Οργή με τη Δήλωση Ντόρας Μπακογιάννη για το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη

Σε μια δήλωση που προκάλεσε κύμα αντιδράσεων, η Ντόρα Μπακογιάννη μιλώντας στην εκπομπή «10 παντού» του OPEN, σχολίασε με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς το Μνημείο των Τεμπών που δημιούργησε ο Δήμος Αθηναίων και ο Χάρης Δούκας, φτάνοντας στο σημείο να ειρωνευτεί τους πολίτες που αφήνουν λουλούδια και κεράκια για τα θύματα, κάνοντας λόγο για «καντηλάκια του ΙΚΕΑ».

Η πρώην υπουργός και κορυφαίο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, λίγες ώρες πριν την ψήφιση της κυβερνητικής τροπολογίας που περιορίζει τη χρήση του χώρου του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη, εμφανίστηκε να θεωρεί ότι ο Δήμαρχος Αθηναίων δεν είχε λόγο να φιλοξενήσει το Μνημείο Μνήμης για τα Τέμπη στο κέντρο της πρωτεύουσας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ο κ. Δούκας έκανε μνημείο για τα Τέμπη. Άρα υπάρχει μνημείο που μπορεί κάποιος να πηγαίνει».

Η τοποθέτηση αυτή αποκαλύπτει τη βαθιά ενόχληση του κυβερνητικού στρατοπέδου απέναντι σε μια πρωτοβουλία που βρήκε θερμή απήχηση στην κοινωνία και στους συγγενείς των θυμάτων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αντί να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για την τραγωδία των Τεμπών και την αδικαίωτη οργή των πολιτών, επιλέγει να μεταθέσει το ζήτημα σε συμβολισμούς και «χώρους», με μια τροπολογία που ουσιαστικά ποινικοποιεί τη συλλογική μνήμη.

Η δήλωση Μπακογιάννη δεν είναι μεμονωμένη. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη κυβερνητική προσπάθεια να απονευρωθεί κάθε αυθόρμητη εκδήλωση διαμαρτυρίας ή τιμής προς τα θύματα, να αποσιωπηθεί η κοινωνική οργή και να μετατραπεί ο δημόσιος χώρος σε αποστειρωμένο τοπίο χωρίς φωνές και χωρίς μνήμη.

Η ειρωνική αναφορά στα «καντηλάκια του ΙΚΕΑ» δεν προσβάλλει τον Χάρη Δούκα, αλλά τις εκατοντάδες οικογένειες που συνεχίζουν να θρηνούν, να απαιτούν δικαιοσύνη και να κρατούν ζωντανό το αίτημα για αλήθεια. Όταν μια πολιτικός της εμπειρίας και της ευθύνης της Μπακογιάννη επιλέγει να σαρκάσει τη μνήμη, αποκαλύπτει το ψυχρό πρόσωπο ενός καθεστώτος που έχει απολέσει κάθε επαφή με την κοινωνική ευαισθησία.

Το μνημείο για τα Τέμπη στην Αθήνα δεν είναι «κομματική εργαλειοποίηση». Είναι η πιο καθαρή μορφή συλλογικής συνείδησης και αξιοπρέπειας. Αντιθέτως, η κυβερνητική εμμονή να ελέγξει ακόμη και το πού μπορεί να σταθεί ένας πολίτης με ένα κερί στο χέρι, δείχνει φόβο. Φόβο απέναντι στη μνήμη, απέναντι στη δικαιοσύνη, απέναντι στην αλήθεια.

Η Ιστορία δεν γράφεται με τροπολογίες, ούτε σβήνει με ειρωνείες. Και όσοι προσπαθούν να την «νοικοκυρέψουν» στα μέτρα της εξουσίας, στο τέλος μένουν μόνοι απέναντι στη συνείδηση ενός λαού που θυμάται.