Γαβριήλ Σακελλαρίδης: “Δώρα” 1,26δισ σε Fund από την κυβέρνηση Μητσοτάκη

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης επανέρχεται με μια ανάρτηση που φωτίζει ένα από τα πιο υποτιμημένα –και ταυτόχρονα πιο δαπανηρά για το δημόσιο ταμείο– «δώρα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς το μεγάλο κεφάλαιο. Με αφορμή ένα φαινομενικά τεχνικό άρθρο νόμου, ανοίγει ένα τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα: πώς, χωρίς τυμπανοκρουσίες, και μέσα σε πέντε χρόνια, χάθηκαν από τα δημόσια έσοδα 1,26 δισ. ευρώ προς όφελος ομίλων, funds και ισχυρών οικονομικών παικτών.

Σε μια περίοδο που η κοινωνία παλεύει με ακρίβεια, διαρκή συμπίεση εισοδημάτων και φορολογικές επιβαρύνσεις που πέφτουν σχεδόν αποκλειστικά στις πλάτες μισθωτών και μικρομεσαίων, το ερώτημα είναι αμείλικτο: πώς νομιμοποιείται πολιτικά μια τέτοια «τρύπα» στα έσοδα, όταν παρουσιάστηκε ως αναπτυξιακή παρέμβαση; Και κυρίως, πόσο ακόμη μπορεί να συνεχιστεί μια φορολογική πολιτική που μεταφέρει πλούτο από τους πολλούς στους λίγους;

Η ανάρτηση του Σακελλαρίδη δεν καταγγέλλει απλώς έναν νόμο. Αναδεικνύει μια ολόκληρη λογική διακυβέρνησης που, κάτω από τον τίτλο της «ανάπτυξης», αφήνει εκτός εξίσωσης την κοινωνική δικαιοσύνη. Επαναφέρει στο προσκήνιο το πραγματικό διακύβευμα: αν θα συνεχίσουμε με ένα σύστημα που επιβραβεύει την κερδοσκοπία και αδυνατίζει το κράτος ή αν θα υπάρξει πολιτική βούληση για μια δίκαιη αναδιάταξη του φορολογικού χάρτη.

Η ανάρτηση:

Πώς μέσα σε 5 χρόνια χαρίστηκαν 1,26 δισ. ευρώ σε ομίλους και funds από φοροαπαλλαγές (με ένα νόμο και ένα άρθρο)

__________________________________________________________________

Είναι Δεκέμβριος του 2019, πριν 6 χρόνια ακριβώς.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στις αρχές της και με πολύ φόρα, φέρνει νομοσχέδιο για το φορολογικό με «αναπτυξιακό» πνεύμα όπου μειώνει την φορολογία στα κέρδη των επιχειρήσεων, στα μερίσματα κτλ κτλ.

Το άρθρο 20 του νόμου 4646/2019 προβλέπει προσθήκη στο άρθρο 48 του 4172/2013 που λέει το εξής «το εισόδημα που προκύπτει από την υπεραξία μεταβίβασης τίτλων συμμετοχής σε νομικό πρόσωπο που εισπράττει ένα νομικό πρόσωπο που είναι φορολογικός κάτοικος Ελλάδας, απαλλάσσεται από τον φόρο», τηρουμένων κάποιων προϋποθέσεων.

Βαρετό, φαινομενικά.

Τί σημαίνει πρακτικά; Ότι μία επιχείρηση, ένας όμιλος επιχειρήσεων ή ένα fund με έδρα την Ελλάδα, μπορεί να αγοράζει πάνω από το 10% (προϋπόθεση 1) των μετοχών άλλων επιχειρήσεων και να τις κρατάει για 2 χρόνια το ελάχιστο (προϋπόθεση 2), και μετά αν τις πουλήσει σε μεγαλύτερη τιμή από ότι τις αγόρασε (αυτή είναι η υπεραξία), το κέρδος αυτό θα είναι αφορολόγητο.

Στις Εκθέσεις Φορολογικών Δαπανών, εκεί δηλαδή που βλέπουμε τα ποσά των φοροαπαλλαγών, μπορούμε να δούμε τα ποσά που δεν πληρώθηκαν ως φόροι στο Δημόσιο από αυτό το -φαινομενικά- «βαρετό» άρθρο ενός νόμου:

Το 2024, η φοροαπαλλαγή έφτασε τα 597,5 εκατ. ευρώ.

Το 2023, 65,33 εκατ. ευρώ.

Το 2022, 409,47 εκατ. ευρώ.

Το 2021, 128,6 εκατ. ευρώ.

Το 2020, 59,4 εκατ. ευρώ.

Σύνολο φοροαπαλλαγής 2020-2024 = 1,26 δις ευρώ.

Ένα μόνο άρθρο. Μία μόνο κατηγορία εισοδήματος. Πάνω από 1,26 δισ. ευρώ χαμένα δημόσια έσοδα σε πέντε χρόνια.

Και ταυτόχρονα μία τεράστια απώλεια κρατικών εσόδων που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν 13η σύνταξη, κοινωνικό κράτος, υγεία, παιδεία, υποδομές.

Την στιγμή που δεν μπορεί να μειωθεί η έμμεση φορολογία ή να τιμαριθμοποιηθεί η φορολογική κλίμακα των μισθωτών για να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια, η κυβέρνηση Μητσοτάκη με ένα απλό άρθρο χάρισε 1,26 δις, μόνο από μία κατηγορία εισοδήματος των νομικών προσώπων, μέσα σε 5 χρόνια.

Και προφανώς, τα νομικά πρόσωπα που κάνουν τέτοιες αγοραπωλησίες μετοχών δεν είναι οι πολύ μικρές επιχειρήσεις αλλά αυτό που λέμε κυριολεκτικά μεγάλο κεφάλαιο, στο όνομα δήθεν της ανάπτυξης.

Η ανάγκη να ανοίξει η μεγάλη συζήτηση για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα είναι επιτακτική, την στιγμή που πραγματοποιείται μία τεράστια αναδιανομή εισοδήματος στα χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Η κατάργηση των προκλητικών φοροαπαλλαγών, η αύξηση στην φορολογία των κερδών, των μερισμάτων και του μεγάλου πλούτου είναι ο μόνος τρόπος να μιλήσουμε για την κοινωνική δικαιοσύνη.