Αλέξης Τσίπρας: Τι είπε στην πρώτη του συνέντευξη και ποια είναι τα ερωτήματα που προκύπτουν

Γράφει ο Γαβρής Αγγελος

Η πρώτη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα μετά την παραίτησή του από τη Βουλή μοιάζει περισσότερο με πολιτικό μανιφέστο παρά με απολογισμό. Ο πρώην πρωθυπουργός δηλώνει πως η σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ «έχει κλείσει», μιλά για «σοκ δικαιοσύνης και δημοκρατίας» και προαναγγέλλει την έκδοση ενός βιβλίου που, όπως λέει, αποτελεί «χρέος απέναντι στην Ιστορία». Όμως μήπως το βιβλίο αυτό είναι κάτι παραπάνω από μια απλή κατάθεση ψυχής; Μήπως αποτελεί την προσεκτικά σχεδιασμένη γέφυρα προς τη νέα πολιτική του φάση;

Ο Τσίπρας επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί από «αξιώματα και μηχανισμούς», παρουσιάζοντας την παραίτησή του ως «φυγή προς τα μπρος». Όμως πόσο πειστική είναι αυτή η φυγή όταν ο ίδιος υπήρξε για σχεδόν μια δεκαετία ο κεντρικός διαχειριστής της εξουσίας της Αριστεράς; Ή μήπως πρόκειται για μια προσεκτική στρατηγική επανεκκίνησης, μια απόπειρα να αποτινάξει την ευθύνη των χρόνων διακυβέρνησης και να ξαναγεννηθεί πολιτικά “εκτός αλλά επί τα αυτά του συστήματος”;

Ο πρώην πρωθυπουργός επιμένει ότι δεν έχει πρόθεση «να στρατολογήσει ή να διασπάσει». Παρόλα αυτά, οι αναφορές του σε «παλιό διαβατήριο που δεν περνά στη νέα εποχή» γεννούν εύλογα ερωτήματα: προετοιμάζει ένα νέο κόμμα; Μια “ομπρέλα” προσωπικής επιρροής με επίκεντρο τον ίδιο; Και αν όχι, γιατί τόση επιμονή στην ανάγκη «ανασύνθεσης της προοδευτικής αντιπολίτευσης» και στη «νέα περηφάνια» που πρέπει να αναδυθεί;

Η φρασεολογία του Τσίπρα παραπέμπει περισσότερο σε έναν πολιτικό που θέλει να ξαναβρεί το κέντρο βάρους της πολιτικής ζωής παρά σε έναν αποσυρμένο παρατηρητή. Η αποστασιοποίηση από τον ΣΥΡΙΖΑ, η ρητορική για «νέο πατριωτισμό» και η επίκληση της κοινωνίας ως “κολυμπήθρας” αναγέννησης, θυμίζουν περισσότερο προοίμιο παρά επιμύθιο.

Παραμένει, ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα: μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να πείσει ότι ενσαρκώνει κάτι νέο, όταν οι πολίτες που τον στήριξαν το 2015 τον κατηγόρησαν λίγα χρόνια αργότερα για υποταγή στους δανειστές και για απομάκρυνση από τις αξίες που ευαγγελιζόταν; Μπορεί να παρουσιαστεί ως αντισυστημικός αυτός που κυβέρνησε το ίδιο “σύστημα” που τώρα αποκηρύσσει;

Το βέβαιο είναι ότι ο Τσίπρας επιστρέφει στη δημόσια σφαίρα μεθοδικά, επιλέγοντας τη στιγμή, τον λόγο και το πεδίο του: την κοινωνία ως αφορμή, όμως με την στήριξη του από συστημικές σφαίρες επιρροής. Ωστόσο το ερώτημα παραμένει ανοιχτό – και καίριο: Μπορεί το “παλιό” να κάνει rebranding και να εμφανιστεί ως “νέο”; Και ένα ακόμη: Πόσο μεγάλες είναι οι ευθύνες της λεγόμενης κομματικής κεντροαριστεράς στην Βουλή των Ελλήνων για αυτό το “come back”;