Νέα “βόμβα” από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία: Έλεγχος για τα 177.000 Κιτ ρομποτικής που δόθηκαν με”εξπρές διαδικασία” στα σχολεία

Μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις αδιαφανείς αναθέσεις εκατομμυρίων για έργα ψηφιακού μετασχηματισμού, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) στρέφει τώρα το βλέμμα της σε μια ακόμη ύποπτη υπόθεση: τη μαζική προμήθεια 177.000 κιτ ρομποτικής για τα ελληνικά σχολεία.

Όπως αποκαλύπτει η Rosa.gr, για το έργο –υποτίθεται εκπαιδευτικού χαρακτήρα–

Η προμήθεια υλοποιήθηκε με διαδικασίες εξπρές, χωρίς πραγματικό ανταγωνισμό και με φωτογραφικές προδιαγραφές που «φωτογράφιζαν» συγκεκριμένους προμηθευτές. Οι όροι του έργου , σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα και δίχως να έχει επιβεβαιωθεί από το αρμόδιο υπουργείο, διαμορφώθηκαν με τρόπο που απέκλειε κάθε άλλο ενδεχόμενο συμμετοχής, ευνοώντας συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα.

Φέρεται να μιλάει για ένα ακόμα παράδειγμα κρατικής λειτουργίας-εργολαβίας, όπου το δημόσιο συμφέρον υποχωρεί μπροστά σε ιδιωτικές επιδιώξεις, με απόλυτη πολιτική κάλυψη.

Η πολιτική ευθύνη δεν είναι αφηρημένη. Ανήκει σε συγκεκριμένα υπουργεία και συγκεκριμένα πρόσωπα. Οι αποφάσεις αυτές δεν λαμβάνονται από “τεχνοκράτες” στο κενό, αλλά μέσα από πολιτικά γραφεία, με γνώμονα όχι την ποιότητα της παιδείας, αλλά τη διατήρηση ενός πελατειακού δικτύου εξυπηρετήσεων. Το κυβερνητικό αφήγημα περί “εκσυγχρονισμού” διαλύεται, αφήνοντας στη θέση του μια γυμνή πραγματικότητα διαπλοκής.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, που έχει ήδη ξεκινήσει έρευνες για την Ελλάδα στο πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης, εστιάζει πλέον και σε αυτή την προμήθεια. Το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο, ούτε παρεξήγηση διαδικασιών: είναι δομικό στοιχείο της κυβερνητικής διαχείρισης. Ενός μοντέλου όπου η δημόσια δαπάνη μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής εξάρτησης και οικονομικού ελέγχου.

Το ερώτημα που τίθεται με δραματική σαφήνεια είναι: πότε θα λογοδοτήσει πολιτικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη για τη συστηματική λεηλασία του δημόσιου χρήματος; Οι πολίτες δεν αντέχουν άλλους «καινοτόμους» σχεδιασμούς που καταλήγουν σε παχυλές αναθέσεις. Η κοινωνία δεν εμπιστεύεται άλλο ένα κράτος που λειτουργεί ως μεταπρατικός μεσάζων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Και κάτι ακόμη: η παιδεία δεν είναι εργολαβία. Δεν μπορεί να γίνεται πεδίο εξυπηρέτησης προμηθευτών με πρόσχημα την τεχνολογία και το μέλλον των μαθητών. Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει απαντήσεις, όχι να κρύβεται πίσω από εξαγγελίες και επικοινωνιακές εκστρατείες.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, οι θεσμοί και –κυρίως– η κοινωνία ζητούν λογοδοσία. Κι αν η πολιτεία δεν μπορεί να την εξασφαλίσει, τότε η δημοκρατία οφείλει να παρέμβει. Η ανοχή στη διαφθορά δεν είναι ουδετερότητα· είναι συνενοχή.