“Τώρα που ξυπνάνε οι σκιές” – Του Θανάση Μυλιόρδου

Σε μια εποχή γενικευμένης κόπωσης, όταν η κοινωνική αδικία παρουσιάζεται ως “αναγκαιότητα” και οι πολίτες παροτρύνονται να ξεχάσουν, να σιωπήσουν ή να προσαρμοστούν, ο λόγος για ρήξη δεν είναι πια πολυτέλεια.

Είναι ανάγκη. Όχι για να εκδικηθούμε, αλλά για να ξαναβρούμε τον δρόμο προς την ελπίδα. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι ένα πολιτικό μανιφέστο, άλλα είναι μια κραυγή αξιοπρέπειας, ένα κάλεσμα ανατροπής, μια υπενθύμιση ότι η Ιστορία γράφεται από αυτούς που αρνούνται να συνηθίσουν την παρακμή.

Δεν συγκρουόμαστε με τη Νέα Δημοκρατία από πείσμα ή εκδίκηση. Δεν ζητάμε ρεβάνς. Η ρήξη που ετοιμάζεται, δεν είναι κομματική. Είναι κοινωνική.

Είναι η σύγκρουση δύο κόσμων: του κόσμου που βολεύεται στην ανισότητα και του κόσμου που δεν αντέχει άλλο να ζει με σκυμμένο το κεφάλι. Η νίκη επί της Δεξιάς δεν είναι αυτοσκοπός· είναι το πρώτο βήμα για τη δημοκρατική χειραφέτηση ενός λαού που χρόνια τώρα ματώνει σιωπηλά.

Αυτός ο αγώνας δεν θα κερδηθεί με τεχνάσματα, ούτε με πολιτική ευγένεια. Θα κερδηθεί από τους ανθρώπους που πιστεύουν ξανά στον λαό, στη συλλογικότητα, στην κοινωνική ισότητα. Δεν ζητάμε εκλογική διαχείριση — ζητάμε αλλαγή επιπέδου, νέα εποχή, ανατροπή του αυτονόητου.

Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν είναι φάντασμα του παρελθόντος· είναι το μόνο σχέδιο μέλλοντος που σέβεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το περιβάλλον.

Δεν θα έρθει με διατάγματα ή με ψευτομεταρρυθμίσεις, θα χτιστεί με τη δύναμη της λαϊκής πίστης, με το πείσμα των πολλών, με το πάθος των άτακτων και των ανυπότακτων.

Η Ιστορία ποτέ δεν προχώρησε με ευγένειες. Πάντα κάπου υπήρχε μια κραυγή, ένα “ως εδώ”. Κάποιοι που δεν δέχτηκαν να ζήσουν στη σιωπή, που αρνήθηκαν να κατεβάσουν το βλέμμα. Αυτοί άλλαξαν τον ρου. Όχι επειδή ήξεραν τα πάντα, αλλά επειδή δεν άντεχαν το τίποτα.

Το αύριο δεν χτίζεται με διαχειριστές του χτες. Χτίζεται με εκείνους που κουβαλούν στο βλέμμα τους το πείσμα των απλών ανθρώπων· με τα χέρια άδεια, αλλά με την ψυχή γεμάτη. Και κάθε φορά που η αξιοπρέπεια γίνεται κοινό αίτημα, τότε – ναι – η ρήξη γίνεται μονόδρομος

Η Ελλάδα δεν θα σωθεί από πάνω. Θα σηκωθεί από μέσα. Και μέσα σε αυτό το ξύπνημα, το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ οφείλει να είναι η αιχμή — όχι του παλιού, αλλά του αναγκαίου νέου. Όχι ως εργαλείο εξουσίας, αλλά ως μοναχική εναλλακτική που μπορεί να εμπνεύσει ξανά, να μεταμορφώσει τη χώρα και να στείλει ρήγματα ελπίδας σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Θανάσης Μυλιόρδος | Υπ. Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου |