ΟΠΕΚΕΠΕ: Απεργία πείνας κτηνοτρόφου στη Λάρισα: Η κραυγή αγωνίας των αγροτοκτηνοτρόφων που «έμειναν στον δρόμο»

Η εικόνα ενός κτηνοτρόφου να ξεκινά απεργία πείνας έξω από το πολιτικό γραφείο υφυπουργού δεν είναι απλώς ένα ακόμα στιγμιότυπο κοινωνικής έντασης. Στη Λάρισα, ο Χρήστος Γκίκας από τον Αλμυρό βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ενός αγώνα που εκφράζει το σύνολο της αγροτικής αγανάκτησης. Ο ίδιος έχει χάσει τα ζώα του, το εισόδημά του, την καθημερινότητά του. «Είμαστε άνεργοι, μας θανάτωσαν τα ζώα. Μας άφησαν χωρίς εισόδημα, χωρίς μέλλον», δήλωσε με φωνή που πλέον έχει μετατραπεί σε δημόσια καταγγελία.

Η απεργία πείνας δεν ήταν προαποφασισμένη. Ήρθε ως αποτέλεσμα ενός αδιεξόδου. Όταν η πενταμελής επιτροπή των κτηνοτρόφων δεν έγινε δεκτή από το πολιτικό γραφείο του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Χρήστου Κέλλα, και ζητήθηκε να ανεβούν μόνο τρεις εκπρόσωποι, η ομάδα αρνήθηκε για να μην υπάρξουν εσωτερικές στοχοποιήσεις. Ο διάλογος δεν προχώρησε, κανείς από την πλευρά της κυβέρνησης δεν βγήκε έξω να τους συναντήσει και η κλιμάκωση ήταν αναπόφευκτη.

Ο Χρήστος Γκίκας ζητά το αυτονόητο για τους κτηνοτρόφους που έχασαν τα ζώα τους: ένα μηνιαίο επίδομα τουλάχιστον 1.000 ευρώ για την επιβίωση των οικογενειών τους μέχρι να μπορέσουν να επανεκκινήσουν την παραγωγή τους. Η κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια αναμονής. Πρόκειται για ανθρώπους που από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν χωρίς κανένα μέσο βιοπορισμού, ενώ η Πολιτεία εμφανίζεται διστακτική στη στοιχειώδη θεσμική ανταπόκριση.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ, συνεργάτες του υφυπουργού επικοινώνησαν με τον κτηνοτρόφο προτείνοντάς του συνάντηση με τον υπουργό. Όμως η εικόνα είναι αδιάψευστη: ο Γκίκας παραμένει έξω από το γραφείο, αποφασισμένος να συνεχίσει την απεργία πείνας μέχρι να υπάρξει ουσιαστική δέσμευση για όλους τους πληγέντες συναδέλφους του.

Στον θεσσαλικό κάμπο, οι διαμαρτυρίες πυκνώνουν. Η κοινωνική κόπωση συναντά τη διοικητική αμηχανία και ο αγροτικός κόσμος απαιτεί πράξεις. Η απεργία πείνας του Χρήστου Γκίκα είναι μια ένδειξη της πίεσης που συσσωρεύεται. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ανάγκη για πραγματικές λύσεις, όχι για διαχείριση εντυπώσεων.