορτηγό”. Και υπογράμμισε ότι “υπάρχουν άλλοι τρόποι” να φτάσει η ανθρωπιστική βοήθεια. Όχι με κάμερες. Όχι με καταγγελίες. Όχι με ενοχή.

Γιατί η ενοχή είναι ο χειρότερος εχθρός του Ισραήλ. Γιατί η εικόνα μιας διαλυμένης Παλαιστίνης, με παιδιά-σκελετούς και μάνες που θάβουν τα κομμάτια των παιδιών τους, είναι το πραγματικό στρατηγικό ρίσκο για το καθεστώς Νετανιάχου. Και γι’ αυτό έχει επιβάλει, με την ανοχή της Δύσης, σιγή ασυρμάτου: καμία κάμερα, κανένα βλέμμα, καμία φωνή έξω από το Τελ Αβίβ.

Γάζα: Το τέλειο έγκλημα που δεν πρέπει να δεις

Το Ισραήλ μιλάει για “δικαίωμα στην αυτοάμυνα”, την ώρα που ισοπεδώνει προσφυγικούς καταυλισμούς, κλείνει συνοριακά περάσματα για τη βοήθεια, στοχοποιεί προσωπικό του ΟΗΕ και κατηγορεί “αντισημιτισμό” όσους μιλούν. Οι αριθμοί είναι αδιάψευστοι:

• Πάνω από 36.000 νεκροί Παλαιστίνιοι
• Τουλάχιστον 15.000 παιδιά
• Πλήρης καταστροφή όλων των πανεπιστημίων
• Σχεδόν όλα τα νοσοκομεία εκτός λειτουργίας
• Καθημερινός λιμός, με τη διανομή τροφίμων να είναι εφικτή μόνο από αέρα ή από θάλασσα

Ακόμη κι αυτό, όμως, κόβεται. Το Ισραήλ δεν βομβαρδίζει μόνο τη Γάζα. Βομβαρδίζει και την εικόνα που δεν θέλει να δεις. Το σκάφος Madleen έγινε στόχος γιατί δεν μετέφερε πυραύλους, αλλά μαρτυρία.

Κι αν οι επιβάτες του απλώς “επιδίωκαν δημοσιότητα”, όπως λέει η ισραηλινή προπαγάνδα, τότε γιατί τους συνέλαβαν; Γιατί τέτοιος πανικός; Γιατί τέτοια καταστολή;

Η απάντηση είναι απλή. Το Ισραήλ, εδώ και ενάμιση χρόνο, διενεργεί την πιο ωμά οργανωμένη επιχείρηση εθνοκάθαρσης της σύγχρονης ιστορίας. Και ξέρει πως όσο μένει το βλέμμα μακριά, μπορεί να συνεχίσει. Αυτό είναι το πραγματικό εμπόδιο που ήθελε να αποκλείσει: τη ματιά του κόσμου.

Και ο κόσμος;
Απόν. Δειλός. Υποκριτικός. Συνενοχικός. Ένα ΝΑΤΟ που μιλάει για διεθνές δίκαιο μόνο όταν βομβαρδίζεται Κίεβο, όχι όταν ισοπεδώνεται η Ράφα. Ένα Βερολίνο που θεωρεί την αλληλεγγύη «έγκλημα» και το δικαίωμα στην επιβίωση «τρομοκρατική πράξη».

Όταν ένα σκάφος με λίγα φάρμακα και ένα κινητό τηλέφωνο χαρακτηρίζεται “απειλή”, τότε δεν έχεις δημοκρατία. Έχεις ένα διεθνές καθεστώς ανοχής στην κτηνωδία.