Project Youth Voice: “51 χρόνια από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο – Η νέα γενιά να σπάσει τα δεσμά “

Το The Socialist , ως πρωτοπόρο μέσο ενημέρωσης συνεχίζει να δίνει βήμα στη νέα γενιά με το ξεχωριστό καινούργιο project παρουσιάζουμε σήμερα: “Youth Voice” , σκέψεις, ομιλίες, άρθρα και συνεντεύξεις από νέες και νέους σε όλη την Ελλάδα. Για μια νέα γενιά που ΕΧΕΙ ΦΩΝΗ και αποκτά ελεύθερο ΒΗΜΑ εκφρασης, το The Socialist!

Του Γιάννη Αυξεντίου

Η νέα γενιά να σπάσει τα δεσμά: ελπίδα για την Κύπρο

του Γιάννη Αυξεντίου*

«Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε, / ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει. / Είναι η Κύπρος, που οι εμπόροι τη μισούνε / και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει.»

Είμαι εκτοπισμένος δεύτερης γενιάς και μεγάλωσα με τον πόθο μιας επιστροφής σε κάτι που γνώρισα παρά μόνο μέσα από διηγήσεις, αλλά αγάπησα αληθινά. Στην Αμμόχωστο μου… Η Κύπρος σήμερα παραμένει όμηρος μιας πληγής που έμεινε ανοιχτή για δεκαετίες, όπως έλεγε ο αείμνηστος Γιάννος Κρανιδιώτης. Προδοσία, προσφυγιά, αγνοούμενοι… Η εισβολή του 1974 ήταν η απαρχή μιας παγερής αναμονής μισού αιώνα. Η Ιστορία, όμως, δεν περιμένει. Προχωρά. Οφείλουμε να λάβουμε υπόψη αφενός την ιστορική αλήθεια και αφετέρου ότι η γενιά μας δεν θέλει λογικές συμβιβασμού και ανοχής, αλλά ειρηνική δημιουργική συνύπαρξη ως νέα κανονικότητα.

Πιστεύω ειλικρινά πως το Κυπριακό δεν είναι μόνο εσωτερική, ούτε καν εθνική υπόθεση. Είναι πρωτίστως ευρωπαϊκό ζήτημα με οικουμενικά χαρακτηριστικά. Άλλωστε, για εμάς την προοδευτική νέα γενιά, η ειρηνική συνύπαρξη στην ευρωπαϊκή Κύπρο δεν πρέπει να αποτελεί «έσχατη λύση ανάγκης» αλλά πρότυπο μοντέλο μιας νέας πραγματικότητας. Ενωμένη Κύπρος σε μια Ενωμένη Ευρώπη. Με άλλα λόγια, ομοσπονδιακή Κύπρος σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη (federalism). Σε αυτό συμφωνεί, άλλωστε, όλος ο ευρωπαϊκός προοδευτικός χώρος (PES, Greens, ELP, Volt, Democrats, DiEM25 κ.α.)

Αυτό είναι και το δίλημμα που ανακύπτει ανάμεσα σε δύο διαφορετικές σχολές σκέψης. Η πρώτη λέει πως όταν σπάσουμε τα δεσμά της κατοχής θα επενδύσουμε στη νέα γενιά. Διαφωνώ. Ενστερνίζομαι τη δεύτερη: θα σπάσουμε τα δεσμά της κατοχής όταν επενδύσουμε στη νέα γενιά. Ίδιες λέξεις, διαφορετική νοοτροπία και, εν τέλει, μια άλλη Κύπρος.

Σ’ αυτή την Κύπρο της Νέας Εποχής, δεν περισσεύει ασφαλώς κανείς. Συνεπώς, ούτε στην διαδικασία δημιουργίας της. Ούτε Ελληνοκύπριοι, ούτε Τουρκοκύπριοι. Είμαι περήφανος για την πολυσυλλεκτική μου πατρίδα, επειδή ακριβώς είναι ιδεολογική μου πίστη πως ο πλουραλισμός είναι δύναμη και όχι μειονέκτημα. Όλοι εμείς, οι νέες και οι νέοι αυτής της πατρίδας, μπορούμε να γράψουμε το Πράσινο Κοινωνικό Συμβόλαιο της επανενωμένης Κύπρου: με ισότητα, με δικαιώματα, με σεβασμό και με ελευθερία, λαμβάνοντας υπόψη τις νέες διεκδικήσεις του 21ου αιώνα, όπως η κλιματική δικαιοσύνη και η βιοηθική. Εξάλλου, καμία… πράσινη γραμμή δεν αναγνωρίζει η κλιματική κρίση.

Στην Ευρώπη που αγωνιζόμαστε ως δημοκράτες σοσιαλιστές να ξαναβρεί τον βηματισμό της προς την κοινωνική δικαιοσύνη και την ενοποίηση, η Κύπρος μπορεί να αποτελέσει πρότυπο μοντέλο συνύπαρξης και αλλαγής. Μετά από χρόνια, ένα σύγχρονο παράδειγμα στην Ευρώπη, όχι μόνο για το πώς λύνεις μια διένεξη, αλλά και πώς επανιδρύεις μια δημοκρατία που θέλεις να βασίζεται στον πολίτη και όχι στον εθνικισμό όποιου χρώματος. Για να το πω νομικά, μια ευκαιρία να γραφτεί εκ του μηδενός ένα νέο Σύνταγμα με προτεραιότητα τον Άνθρωπο.

Ας μην ξεχνάμε και το έτερο τραγούδι του Δ. Σαββόπουλου: «η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία…».
Εάν δεν δημιουργήσουμε εμείς την δική μας πραγματικότητα, θα συνεχίσουμε να είμαστε έρμαια μιας πραγματικότητας… εισαγόμενης και γεμάτης… συντηρητικά. Ή μήπως συντηρητισμό; Εμείς αποφασίζουμε.

*Ο Γιάννης Αυξεντίου είναι φοιτητής Νομικής και μέλος της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, με καταγωγή από την Κύπρο.