“Η σιωπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην Γενοκτονία στη Γάζα”βαφτίστηκε ” εξωτερική πολιτική”

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Η χθεσινή δημόσια αναγνώριση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου για τη Γενοκτονία των Ποντίων και των Αρμενίων θα μπορούσε να θεωρηθεί, σε ένα πρώτο επίπεδο, μια σημαντική συμβολική πράξη. Πρόκειται για δύο ιστορικά εγκλήματα που η Ελλάδα έχει διαχρονικά θέσει στο διπλωματικό προσκήνιο, διεκδικώντας διεθνή αναγνώριση. Ωστόσο, η πολιτική συγκυρία και η διεθνής θέση του ίδιου του Νετανιάχου καθιστούν την κίνηση αυτή βαθιά αντιφατική.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Νετανιάχου σήμερα τελεί υπό διεθνές ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εξαιτίας της στρατιωτικής επίθεσης στη Γάζα, όπου χιλιάδες άμαχοι –ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά– έχουν χάσει τη ζωή τους. Η διεθνής κοινότητα μιλά ανοιχτά για γενοκτονία. Κι όμως, την ίδια στιγμή που ο ίδιος ο δράστης μιας εν εξελίξει γενοκτονίας «αναγνωρίζει» τα εγκλήματα του παρελθόντος, η ελληνική κυβέρνηση σπεύδει να τον προβάλει ως «φίλο» και «σύμμαχο», επενδύοντας σε μια πράξη που στερείται ηθικής συνέπειας.

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη: η απουσία σταθερών αξόνων, η έλλειψη αυτοτελούς στρατηγικής και η μετατροπή της σιωπής σε δήθεν «υπεύθυνη στάση». Η Νέα Δημοκρατία έχει ουσιαστικά βαφτίσει «διπλωματία» μια πολιτική ομερτά, δηλαδή μια συστηματική αποσιώπηση της σφαγής στη Γάζα, με στόχο να μην διαταραχθεί η σχέση της κυβέρνησης με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή η επιλογή καλύπτει τη βαθιά αδυναμία της Αθήνας να χαράξει εθνικές γραμμές που να ανταποκρίνονται στα ελληνικά συμφέροντα. Η Ελλάδα σήμερα δεν έχει δική της εξωτερική πολιτική· κινείται ως παρακολούθημα άλλων δυνάμεων, αδυνατώντας να θέσει διεκδικήσεις, να ανακόψει την επιθετική στρατηγική του Ερντογάν στη Μεσόγειο και την Ε.Ε., να κατοχυρώσει τον δικό της ρόλο στις ενεργειακές και εμπορικές συμφωνίες.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, τα κυβερνητικά μέσα παρουσιάζουν την αντιπολίτευση –η οποία ζητά στη Βουλή την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης από την Ελλάδα, όπως ήδη έχουν πράξει πολλές ευρωπαϊκές χώρες– ως «υπονομευτή» της εξωτερικής πολιτικής. Πρόκειται για αντιστροφή της πραγματικότητας. Στην ουσία, η αναγνώριση της Παλαιστίνης θα αποτελούσε μια πράξη ιστορικής συνέπειας για μια χώρα που επικαλείται συνεχώς το διεθνές δίκαιο σε ό,τι αφορά τα εθνικά της θέματα. Αν η Ελλάδα θέλει να είναι πειστική όταν μιλά για το Κυπριακό ή για την παραβίαση της ΑΟΖ της, δεν μπορεί ταυτόχρονα να αγνοεί το δράμα ενός λαού που ζητά την ίδια αναγνώριση.

Η επιλογή της κυβέρνησης, λοιπόν, δεν είναι ούτε ουδέτερη ούτε ρεαλιστική. Είναι μια επιλογή συνενοχής, η οποία στο όνομα της «σταθερότητας» αφήνει την Ελλάδα εκτεθειμένη ιστορικά και διπλωματικά. Στηρίζοντας έναν ηγέτη που διεθνώς απομονώνεται, η Αθήνα χάνει την ευκαιρία να προβληθεί ως χώρα με αρχές, αξίες και στρατηγικό όραμα.

Συμπέρασμα: η εξωτερική πολιτική της ΝΔ δεν είναι πολιτική, είναι επικοινωνία. Και η επικοινωνία δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ιστορική ευθύνη. Στο τέλος, η σιωπή απέναντι στη Γάζα θα γραφτεί στα κατάστιχα της ιστορίας όχι ως «ρεαλισμός», αλλά ως συνενοχή.

Καταλάβατε; Καταλάβαμε.