Μετρό Θεσσαλονίκης: “Ασκήσεις ηρεμίας” και προσαρμογή στην προχειρότητα… – Του Αντώνη Σαουλίδη

Άρθρο γνώμης του Αντώνη Σαουλίδη
Μέλους Πολιτικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ – Υποψηφίου Βουλευτή Α’ Θεσσαλονίκης

Έξι μήνες μετά την έναρξη λειτουργίας του, το μετρό Θεσσαλονίκης εξακολουθεί να μοιάζει περισσότερο με άσκηση επί χάρτου, παρά με μια ώριμη, αξιόπιστη δημόσια υποδομή. Οι εικόνες ενθουσιασμού και οι τυμπανοκρουσίες των εγκαινίων έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την καθημερινή εμπειρία των πολιτών. Για ακόμη μια φορά, η Θεσσαλονίκη βιώνει μια αλήθεια που δεν προβάλλεται: η ημιτελής παράδοση ενός έργου δεν αποτελεί πρόοδο, αλλά υποκρισία. Μια υποκρισία που έχει ντυθεί με επικοινωνιακό μανδύα προς μικροκομματικό όφελος και εσωτερική κατανάλωση.

Την Τρίτη 25 Ιουνίου, η λειτουργία του μετρό ανεστάλη για 8,5 ώρες, από τις 05:35 έως τις 13:40, λόγω «μη προβλεπόμενης ένδειξης» στο σύστημα παρακολούθησης των συρμών. Ήταν το δεύτερο τέτοιο συμβάν σε διάστημα λίγων ημερών. Αντιλαμβάνεται κανείς πως δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για επαναλαμβανόμενη δυσλειτουργία, ενδεικτική της τεχνικής ανωριμότητας του έργου. Η κανονικότητα δεν μπορεί να προσαρμοστεί στις βλάβες. Αντιθέτως, η δημόσια υποδομή οφείλει να σέβεται την κανονικότητα των πολιτών.

Η κατάσταση αυτή επιτείνεται από μια ακόμη κρίσιμη έλλειψη: τη μη ύπαρξη στοιχειωδών υποδομών υποστήριξης. Ναι, το πάρκινγκ στη Νέα Ελβετία παραδόθηκε και εξυπηρετεί ήδη εκατοντάδες χρήστες. Όμως, πρόκειται για τη μόνη τέτοια υποδομή στο δίκτυο. Σε άλλους σταθμούς, η προσβασιμότητα είναι προβληματική, η σήμανση ανεπαρκής και οι εναλλακτικές μετακίνησης από δυσλειτουργικές έως ανύπαρκτες. Πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα σύγχρονο μετρό όταν το υπόλοιπο αστικό σύστημα δεν είναι σε θέση να το υποστηρίξει;

Αλλά το πλέον εξοργιστικό ζήτημα είναι η απουσία κάθε σχεδίου για τη Δυτική Θεσσαλονίκη. Σε μια περιοχή που φιλοξενεί τη μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού της πόλης, δεν υπάρχει ούτε ένας σταθμός, ούτε μια ενεργή δέσμευση, ούτε ένα χρονοδιάγραμμα επέκτασης. Μιλάμε για ένα αόρατο κομμάτι της Θεσσαλονίκης που παραμένει στο περιθώριο των αποφάσεων, ενώ οι κάτοικοί του μετακινούνται καθημερινά με δυσκολίες, σε συνθήκες άνισης μεταχείρισης, ενώ η κυβέρνηση “ταϊζει” με σχέδια επί χάρτου, τις προσδοκίες των πολιτών που ζούνε Δυτικά.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το μετρό της Θεσσαλονίκης παραδόθηκε ημιτελές, με ανεπαρκή σχεδιασμό, χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η λειτουργική του ωριμότητα, ούτε η κοινωνική του ισοτιμία. Αντί να υπηρετεί την ανάγκη για δημόσιες συγκοινωνίες υψηλής ποιότητας, λειτουργεί συχνά ως αφορμή προβολής και επικοινωνιακής κεφαλαιοποίησης. Και αυτό είναι άδικο για μια πόλη που έχει μάθει να περιμένει, να δείχνει κατανόηση, αλλά όχι να την κοροϊδεύουν.

Οφείλουμε να μιλήσουμε καθαρά: το μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς αξιοπιστία, χωρίς υποδομές υποστήριξης και χωρίς προοπτική για τις Δυτικές συνοικίες. Η διοίκηση οφείλει να δώσει απαντήσεις, να αναλάβει ευθύνες και να παρουσιάσει σαφές χρονοδιάγραμμα για τις επόμενες φάσεις. Με έμφαση στην ασφάλεια, την τεχνική αρτιότητα, τη διαφάνεια και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Η Θεσσαλονίκη δεν αξίζει ένα μετρό βιτρίνας. Αξίζει ένα μετρό λειτουργικό, σύγχρονο και καθολικά προσβάσιμο. Και το χρωστάμε όχι μόνο στους πολίτες της, αλλά και στην έννοια της πολιτικής ως πράξης ευθύνης.