Eurofighter στην Τουρκία: Η κατάρρευση της ελληνικής στρατηγικής “αποτροπής” και η σιωπή Μητσοτάκη

Η είδηση δεν είναι απλώς στρατιωτικού χαρακτήρα. Είναι πολιτική, γεωστρατηγική, αλλά κυρίως βαθιά ανησυχητική. Η απόφαση της Γερμανίας να δώσει το πράσινο φως στην πώληση 40 μαχητικών Eurofighter Typhoon στην Τουρκία – με πλήρη τεχνολογική υποστήριξη και την «ευλογία» της κοινοπραξίας Airbus – συνιστά μια ριζική ανατροπή ισορροπιών στο Αιγαίο. Και την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει την αμηχανία και τα λόγια κατευνασμού, αντί της πολιτικής δράσης.

Η Τουρκία, υπό το μανδύα της διπλωματικής επανένταξης στη «δυτική οικογένεια», επιστρέφει θεαματικά στο προσκήνιο της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας. Το Μνημόνιο Κατανόησης που υπέγραψε με τη Βρετανία στις 23 Ιουλίου δεν είναι συμβολικό. Είναι τετελεσμένο. Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι, που έλπιζαν σε γερμανικό «φραγμό», διαψεύστηκαν. Το Βερολίνο – στη λογική Μερτς – ενέκρινε τη συμφωνία, παρακάμπτοντας τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις περί στρατιωτικής υπευθυνότητας έναντι κρατών με αναθεωρητική στρατηγική.

Από ελληνικής πλευράς, αντί για πολιτική αντεπίθεση, ανιχνεύεται για άλλη μια φορά η αμήχανη εθνική κατευναστική συνήθεια: «δεν θα χρησιμοποιηθούν τα όπλα κατά συμμάχων». Λες και οι τουρκικές υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά, οι παραβιάσεις του FIR και το casus belli του 1995 είναι ζητήματα απλής παρεξήγησης μεταξύ συμμάχων στο ΝΑΤΟ.

Το ζήτημα γίνεται ακόμη σοβαρότερο με την πληροφορία ότι τα τουρκικά Eurofighter προορίζονται να φέρουν τους πυραύλους METEOR – υπερόπλα μακράς εμβέλειας, που προσφέρουν πλεονέκτημα πρώτου πλήγματος πριν καν ο στόχος ανιχνεύσει τον εκτοξευτή. Πρόκειται για το απόλυτο πλεονέκτημα που είχε αποκτήσει η Ελλάδα με τα Rafale. Αν η Τουρκία αποκτήσει και METEOR, η ελληνική Π.Α. θα βρεθεί για πρώτη φορά σε καθεστώς ισοδυναμίας. Η αποτροπή μετατρέπεται σε ευχή.

Η γαλλική στάση; Σιωπή. Το Παρίσι έδωσε κάποιες εξηγήσεις και το Μαξίμου έσπευσε να… ανταμείψει τη Γαλλία με την παραγγελία τέταρτης φρεγάτας Belh@rra. Μια κίνηση αμυντικής θωράκισης, που όμως δεν ακυρώνει την προδοσία του γαλλικού «προφορικού μονοπωλίου» στα METEOR.

Η Τουρκία, αποκλεισμένη από το πρόγραμμα των F-35, επιλέγει στρατηγικές παρακάμψεις. Το καταφέρνει με συνέπεια. Και η ελληνική κυβέρνηση; Αρκείται σε πολιτική παρακολούθηση, ενώ χάνει πολύτιμο διπλωματικό έδαφος. Η ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στην Τουρκία δεν είναι πλέον τιμωρητική. Είναι απολύτως λειτουργική – και υποκριτική.

Απέναντι σε αυτή την τεκτονική αλλαγή, η Ελλάδα οφείλει να ασκήσει βέτο. Όχι απλώς να εκφράζει «ανησυχία». Να θέσει πολιτικά και θεσμικά ζητήματα για κάθε μελλοντική ευρωπαϊκή στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία. Αν δεν το κάνει, τότε η ανατροπή της αεροπορικής ισορροπίας στο Αιγαίο δεν θα είναι προϊόν αναμέτρησης. Θα είναι αποτέλεσμα συνενοχής. Και οι ευρωπαίοι «εταίροι» θα έχουν νομιμοποιήσει τον στρατηγικό επεκτατισμό της Άγκυρας.

Υποσημείωση:
Είναι η ώρα η αποτροπή να πάψει να είναι σύνθημα και να ξαναγίνει στρατηγική. Με σαφείς κόκκινες γραμμές, θεσμικά εργαλεία και χωρίς τις αυταπάτες της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης». Διότι στο τέλος, αυτή η αλληλεγγύη μετατρέπεται σε άλλοθι γεωπολιτικής παράδοσης.