Ευρωπαϊκή Εισαγγελία: Στο μικροσκόπιο 2 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης!

Ό,τι αρχικά παρουσιάστηκε ως ένα «τεχνικό ζήτημα» στις επιδοτήσεις αγροτών, εξελίσσεται σε έναν πολιτικό σεισμό που απειλεί να καταρρεύσει όχι μόνο η εικόνα της «επιτελικής» κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά και η στοιχειώδης εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η αρχή. Το πραγματικό μέτωπο ανοίγει με τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης που διοχετεύτηκαν με αδιαφάνεια, αναθέσεις-καρμπόν και πρωτοφανή συγκέντρωση κρατικού χρήματος σε περιορισμένο αριθμό εταιρειών.

Όπως αποκαλύπτει ρεπορτάζ του Rosa.gr, η συντριπτική πλειονότητα των συμβάσεων που συνδέονται με έργα ψηφιακού μετασχηματισμού (και όχι μόνο) δόθηκε σε μόλις 10 εταιρείες, με τους 101 από τους 110 διαγωνισμούς να έχουν έναν και μοναδικό υποψήφιο. Μια απόλυτη κατάρρευση της έννοιας του ανταγωνισμού και της ισότιμης πρόσβασης. Και όλα αυτά υπό τη σκέπη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία όχι μόνο δεν αντέδρασε, αλλά επιχείρησε να παρουσιάσει το Ταμείο Ανάκαμψης ως προσωπικό success story.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, που εδώ και μήνες παρακολουθεί τα έργα και τις ημέρες του ελληνικού κρατικού μηχανισμού, έχει ήδη κινήσει διαδικασίες και η Ελλάδα συγκαταλέγεται πλέον στις χώρες με τα πιο υψηλά ποσοστά ερευνών και ενδείξεων για διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων. Ήδη η Κομισιόν επέβαλε πρόστιμο 415 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για επιστροφές που μπορεί να ξεπεράσουν το ένα δισεκατομμύριο.

Την ίδια στιγμή, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτει τον μηχανισμό: υπάλληλοι, αυτοδιοικητικοί και παρατρεχάμενοι χειρίστηκαν τις επιδοτήσεις με τρόπο που θυμίζει καλολαδωμένη εγκληματική οργάνωση. Πλασματικά βοσκοτόπια, ανύπαρκτα ζώα, χαλκευμένες δηλώσεις καλλιέργειας, προειδοποιήσεις μεταξύ στελεχών για να αποφεύγονται οι έλεγχοι. Ολόκληρο το σύστημα, αντί να υπηρετεί τον αγρότη και τον φορολογούμενο, είχε μετατραπεί σε εργαλείο λεηλασίας. Και όλα αυτά εν γνώσει των «αρμοδίων».

Απέναντι σ’ αυτόν τον θεσμικό εκτροχιασμό, η κυβέρνηση παριστάνει ότι δεν γνωρίζει. Σιωπά. Ή, χειρότερα, προσπαθεί να αποσυνδέσει την ευθύνη, εμφανίζοντας το φαινόμενο ως «μεμονωμένο» και τους υπεύθυνους ως… τεχνοκράτες εκτός ελέγχου. Δεν υπάρχει, όμως, κανένας «τεχνοκράτης» που διορίζεται χωρίς πολιτική κάλυψη. Δεν υπάρχουν αναθέσεις χωρίς κυβερνητική υπογραφή.

Η κοινωνία πληρώνει ήδη το τίμημα. Η επιστροφή των κονδυλίων, η επιβράδυνση των έργων, η απώλεια αξιοπιστίας της χώρας απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσμούς δεν είναι θεωρητικά ζητήματα. Είναι το άμεσο μέλλον μας. Και το μόνο που προσφέρει η κυβέρνηση είναι ένα επικοινωνιακό πέπλο σιωπής.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο «ποιος τα πήρε». Είναι και ποιος θα πληρώσει το πολιτικό τίμημα για ένα σκάνδαλο που εκθέτει τη χώρα διεθνώς και μαρτυρά ένα καθεστώς καθετοποιημένης διαπλοκής, με ταυτόχρονη κατάρρευση των μηχανισμών ελέγχου. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από την ευθύνη. Η σιωπή της δεν είναι ουδετερότητα – είναι ενοχή. Και αυτή η ενοχή έχει πολιτικό, θεσμικό και ηθικό βάθος.